அருண்மொழி: ஒரு நினைவாஞ்சலி – வெங்கடேஷ் சக்ரவர்த்தி

சில நாட்களுக்கு முன் ஒளிப்பதிவாளர், இயக்குநர், திரைக்கல்வி ஆசிரியர், குறிப்பாக மாற்று திரைப்பட கலாச்சாரத்திற்காக அயராமல் செயல்புரிந்த அருண்மொழி அவர்கள் திடீரென்று நம்மிடமிருந்து விடைப்பெற்று சென்றுவிட்டார். நாற்பது ஆண்டுகால நண்பர், என்னைவிட நான்கு வயது இளையவர் என்பதால் அந்த செய்தியை கேட்டு பேரதிர்ச்சிக்குள்ளானவர்களில் நானும் ஒருவன். உடனே அந்த துயர்மிகு செய்தியை முகநூலில் பகிர்ந்துவிட்டு அதற்கு மேல் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இடிந்துபோய் உட்கார்ந்துவிட்டேன். யாரிடம் பேசி உள்ளிருக்கும் குமுறலையும், கோபத்தையும், சோகத்தையும் பகிர்ந்துக்கொள்வது என்று தெரியவில்லை.

அடுத்தநாள் அருண்மொழியுடன் இடைவிடாத தொடர்பில் இருந்த நீண்டகால நண்பர் இயக்குநர் சுவர்ணவேல் ஈஸ்வரன் அவர்களை தொலைபேசியில் அழைத்தேன். அவரிடம் பேசும் போது என் குரல் தழுதழுத்தது. ஆனால் முழுமையாக அழமுடியவில்லை. அவரை நேரில் சந்திருந்தால் நிச்சயமாக அழுதிருப்பேன். ஆகையால் நெஞ்சிலிருக்கும் வலி அப்படியே உறைந்து நிற்கிறது.

சுவர்ணவேல் அவர்களிடம் பேசிய பிறகு முகநூலை திறந்து பார்த்தால் அதில் அருண்மொழியைப் பற்றி எண்ணற்ற அஞ்சலி குறிப்புகளையும் இரங்கல் செய்திகளும் குவிந்திருந்தன. அதை பார்த்ததும் என் குழுறலும் கோபமும் ஓரளவுக்கு அடங்கியது என்றால் அந்த குறிப்புகள் என்னை ஒரு பெரும் வியப்பிலும் ஆழ்த்தியது. காரணம் ருத்ரைய்யா அவர்கள் மறைந்தபோது இந்த அளவிற்கு அவருக்கு அஞ்சலி குறிப்புகளோ அல்லது இப்படியான அஞ்சலி கூட்டங்களோ நடக்கவில்லை.

1987ல் ஜான் ஏப்ரஹாம் இறந்த போது ஞானி, நாகர்ஜூனன், பன்னீர்செல்வம் மற்றும் நானும் சேர்ந்து ஒரு இரங்கல் கூட்டத்தை சென்னையில் கூட்டியப்போது அதற்கு எங்களைத் தவிர இரண்டு மூன்று நண்பர்கள் மட்டுமே வந்திருந்தனர். ஏன்? அன்று எங்களிடம் முகநூல் வாட்ஸப் கருவிகள் இல்லை என்பது நிஜம் என்றாலும் அன்றைய தமிழ் கலாச்சாரத்தின் நிலமை அது. மாறாக கேரளாவில் ஒடிஸா என்ற அமைப்பு அவருக்காக பெரும் கூட்டம் ஒன்றை கூட்டி அவர் பங்களிப்பை கொண்டாடியது. ருத்ரைய்யா இந்த முகநூல் வாட்ஸப் காலத்தில்தான் காலமானார் என்றாலும் அவருக்கும் இன்று அருண்மொழிக்கு கிடைத்துள்ள பரவலான ஆதரவு கிடைக்கவில்லை? ஏன்?

இறுதிவரை ருத்ரைய்யா அவர்கள் ஒரு தனித்தீவாகவே இயங்கினார். நம் நினைவு வந்தால் தொலைபேசியில் அழைப்பார் இல்லையேன்றால் அவரைப் பார்த்து நாட்கள் ஆகிவிட்டனவே அவர் எப்படி இருக்கிறார் என்பதை அறிய நாம்தான் அவர் இருக்கும் இடத்தை தேடி செல்லவேண்டும். எந்த சமூக நிகழ்வுகளிலும் கலந்துக்கொள்ள மாட்டார். அவரும் இறுதிவரை நிறைய நடந்தார். ஆனால் பெரும்பாலும் தனியாகவே.

இதற்கு மாறாக தூணிலும் இருப்பார் துரும்பிலும் இருப்பார் என்பதை போல் ஒரு நாடகம் பார்க்க சென்றாலோ அல்லது ஒரு ஆவணபடத்தை பார்க்க சென்றாலோ அல்லது பல வெளிநாட்டு கலாச்சார துறைகளில் நடக்கும் திரைப்பட கூட்டங்களுக்கு சென்றாலோ, அல்லது திரைப்பட சோசைட்டிக்கு சென்றாலோ அல்லது திரைப்பட விழாவிற்கோ அல்லது புத்தகத்திருவிழாவிற்கு சென்றாலோ அங்கெல்லாம் அருண்மொழி இருப்பார். அதனால் அவரை நேருக்கு நேராக பார்த்திருக்காதவர்கள் நம் போன்றவர்களிடையே மிகவும் குறைவு என்பதே நிஜம்.

குறிப்பாக பல நண்பர்களின் முயற்சிகளையும் ஆர்வமுள்ள இளைஞர்களையும் அரவணைத்து ஆதரித்து ஊக்குவிக்க அவர் என்றுமே தயங்கியதில்லை. நம் படைப்புகளில் எவ்வளவு குறைகள் இருந்தாலும் அவற்றை பொருட்படுத்தாமல் நம் முயற்சிகளை பாராட்டுவார். அவருடைய நட்பு வட்டம் இதனாலேயே மிகவும் அகலமானது.

அருண்மொழி தனது வாழ்க்கையில் எத்தனையோ முட்டுக்கட்டைகளை கடந்து வந்தார். ஆனால் ஏதாவது சோகத்தையோ அல்லது கோபத்தையோ அல்லது வேறு எந்தவிதமான அறிகுறியோ அவர் முகத்தில் என்றும் பார்த்ததில்லை. ஒரு இடத்தில் வேலை போய்விட்டது என்றால் அதைப்பற்றி கவலை படாமல் வேறு ஏதாவது ஒன்றை தேடிக்கொண்டு அடுத்த வேலை ஒன்றில் இறங்கிவிடுவார். அவர் முடிதான் நரைக்க துவங்கியதே தவிர நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் அவர் எப்படி இருந்தாரோ அப்படிதான் அவர் இறுதி வரை இருந்தார்.

1970களை லட்சியவாதிகளின் காலம் என்று சொல்லலாம். அந்த காலக்கட்டத்தில் கல்லூரியிலிருந்து தேரியவர்கள் கலாச்சார முதலீடு அதிகம் உள்ள குடும்பங்களில் இருந்து வந்தவர்கள் என்றால் மேலை நாடுகளுக்கு பறந்துவிடுவார்கள். கொஞ்சம் வசதியற்ற பின்னணியிலிருந்து வந்தால் அவர்கள் துபாய் போன்ற நாடுகளிலோ அல்லது அரசு துறையில் ஏதாவது ஒரு பணியில் சேர்ந்துவிடுவார்கள். அன்று சென்னையில் இருந்த தனியார் துறையோ மிகவும் சிறியது. அந்த நிறுவனங்களை கைவிட்டு எண்ணிவிடலாம். ஆனால் அவற்றில் பணியில் சேரவேண்டும் என்றால் ஏதாவது ஒரு சாதி அல்லது மதத்தை சார்ந்தவராக இருக்கவேண்டும். இந்த சூழலுக்கு எதிராக இரண்டு விதமான இளைஞர்கள் இருந்தார்கள். இவர்கள் அரசு துறைக்கும் தனியார் துறைக்கும் வெளியே இயங்க முயன்றார்கள். ஆகையால் இந்த இரண்டு தரப்பினர்கள்தான் அந்த காலத்தின் லட்சியவாதிகள்.

இவற்றில் ஒரு தரப்பு அடிப்படை சமூக மாற்றமே புதியதோர் விடிவை உருவாக்கும் என்ற கொள்கையின் அடிப்படையில் தீவிரமாக தங்களை இடது சாரி இயக்கங்களில் ஈடுபடுத்திக்கொண்டார்கள். இவர்களில் மிகவும் துடிப்பும் அவசரமும் இருந்தவர்கள் தங்களை ஆயுத போராட்டத்தை முன்வைத்த நக்ஸல்பாரி இயக்கங்களில் இணைத்துக்கொண்டனர். அவர்களில் சிலர் என்கவுண்டர் கொலைகளின் மூலம் களையெடுக்கப்பட்டனர்.

இரண்டாவது தரப்பினர் தங்களை கலை உலகத்தில் ஈடுபடுத்திக்கொண்டனர்.
கலை உலகம் என்று சொல்லும்போது அன்று நான்கு கலைகளில்தான் இவர்களின் இருப்புகளுக்கு வழி இருந்தது. அவை எழுத்து கலை, நாடக கலை, ஓவிய கலை மற்றும் சினிமா கலை. ஆனால் முதல் மூன்று கலைகளில் ஏதாவது ஒரு பணியிலிருந்துக்கொண்டு படைப்புகளை உருவாக்கமுடியும். மாறாக சினிமா கலைக்கு இரவு பகல் என்று பாராமல் நமது முழுநேரத்தையும் தீவிரமாக செலவிடுவதை தவிர வேறு வழியில்லை. இப்படிதான் அருண்மொழி என்ற லட்சியவாதி அதில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

ருத்ரைய்யா அவர்கள் அவள் அப்படித்தான் எடுக்கப்போகிறோர் என்று தெரிந்தவுடன் அரசு தொலைக்காட்சியில் இருந்த வேலையை தூக்கி எறிந்துவிட்டு அவர் குழுவில் ஐக்கியமாகிவிட்டார். கிராமத்து அத்தியாயம் என்ற ருத்ரைய்யாவின் இரண்டாவது படம் தோல்வியடைந்து அதற்கு பிறகு அவருக்கு படங்கள் எடுப்பது சாத்தியமற்ற ஒன்றாக ஆகிவிட்டாலும் கே. ஹரிஹரன் என்ற இயக்குநருடன் இணைந்து ஏழாவது மனிதன் என்ற படத்தின் துணை இயக்குநராகவும் துணை வசனகர்த்தாகவும் பணியாற்றினார். அந்த படத்திற்கு தேசிய விருது கிடைத்தாலும் அது வியாபார உலகில் வெற்றிப் பெறவில்லை. இருந்தாலும் பாளை என். சண்முகம் என்ற தயாரிப்பாளருடன் அந்த படத்தில் உருவான நட்பின் வழியாக அருண்மொழி காணிநிலம், ஏர்முனை போன்ற படங்களை உருவாக்கினார்.

இதற்கு பிறகு அவர் என்னவெல்லாம் செய்தார் என்பதை யாழினி முனிசாமி அவர்கள் அருண்மொழியுடன் எடுத்த பேட்டி மிகவும் சீராக பட்டியலிட்டு விவரித்துள்ளது. இந்தப் பேட்டியை காஞ்சனை பிலிம் சொசைட்டி முகநூலில் நவம்பர் 10 அன்று பதிவு செய்துள்ளது. அந்த கோப்பை இதனுடன் இணைத்திருக்கிறேன். எல்லோரும் அதை நிச்சயம் வாசிக்கவேண்டும் என்பது எனது வேண்டுகோள்.

அவள் அப்படித்தான் என்ற படத்திற்கு பிறகு கமலஹாசன், சுஜாதா மற்றும் சந்திரஹாசன் அவர்கள் நடித்த ராஜா என்னை மன்னித்துவிடு என்ற படத்தை ருத்ரைய்யா இயக்க துவங்கினார். இந்த காலகட்டத்தில்தான் அவர் குழுவில் உதவி இயக்குநராக நான் இணைந்தேன். அந்த தருணத்தில்தான் எனக்கும் அருண்மொழிக்கும் ஒரு அறிமுகம் ஏற்பட்டது. அந்த படத்தில் பல சிக்கல்கள் ஏற்பட அதை ஒதுக்கிவிட்டு ருத்ரைய்யா அவர்கள் கிராமத்து அத்தியாயம் என்ற படத்தை கடகடவென்று உருவாக்க துவங்கினார். அதனுடைய பெரும்பாலான காட்சிகள் ஆத்தூர் அருகே உள்ள தம்பம்பட்டியிலும் இறுதிகாட்சிகள் கொல்லி மலையிலும் உருவாக்கப்பட்டன. அந்த குழுவினருடன் கழித்த அந்த நாட்கள் மறக்க முடியாதவை. குறிப்பாக அருண்மொழி எல்லா வேலைகளையும் இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு செய்வார். பயங்கர உழைப்பாளி. சோர்வு என்பதை அவர் முகத்தில் நான் என்றும் கண்டதில்லை.

எத்தனையோ ஆண்டுகள் கழித்து பால கைலாசம் அவர்கள் புதுயுகம் சானலை புதிய தலைமுறை என்ற நிறுவனத்தின் கீழ் துவங்கி அதன் தலைமை இயக்குநராக அதை நிர்வகித்தப்போது மறுபடியும் நானும் அருண்மொழியும் இணைந்து தமிழ் திரைப்பட உலகைப் பற்றி ஒரு தொடரை உருவாக்குவதில் ஈடுபட்டோம். ஆனால் பால கைலாசமிடமிருந்த புதிய திட்டங்களையெல்லாம் கறந்துவிட்ட பிறகு அந்த நிர்வாகம் அவரையும் அவர் தேர்வு செய்து பணியில் அமர்த்தியிருந்த எல்லோரையும் வெளியேற்றியது.

இருந்தாலும் இதனால் சிறிது கூட மனம் தளராமல் உடனே தனது ஸ்டானிஸ்லாவ்ஸ்கி நடிப்பு பள்ளியை துவங்கி அருண்மொழி அதை முன்னெடுத்து செல்ல பம்பரமாக சுழன்றார். இதற்கிடையில் நிறைய ஆளுமைகளின் பேட்டிகளை, எனது உள்பட, அவர் காமிராவில் பதிவு செய்தார். இவற்றையெல்லாம் அருண்மொழியின் “நிறைவற்ற படைப்பாக” தொகுத்து வெளியிடும் படி இயக்குநர் கே. ஹரிஹரன் பலமுறை கூறினாலும் அதை அருண்மொழி செய்யவில்லை. அவருடைய மாணவர்கள்தான் அதை சீரான தொகுப்புகளாக கொண்டுவரவேண்டும்.

கொடுமையிலும் கொடுமை என்ன வென்றால் இறந்த நண்பர்களுக்கு அஞ்சலி குறிப்பு எழுதவேண்டிய கடமையே. அந்த வரிசையில் இது எனது ஐந்தாவது அஞ்சலி குறிப்பு.

அருண்மொழி சிரித்தால் அவருக்கு வாய்விட்டுதான் சிரிக்க தெரியும். அதை நினைக்கும்போது என் நெஞ்சு வலி கொஞ்சம் குறைகிறது. வாழ்க அவரது புகழ்.

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக மறுபடியும் ஹைதராபத்தில் பணியில் இருப்பதாலும் அதிக வேலை பளுவின் காரணமாகவும் நேருக்கு நேராக இங்கு இந்த சபையில் கலந்துக்கொள்ளமுடியாமல் போனதிற்கு வருந்துகிறேன்.

வெங்கடேஷ் சக்ரவர்த்தி, திரை எழுத்தாளர்.

இயக்குநர் அருண்மொழிக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் வகையில் பெரியார் திடலில் கூட்டம் நடைபெற உள்ளது. அதன் அழைப்பிதழ் கீழே…