ஹாலிவுட் முதல் கோலிவுட் வரை: பிற்போக்குத்தனத்துடன் பெண்களின் உறவு சிக்கல் சித்தரிப்புகள்!

ஹாலிவுட் முதல் கோலிவுட் வரை பிற்போக்குத்தனங்களை தூக்கி சுமப்பதில் நவீன கலை வடிவமான சினிமாக்களும் விதிவிலக்கல்ல. எப்படி ஆதிகாலம் முதல் கலை இலக்கியங்கள் பெரும்பாலும் பழமைவாதத்தை நிலைநிறுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டனவோ அதுபோல, சினிமாக்களும் பழமைவாதத்தை பரப்பும் ஒரு கருவியாகவே பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.

கதாநாயகர்கள் மாற்றுகிரக வாசிகளைத் தேடி விண்கலன்களில் பயணிக்கும் அறிவியல் படங்களில்கூட சிலுவைகளைக் காட்ட ஹாலிவுட் இயக்குநர்கள் தவறுவதில்லை. அம்மன் படங்களுக்கு இணையாக பைபிளை முன்னிறுத்தியும் படங்கள் எடுக்கப்படுகின்றன. ‘சினிமா அறிவியலின்’ உச்சம் பெற்ற ஹாலிவுட்டில் மூடநம்பிக்கை, மத பரப்புரை, பேய் ஆகியவற்றை மையப்படுத்தி எடுக்கப்படும் படங்களே அதிகமாக இருக்கும்.

இவை ஒருபுறம் இருக்க, ஆணாதிக்கக் கூறுகளை சத்தமில்லாமல் திணிக்கும் படங்களும் அதிகம். உதாரணத்துக்கு உறவு மீறல் சித்தரிப்புகள் ஹாலிவுட் முதல் பாலிவுட் வரை ஆணாதிக்க விசம் எவ்வளவு ஆழமாக பரவியுள்ளது என்பதை அறிய முடிகிறது.

2017-ஆம் ஆண்டில் வெளியான ‘டூலிப் ஃபீவர்’ (Tulip fever) என்ற ஆங்கிலப் படம், இங்கிலாந்தில் தயாரானது. 17-ஆம் நூற்றாண்டில் ஆம்ஸ்டர்டாமில் நடப்பதாக எழுதப்பட்ட டெபோரா மொகாச் -இன் நாவலை தழுவி எடுக்கப்பட்ட படம் இது.

கதை இதுதான். ஆனாதைகள் இல்லத்தில் வளரும் சோபியா, தனது சகோதரிகள் நியூயார்க்கில் உள்ள உறவினரிடம் சென்று சேர வேண்டும் என்பதற்காக தன்னைவிட வயதில் மூத்த, மனைவியை இழந்த கார்னீலிசை திருமணம் செய்துகொள்கிறாள்.

சோபியாவை குழந்தை பெற்றுத்தரப்போகும் எந்திரமாகப் பார்க்கிறார் கார்னீலிஸ். சோபியாவுக்கு இந்த அன்பில்லாத எந்திரத்தனமான வாழ்க்கை கசக்கிறது. இன்னதென்று சொல்ல முடியாத ஒன்றை இழந்துவிட்ட சோகத்தோடு சோபியா நாட்களை கடத்துகிறாள். அப்போது, இந்தப் பொருந்தா ஜோடியை ஓவியமாக வரைய இளம் ஓவியர் ஜான் அந்த வீட்டிற்கு அழைத்து வரப்படுகிறார்.

முதல் பார்வையிலேயே சோபியாவும் ஜானும் காதல் கொள்கிறார்கள். இருவருக்குள் கிளர்ந்தெழும் காதல் உணர்வை கார்னீலிசுக்குத் தெரியாமல் வளர்க்கிறார்கள். அப்போது டூலிப் மலர்கள் மீதான மோகம் நாடெங்கும் பரவுகிறது. புனித உர்சுலா தேவாலயத்தில் உள்ள சகோதரிகள் டூலிப் மலர்களை வளர்ப்பதாக கேள்விப்பட்டு, அதைத் திருடி விற்று சோபியாவுடன் நியூயார்க் செல்ல திட்டமிடுகிறான் ஜான்.

ஒரு கட்டத்தில் சோபியாவின் காதல் விவகாரம் கார்னீலியசுக்குத் தெரிய வருகிறது. அவர் அந்த இடத்தில் புனிதராக மாறி, அவர்களை மன்னிக்கிறான். சோபியா, கார்னீலியசுக்கு ‘துரோகம்’ செய்துவிட்டதாக எண்ணி வருந்தி, ஜானுக்கும் தெரியாமல் எங்கோ சென்று விடுகிறாள்.

எட்டு ஆண்டுகள் கழித்து, ஜான் வரைந்த சோபியாவின் ஓவியத்தைப் பார்த்து புனித உர்சுலா தேவாலயத்திலிருந்து ஒரு சகோதரி, ஜானிடம் தேவாலயத்தில் ஓவியம் வரையும்படி பணிக்கிறார். தேவாலயத்துக்கு வரும் ஜான், அங்கே சகோதரியாக உள்ள சோபியாவைப் பார்க்கிறான். இருவரும் மெல்லிய புன்சிரிப்புடம் கடந்துபோவதாக படம் முடிக்கப்படுகிறது.

இதை எழுதியவர் ஒரு பெண். ஆனால் ஆணாதிக்க மதம் பரப்பும் கருத்துக்களை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது அவருடைய எழுத்து. சோபியாவின் வறுமையை பயன்படுத்தி, தன்னைவிட வயதில் இளையவள் என்றபோதும், அவளை ஒரு உடலாகவே பார்க்கிற கார்னீலியஸ் மீது எழுத்தாளர் எந்தவித விமர்சனத்தையும் வைக்காமல், அவரை புனித ‘ஏசு’வாக்கி விடுகிறார்.

கிடைக்காத அன்புக்காக ஏங்கி, தன் காதலனுடன் வாழ முயலும் சோபியாவை, ‘நீதி’ சொல்லி, கணவனுக்கு துரோகம் செய்கிறவளாகவும் அந்த துரோகத்துக்குப் பரிகாரமாக அவளை தேவாலயத்தில் சகோதரியாகவும் காட்டுவதன் மூலம், உறவு மீறலில் ஈடுபடும் பெண்களை ‘தக்க பாடத்தை’ புகட்டுகிறார் இதை எழுதியவர்.

ஒரு பணக்கார கிழவனின் உடல் மீதான இச்சையை, வெறித்தனத்தை புனிதப்படுத்திவிட்ட எழுத்தாளர், இளம் வயதில் இருக்கும் இயற்கையான உணர்வுகளை வெளிப்படும் கதாநாயகர்களை கூண்டில் ஏற்றி குற்றவாளிகள் போல நிற்க வைக்கிறார். இந்தப் பிற்போக்குத்தனத்தை அப்படியே திரையில் காட்டியிருக்கிறது ‘டூலிப் ஃபீவர்’.

ஆண்களுக்கான உணர்வுகளை உயர்ந்த இடத்தில் வைக்கும் இத்தகைய சினிமாக்கள், தங்கள் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் பெண்களை மோசமானவர்களாகவும் காமவெறி பிடித்தவர்களாகவும் காட்டுகின்றன.

ஒரு இளம் சிறுமிக்கு வயதான ஒரு கிழவனுக்குமான பால் உறவை புனிதப்படுத்தி ‘லோலிதா’ என்ற பெயரில் சினிமாவாக எடுக்க முடியும். ஆனால், தன்னைவிட 10 வயது இளையவனை காதலிப்பதாக சினிமா எடுத்தாலும் அதில் அந்தப் பெண்கள் சித்தரிக்கப்படும் விதமும் அதில் இவர்கள் சொல்லும் நீதியும் மேற்கத்திய படங்களில் எத்தகைய ஆணாதிக்க சூழல் நிலவுகிறது என்பதை பறைசாற்றும்.

பிரைம் (Prime- 2005) என்றொரு ஹாலிவுட் படம், உமா த்ரூமன் நடித்தது. இந்தப் படத்தில் உமா த்ரூமன் விவகரத்தான 30 வயதுகளில் உள்ள பெண். இவரும் தன்னைவிட 13 வருடங்கள் இளையவரான பிரையான் க்ரீன்பர்க்கும் காதல் வயப்படுகிறார்கள். உமா த்ரூமன் ஆரம்பத்தில் இந்தக் காதலை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குகிறார். பிரையான் தன்னுடைய வயதை சற்றே உயர்த்தி சொல்லி, சம்மதிக்க வைக்கிறார். இவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து வாழத் தொடங்குகிறார்கள்.

உமாவுக்கு மனநல ஆலோசனை சொல்லும் மெரில் ஸ்டீரீப் தன் மகன் தான் உமா காதலிக்கும் நபர் என்பதை அறிந்துகொண்டு, அந்தக் காதலை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறார். யூத மத பின்னணியில் உள்ள பிரையானின் குடும்பம் மிக மிகத் தயங்கி உமாவை ஏற்றுக்கொள்ள முயற்சிக்கிறது. ஆனாலும் தீராத சமூகம் ஏற்படுத்திய குற்றவுணர்வின் காரணமாக, இணக்கமான உறவு என்றபோதும் தன் காதலனைவிட்டுப் பிரிகிறார் உமா.

சில ஆண்டுகள் கழித்து, ஒரு உணவகத்தில் எதேச்சையாக பிரையானை சந்திக்கிறார் உமா. இருவரும் புன்னகைத்துக் கொள்வதாக படம் முடிகிறது.

இந்த வயது வித்தியாசம் ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இருந்திருந்தால் அந்தக் கதையின் போக்கு வேறுமாதிரியாக இருந்திருக்கும்; முடிவு வேறுமாதிரியாக இருந்திருக்கும். காதலர்கள் பிரிவதற்கான பிரச்சினையும் வேறாக இருந்திருக்கும்.

ஆனால், பெண்ணுக்கு வயது வித்தியாசம் ஒரு பெரிய தடை. மேற்கத்திய சமூகங்களிலும் இந்த வயது வித்தியாசம் மிகப்பெரிய விலக்கத்துக்கு உள்ளானதாக இருக்கிறது. காத்ரின் ஸீட்டா ஜோன்ஸ் நடித்த ’த ரீபாண்ட்’ (The rebound- 2009) என்றொரு படம். இதே கதைபோன்றதொரு கதைக்கருவுடன் இதே போன்றதொரு முடிவை சொன்ன படம்.

இத்தனைக்கும் இந்த இரண்டு படங்களிலும் கதாநாயகிகள் முறையான மணவிலக்கு பெற்றவர்கள். அவர்கள் காதலிக்கும் நபர்கள்கூட வேறு உறவுகளில் பிணைக்கப்படாதவர்கள். ஆனால் வயது வித்தியாசம் என்ற ‘தடை’ ஒன்றே இவர்கள் காதலை விட்டுத்தர போதுமானதாக இந்தப் படங்கள் வலியுறுத்துகின்றன, கிட்டத்தட்ட பழமைவாதிகளின் குரலில் இந்தப் படங்கள் பேசுகின்றன.

வெகுஜென படங்களை மட்டுமே இங்கே உதாரணத்துக்கு எடுத்திருக்கிறேன். இதுவே ‘உலகப் படங்களில்’ எனில் அத்தனை பிற்போக்குத்தனமானவையாக சித்தரிப்புகள் உள்ளன. ஒரு பெண்ணுக்குள்ள தேவை, ஆணுடனான பாலுறவு மட்டுமே என்பதே அந்தப் படங்களில் பொதுவான கதைக்கரு. மட்டுமிஞ்சிய பாலுறவு காட்சிகள் அந்தப் படங்களை ‘உலகப் படங்கள்’ என சொல்ல போதுமானவையாக உள்ளன. அவற்றின் பெயர் குறிப்பிடுவதுகூட ஒருவகையில் பெண்களை இழிவுபடுத்துவதாகவே கருதுகிறேன்.

தாராளவாதத்தை முதன்மைப்படுத்தும் மேற்குலக படங்களே இப்படியென்றால், அவற்றை பிரதியெடுத்து இயங்கும் இந்தியப் படங்கள், குறிப்பாக தமிழ் சினிமாக்கள் பெண்களின் உறவு சிக்கல்களை காட்சிப்படுத்தும் விதம் பிற்போக்குத்தனத்தை பலர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர்.

‘புரட்சி’கரமான படமாகக் கருதப்படும் ‘மறுபடியும்’ படத்தின் நாயகி, தன் கணவனின் துரோகத்துக்காக அவரை விவாகரத்து செய்கிறார். புரட்சி அந்த அளவில் மட்டும் என நினைத்த இயக்குநர், தனக்கு ஆதரவாக உள்ள நண்பரின் காதலை நாயகி நிராகரிப்பதாக முடிக்கிறார். விவகரத்தானாலும் தன் முன்னாள் மனைவி கடைசி வரை இன்னொருவனின் கைப்படாதவளாகவே வாழ்நாளை கழிக்க வேண்டும் என்கிற ‘ஆழமான’ கருத்தை விதைத்து விட்டுச் செல்கிறது இந்தப் படம்.

‘நலம் வாழ என்னாலும் என் வாழ்த்துகள்’…

அதுபோல, ராதிகா நடிப்பில் வெளியான டெலிஃபிலிமான ‘சிறகுகள்’ (1999) லண்டனில் அப்பாவியான ஒரு பெண், தன் கணவனின் உறவு மீறலால் பாதிக்கப்பட்டு அவரை விவாகரத்து செய்வதை பேசியது. இதிலும்கூட காதலோடு வருபவரை நிராகரிப்பதாகவே கதை முடிக்கப்பட்டிருக்கும். நிஜ வாழ்வில் ராதிகா இருமுறை விவாகரத்து செய்து, மூன்று முறை திருமணம் செய்துகொண்டவர். ஆனாலும், ‘முற்போக்கு’ போனியாகாது என்கிற கணக்கில் காலம் முழுக்க கண்ணீரிலே பிள்ளைகளுக்கு குண்டி கழுவும் ஆயாவாகவே அந்தப் பெண் சாக வேண்டும் என கதையை முடிக்கிறார் அந்தப் படத்தின் தயாரிப்பாளரும் இயக்குநருமான ராதிகா.

ஆக மொத்தத்தில் பெண் உணர்வற்ற உடலாக, ஆண்களின் உடமையாக பிற்போக்கு சமூகம் எப்படி கட்டமைத்திருக்கிறதோ அதை அப்படியே பிரதி எடுக்கின்றன இந்த சினிமாக்கள். புரட்சி போல தெரியும் ஆனால் புரட்சியல்ல. சீர்திருத்தம்போல தெரியும் ஆனால் சீர்திருத்தம் அல்ல. ஆணுக்குள்ள அத்தனை உரிமையும் குறைந்தபட்ச உரிமைகளையாவது புரிந்துகொள்வது ஒரு திரைக்கலைஞருக்கு உள்ள நேர்மையான சமூக அக்கறையாக இருக்க முடியும். தனிப்பட்ட நபர்களை உணர்வளிக்க முடியாது. ஆனால், பொது சமூகமாக இந்த ஆணாதிக்கக் கூறுகளிலிருந்து விடுபடும் வழியைக் கண்டடைந்தால் பெண்ணை உணர்வுள்ளவளாகக் கருதும் படங்கள் வெளிவரலாம்!

நன்றி: திரையாள்.