இவர்களின் வாழ்தலுக்கான போராட்டத்தை வேடிக்கை மட்டும் பார்க்க வேண்டுமா?

சிவபாலன் இளங்கோவன்

ஒட்டுமொத்த மாணவர்களின் போராட்டத்தின் முகமாக இருக்கும் அந்த பர்தா அணிந்த, கண்ணாடிபோட்ட பெண்ணிடம் பத்திரிக்கையாளர் “எதற்காக இந்த போராட்டம்” என கேட்கும்போது, அந்த பெண் ஒரே வார்த்தை தான் அதற்கு பதிலாய் சொல்கிறாள் “For existence”. இதை சொல்லும்போது அவள் அத்தனை பதட்டமாக இருக்கிறாள். அவளது கரங்களை இறுக்கமாக பற்றிக்கொண்டு ‘பயப்பட வேண்டாம்’ என சொல்ல வேண்டும் போல் இருக்கிறது. ஆனால் பயப்பட வேண்டாமா?

“survival” ஐ தவிர மனிதனுக்கு வேறு என்ன தலையாக பிரச்சினை இந்த உலகத்தில் இருக்கிறது? அந்த survival கேள்விக்குறியாகும்போது அது எத்தனை பதட்டமானதாக, அச்சமூட்டக்கூடியதாக இருக்கும்?. அவர்களுக்காக இறங்கி போராடவில்லையென்றாலும், அவர்களுக்காக எதுவும் பேசவில்லையென்றாலும் கூட, அவர்களின் நிலையை புரிந்து கொள்வது தானே சக மனிதராக நமது முதன்மையான கடமை?, நாளை எல்லோருக்குமே இப்படிப்பட்ட existence பிரச்சினை வரும்போது இந்த சமூகம் நம்முடன் நிற்க வேண்டுமென்று தானே நாமும் எதிர்பார்ப்போம்?

அடிப்படை மனித பண்புகளை விட, நமது அடிப்படைவாத அடையாளங்கள் அத்தனை உயர்வானதா? மனித பண்புகளை உதறிவிட்டு அப்படி என்ன அடையாள பெருமையை நாம் தூக்கி சுமக்க போகிறோம்? என்னை பொறுத்த வரையில் அரசாங்க வன்முறை கூட அத்தனை அச்சமூட்டிவதாக இல்லை. ஒரு பெரும்பான்மையான சமூகம் அரசாங்கத்தின் இந்த வன்முறையை இப்படி கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஆதரிக்கிறதே அது தான் அச்சமூட்டக்கூடியதாக இருக்கிறது.

இந்த காலத்தில் எப்படி மக்கள் இப்படி மாறிப்போய்விட்டார்கள்? உண்மையில் சக மனிதர்களின் மீதான எந்த வித கரிசனமும் இல்லாத, மனிதாபிமானமும் இல்லாத பெரும்பான்மையான மக்களின் மன நிலையை தான் அரசு பிரதிபலிக்கிறதோ என்று நினைக்க தூண்டுகிறது. உண்மையில் அது தான் என்னை நடுங்க வைக்கிறது.

சிறு வயதில் பள்ளி புத்தகங்களின் முதல் பக்கத்தில் அச்சிடப்பட்டிருக்கும் வேற்றுமையில் ஒற்றுமை (Unity in diversity) என்ற சொல்லை பார்க்கும்போதெல்லாம் அது எத்தனை பொருள் பொதிந்த சொல் என்று உணர்ந்ததேயில்லை. ஆனால் இப்போது புரிகிறது ‘வேற்றுமையில் ஒற்றுமை’ என்பது மாபெரும் கனவு. அது எப்படியாவது நனவாக வேண்டும் என்பதை தவிர வேறெதுவும் தோன்றவில்லை.

சிவபாலன் இளங்கோவன், மருத்துவர்; எழுத்தாளர்.

ஜெலட்டின் குச்சி!

ஸ்ரீதர் சுப்ரமணியம்

‘CAB என்பது வெளிநாடுகளில் இருந்து சட்டவிரோதமாக உள்ளே நுழையும் வந்தேறிகளுக்குத்தானே பொருந்தும், நீ இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தால் சட்டவிரோத குடியேற்றத்தை நீ ஆதரிக்கிறாய் என்று அர்த்தமா?’

‘CABயால் வெளிநாட்டு முஸ்லிம்கள்தானே பாதிக்கப்படுவார்கள், உள்நாட்டு முஸ்லிம்களுக்கு இதில் என்ன காண்டு? அப்படியானால் இவர்கள் பாகிஸ்தான் ஆதரவாளர்கள் என்றுதானே அர்த்தம்?’’

என்றெல்லாம் என்னை இன்பாக்சில் கேட்கின்றனர். கேட்காமல் ஆனால் அப்படி நம்பிக்கொண்டு நிறைய பேர் இருக்கலாம்.

CAB என்பதில் நிறைய பிரச்சினைகள் உள்ளன. அவற்றைப்பற்றி நான் பேசி இருக்கிறேன்.

  • ஒன்று, இந்த சட்டம் ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாகுபவர்களுக்கு மத அடிப்படையில் பாரபட்சம் காட்டுகிறது;

  • இரண்டு, இது இஸ்லாமிய நாட்டு ஒடுக்குமுறைகளை மட்டும் பேசுகிறது; இதர நாட்டு ஒடுக்குமுறைகள் பற்றி கவலை கொள்வதில்லை;

  • மூன்று, அரசே மத அடிப்படையில் பாரபட்சம் காட்டுவது இந்தியாவின் செக்யூலர் அரசியல் சாசனத்துக்கு எதிரானது;

  • நான்காவது, இது இந்திய முஸ்லிம்களுக்கு எதிரானது, அவர்களுக்கு பெரும் பாதிப்புகளை கொண்டு வரக்கூடியது;

நான்காவது எப்படி என்று பார்க்கலாம். CAB சட்ட வடிவத்துக்கு அப்புறம் அமித் ஷா கொண்டு வரவிருக்கும் திட்டம் NRC, National Register of Citizens, அதாவது தேசிய குடிமக்கள் ஆவணம். இது பற்றி நான் முன்னரே எழுதி இருக்கிறேன். அஸ்ஸாமில் கொண்டு வரப்பட்டு மக்களுக்கு பெரும் இன்னல்கள் விளைவித்த இந்த திட்டம் அமித் ஷாவின் ஆசைப்படியே தேசமெங்கும் வரவிருக்கிறது.

அஸ்ஸாமிலேயே இதற்கு 1500 கோடி செலவானது. இந்தியா முழுக்க இந்தக் கணக்கெடுப்பை கொண்டு வருவதற்கு கிட்டத்தட்ட 4 லட்சம் கோடி செலவாகலாம் என்று கணிக்கிறார்கள். இன்று இந்தியப்பொருளாதாரம் இருக்கும் நிலையில் இந்த தண்ட செலவு தேவையா என்பது தனி கேள்வி. ஏற்கனவே, பட்ஜெட் பற்றாக்குறையில் ஆரம்பக்கல்விக்கு ஒதுங்கியிருந்த நிதியில் 3,000 கோடியை மத்திய அரசு குறைத்து விட்டது. கல்விக்கு காசு இல்லை; ஆனால் இந்த மாதிரி அடக்குமுறை திட்டங்களுக்கு காசு செலவழிக்க தடையில்லை. அது தனி பிரச்சினை. அதை விடுங்கள்.

இந்த NRC திட்டப்படி இந்தியாவின் ஒவ்வொரு குடிமகனும், மகளும் தாங்கள் இந்தியர்தான் என்று அரசிடம் நிரூபிக்க வேண்டும். அதற்கு பாஸ்போர்ட் அல்லது ஆதார் கொடுத்தால் மட்டும் போதாது. ஆதார் என்பது அடையாள அட்டைதான், குடிமக்கள் என்பதற்கான நிரூபணமாக அதை பயன்படுத்த முடியாது. அதே போல பாஸ்போர்ட்டும் கூட காசு கொடுத்து வாங்கி இருந்திருக்கலாம். எனவே அதையும் தாண்டி ‘நீங்கள் இந்த ஊரில்தான் பிறந்தீர்கள், இன்னருக்குத்தான் பிறந்தீர்கள், அந்த இன்னாரும் இங்கேதான் பிறந்தார்,’ என்று நிரூபிக்க வேண்டும்.

அந்த நிரூபணத்துக்கு பிறப்பு சான்றிதழ், வட்டாட்சியர் சான்றிதழ், நிலப்பட்டா போன்ற விஷயங்கள் தேவைப்படும். யோசித்துப்பாருங்கள்: பிறந்த தேதி கூட சரிவர தெரியாத ஆட்கள்தான் இந்தியாவில் இருக்கிறார்கள். குறிப்பாக ஊரகப்பகுதிகளில் பெரும் சிக்கல்களை மக்கள் சந்திக்க நேரிடும். அலுவலகம் மாற்றி அலுவலகங்கள் அலைய வேண்டி இருக்கும். போகிற வருகிற ஆபீஸருக்கு எல்லாம் லஞ்சம் கொடுத்துத் தொலைய வேண்டி இருக்கும். ஊர் விட்டு ஊர் வந்து வேலை செய்வோர் லீவு போட்டுவிட்டு தங்கள் ஊருக்கு திரும்பிப்போய் இந்த நிரூபணங்களை முயற்சி செய்ய வேண்டி இருக்கும்.

அப்படியும் திருப்திகரமாக ஆவணங்களை காட்ட இயலாவிடின் அவர்கள் இந்தியரல்லர் என்று அறிவிக்கப்படுவார்கள்.

சரி, அப்படி காட்ட இயலாமல் போவதில் இந்துக்களும் இருப்பார்கள் அல்லவா, என்று கேள்வி எழுப்பலாம். இதில் ராவுத்தர் மட்டும் எப்படி பாதிக்கப்படுவார், ரமேஷும் பாதிக்கப்படலாமே?

ஆம், ஒரே கிராமத்தில் ரமேஷ், ராவுத்தர் இருவரும் இந்தியரல்லாதவர் என்று அறிவிக்கப்படுகிறார்கள். இரண்டு பேருக்குமே நாடு கடத்தப்படும் நிலை வருகிறது.

இங்கேதான் CABயின் தேவை வருகிறது. ரமேஷ் இந்தியரல்லாதவர் என்று ஆனாலும் அகதி என்ற அடிப்படையில் CAB சட்டத்தின்படி குடியுரிமை பெறுவார். அவர் தன் வாழ்நாளை அப்படியே தொடரலாம். ஆனால் ராவுத்தர் இந்தியாவிலேயே பிறந்து வளர்ந்து வாழ்ந்து வந்தாலும் CABயின் பாதுகாப்பு இல்லாததால். வந்தேறி என்ற முத்திரை பெறுவார். இந்த இரண்டு சட்டங்களையும் வைத்து இந்தியாவில் வசிக்கும் பாதிக்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம்களை சுலபமாக வந்தேறிகள் என்று அறிவித்து விடலாம். அவர்களின் குடியுரிமையை பறித்து விடலாம்.

அப்படி செய்ததற்குப் பின் அரசின் கொள்கை முடிவைப் பொருத்து இந்த ‘வந்தேறிகளின்’ ரேஷன் கார்டு, வாக்குரிமை போன்றவை பிடுங்கப்படலாம். அல்லது detention கேம்ப் எதற்காவது அனுப்பப்படலாம். அல்லது அமித் ஷா விரும்பியபடி மொத்தமாக கப்பலில் ஏற்றப்பட்டு வங்காள விரிகுடாவில் வீசி எறியப்படலாம்.++

இதுதான் பிரச்சினை. தனியாக பார்க்கும் பொழுது இந்த CAB வெறும் ‘சட்டவிரோத வந்தேறிகளுக்காக’ என்ற பிம்பம் கொடுக்கிறது. தனியாக பார்க்கும் பொழுது NRC ஒரு தேசம் தனது குடிமக்களை கணக்கிடுகிறது, அவ்வளவுதானே என்ற அளவில் பிம்பம் கொடுக்கிறது.

ஆனால் CAB என்பது ஜெலட்டின் குச்சி. NRC என்பது பற்ற வைக்கும் detonator. இரண்டையும் இணைத்ததும் சக்திவாய்ந்த குண்டு தயாராகி விடுகிறது.

இந்த வெடிகுண்டை எதிர்த்துதான் என் போன்றோர் கதறுகிறோம். மாணவர்கள் போராடுகிறார்கள். அறிவுஜீவிகள் அழுகிறார்கள். மனசாட்சி உள்ள அரசியல்வாதிகள் எதிர்க்கிறார்கள்.

ஆனால், ரத்தவெறி கொண்டவர்கள் நாக்கை சப்புக்கொட்டிக் கொண்டு காத்திருக்கிறார்கள்.

குடியுரிமை திருத்த சட்டம்: ஆங்கிலேயர்களின் பிரித்தாளும் அரசியலின் புதிய வடிவம்!

முருகானந்தம் இராமசாமி

குடியுரிமை திருத்த சட்ட மசோதா ஒரு கொள்ளிக்கட்டையில் தலையைச்சொரியும் வேலை என நினைத்தேன். அதுவும் மயிருள்ள மண்டையிருந்தால் கூட பரவாயில்லை. அதுவுமில்லை என்றால் கபாலம் வரை கிர்ரென்று இறங்கத்தான் செய்யும். மண்டை மேல்மாடி காலியாயிருப்பது கூட பிரச்சனையில்லை. மண்டைக்குள்ளும் சரக்கில்லை என்பவன் இதைச்செய்யாமலிருந்தால்தான் அதிசயம்.

வங்கதேசத்திலிருந்து வரும் அகதிகளால் பெரிய பிரச்சனை என்பது சங்கிகள் வெகுகாலமாக இடும் ஊளை. காரணம் அவர்கள் பெரிதும் இஸ்லாமியர்கள் என்பது அவர்களின் கணிப்பு. எனவே வேகமாக ஊளையிட்டார்கள்.

வங்கதேசத்துடனான எல்லை வரையறை பல சிக்கல்களை உடையதாக நாற்பதாண்டுகளுக்கு மேல்நீடித்தது. வங்கம் இந்தியா, வங்கதேசம் என இருநாடுகளுக்குள் வந்தாலும் ஒரே தேசிய இனத்தவர்கள், மொழி மற்றும் மானிடவியல் ரீதியாகவும் ஒரே வகைப்பாட்டிற்குள் அடங்குபவர்கள், என்பதால் தோற்றம் மற்றும் மொழி கொண்டு அவர்களை எளிதில் பிரித்தறிய இயலாது. எனவே மேற்குவங்கம், மற்றும் வங்கதேச எல்லைப்புறங்களில் பரஸ்பரம் அரசியல் எல்லைகள் இரு தரப்பு குடிமக்களாலும் பொருட்படுத்தப்படதில்லை.

இலங்கை ஒருவேளை இந்திய தீபகற்பத்துடன் இணைந்த நிலப்பரப்பாக இருந்தால் இலங்கை தமிழர்களை எப்படி பிரித்தறிவது கடினமோ அதுபோல. இந்த சிக்கல்கள் பஞ்சாபிலும் உண்டு. பாகிஸ்தானிலும் ஒரு பஞ்சாப் இருக்கிறது. அவர்களும் பஞ்சாபி மொழி பேசுபவர்கள். ஆனால், பாகிஸ்தான் இந்தியா உறவுபோல இல்லாமல் வங்கதேசத்துடனான உறவு பெரிய நெருடல்கள் இல்லாதது என்பதால் எல்லைகள் ஒப்பீட்டளவில் கண்காணிப்பு குறைவானவை. எனவே. அரசியல் எல்லைகள் பெரிதாக நெருடுவதில்லை.

வங்க தேசத்தவர்கள் பெரிதும் 1971 ல் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு பாகிஸ்தான் மோதலில் வெளியேறினர். இந்திரா காந்தி வங்க தேச போரில் இந்தியா இறங்க அங்கிருந்து வரும் அகதிகளால் இந்தியாவிற்கு ஏற்படும் நெருக்கடிகளையும் ஒரு காரணமாக முன்வைத்ததை இங்கு கவனிக்க வேண்டும்.

ஆனால், எண்ணிக்கையில் எத்தனை பேர் வங்கதேசத்திலிருந்து குடியேறினார்கள் என்பது ஒரு தொன்மம். கருப்புப்பண தொன்மம் போல… திட்டவட்டமான தரவுகள் இல்லை. அதற்கு வாய்ப்புமில்லை.

எனவே, இதை கடந்தகாலத்திற்குள் விடை தேடி கண்டடைய முடியாது. எதிர்காலம் குறித்த முறையான திட்டமிடலில்தான் விடைகாணமுடியும் எனக்கருதி மன்மோகன் சிங் அரசு வங்கதேச எல்லை மறுவரையறையை நிறைவு செய்து ஒப்பந்தத்தையும் ஏற்படுத்தி இந்த திசையில் ஒரு வெளிச்சத்தை அடைந்தது. முன்னோக்கி செல்லும் எந்த அரசும் அப்படியே சிந்திக்கும். யாருக்கும் சிறுகீறல்கூட நிகழாமல் சாதித்த அரசநய வெற்றி அது.

இப்போது அசாமிற்கு வருவோம்… அசாமின் வெகுநாளைய பிரச்சனை அசாமில் வங்காளிகளின் ஆதிக்கம் பரவுவதற்கெதிரான அஸ்ஸாமிய எதிரப்புணர்வு. அதுவும் தெற்கு அஸ்ஸாமில் வங்காளிகள் வலிமையாக இருக்கிறார்கள். நன்கு கவனிக்க வேண்டும். இந்த அஸ்ஸாமியரின் வங்காள எதிர்ப்புணர்வு வங்கதேச அரசியல் எல்லை சார்ந்தோ, இந்து முஸ்லீம் மதரீதியாகவோ உருப்பெறவில்லை. வங்காள ஆதிக்கப்பரவலுக்கெதிரான அஸ்ஸாமிய தேசிய இனத்தின் எதிர்ப்பு; இதுபலகாலமாக கனன்ற நெருப்புதான், அஸ்ஸாம் கண பரிஷத் இதன் அரசியல் திரட்சியாக உருப்பெற்றது.

இப்போது இதை பா.ஜ.க வழக்கம்போல ஊதிப்பெரிதாக்கியது. அதிகாரத்திற்காக அது எப்போதும் நாத்தொங்க அலையும் மிருகம்தான். அதிகாரத்தை அடைவதற்கு வங்காளிகளை வெளியேற்றுவோம் என பொதுவாக ஊளையிட்டது. அதற்காக தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டை கையிலெடுத்தது. 1971 க்குமுன் தாங்கள் அங்கு வசித்ததை நிரூபிக்க இயலாதவர்கள் நாடற்றவர்கள் என ஆனார்கள். இவர்கள் கிட்டத்தட்ட 19 லட்சம் பேர். இங்கேதான் சிக்கல் முளைத்தது அதில் எதிர்பார்த்தபடி இல்லாமல் கிட்டத்தட்ட 12 லட்சம் பேர் இந்துக்களாயிருப்பதுதான்.

அதே கருப்புப் பண கதைததான் பிள்ளையாரை பிடிக்க முடியாமல் இப்போதும் ஒரு குரங்குதான் கிடைத்தது. இந்த குரங்கின் கையில்தான் இப்போது வடகிழக்கு மாநிலங்கள் சிக்கியிருக்கின்றன. இப்போது பிரச்சனை மதரீதியாக தான் நடத்தும் கேவல அரசியலின் நிகர விளைவாக நாடற்றவர்களான இந்த இந்து வங்காளிகளை குடிமக்களாக்கி கொள்ளவே இந்த அவசரக்கோல குடியுரிமை திருத்த மசோதா.

ஆனால், சிக்கல் இங்கு என்னவென்றால் அஸ்ஸாமியர்களின் கோரிக்கை குடியுரிமையை நிறுவ இயலாத வங்காளிகள் யாராக இருப்பினும் வெளியேற்ற வேண்டும் என்பதிலிருந்து அவர்கள் பின்வாங்காமல் நிற்பதே. அதனால்தான் அஸ்ஸாம் எரிகிறது. கூடவே திரிபுராவும்! இங்கும் வங்காளிகளுக்கும் பழங்குடியினருக்குமான மோதலில் பிரிவினைவாத பழங்குடியினர் கட்சியுடன் பா.ஜ.க. கூட்டுவைத்தே வங்காளிகள் ஆதிக்கம் மிகுந்த சி.பி.எம். ஐ தோற்கடித்தது. இதில் அவலம் என்னவென்றால் திரிபுரா பா.ஜ.க முதல்வரின் தந்தை வங்கதேசத்திலிருந்து வந்தவர்!

வங்காளிகள் – அஸ்ஸாமியர்கள் இடையோன மொழி பண்பாட்டு மோதலை இந்து முஸ்லீம் மோதலாக உருமாற்றி ஒப்பேற்றலாம் அதன்மூலம் ஒட்டுமொத்த இந்திய முஸ்லீம்களை நெருப்பு வளையத்திற்குள் நிறுத்தலாம். அதன்வழியே இந்துக்களை திரட்டலாம் என்கிற பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்கத்தின் பிரித்தாளும் அரசியலின் புதியவடிவமே இது. வங்கப்பிரிவினை இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்க கோட்டையின் அடித்தத்திலிருந்து உருவப்பட்ட முதல் செங்கல்லாக அமைந்தது. நரேந்திர மோடி நவீன கர்சன்பிரபுவாக ஆவதற்கான சாத்தியம் இந்த சட்டத்திருத்தத்தின் மூலம் திறக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், அதற்கு இந்த தேசம் தரும் விலை என்ன என்பதை காலமே தீர்மானிக்க வேண்டும்.

முருகானந்தம் இராமசாமி, அரசியல் செயல்பாட்டாளர்.

“பெருந்தன்மையாக நடந்துகொள்ளுங்கள்” – ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தின் கூக்குரலும், பாசிச அரசும்: கனகா வரதன்.

கனகா வரதன்

திருநங்கை, திருநம்பி, இடையிலங்க (இன்டர்செக்ஸ்) மற்றும் பல பைனரி அல்லாத பாலின அடையாளங்களை கொண்ட மாற்றுப்பாலின மக்களுக்கான “திருநர் பாதுகாப்பு மசோதா – 2019” அம்மக்களின் பெரும் எதிர்ப்புகளுக்கும், போராட்டங்களுக்குமிடையே இன்று மத்திய அரசால் மாநிலங்களவையில் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது. ஏற்கனவே மக்களவையில் நிறைவேற்றப்பட்ட இம்மசோதா இப்பொழுது மாநிலங்களவையில் நிறைவேற்றப்பட்டு சட்டமாக்கப்பட்டுள்ளது. இந்துத்துவா சித்தாந்தத்துடனும், பிற்போக்கு மனப்பான்மையுடனும் பா.ஜ.க அரசால் கொண்டுவரப்பட்ட இம்மசோதா மாற்றுப்பாலின சமூகத்தின் எந்த ஒரு அடிப்படை கோரிக்கைகளுக்கும் செவிசாய்க்காமல் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் இயற்றப்பட்ட தினமான நவம்பர்-26 அன்று நிறைவேற்றப்பட்டு இருக்கிறது. குறைந்த பட்சம் தேர்வு குழுவிற்கு அனுப்பி மறுஆய்வு செய்யுங்கள், மக்களின் குறைகளை கேட்டறியுங்கள் என்பதை கூட ஆளும் அரசு ஏற்க தயாராக இல்லை.

மாற்றுப்பாலின மக்களுக்காக தனி நபர் மசோதாவை கொண்டுவந்தவரும், அம்மக்களுக்காக தொடர்ந்து குரலெழுப்புபவருமான திருச்சி சிவா அவர்கள் இன்று பாராளுமன்றத்தில் விடுத்த கோரிக்கை, “பெருந்தன்மையாக நடந்துகொள்ளுங்கள்” என்பதாக இருந்தது. மாற்றுப்பாலின சமுகத்தின் பிரதிபலிப்பாக ஒலித்த அக்குரல் ஒரு கட்டத்தில் வேண்டுகோளாகவும் மாறியிருந்தது. காசுமீர் மாநில உரிமைகள் பறிப்பு முதல் பெரும்பான்மை பலத்தை மட்டுமே வைத்து பாசிச போக்குடன் ஆளும் அரசு கொண்டு வந்த சட்ட திருத்தங்களின் வரிசையில் இன்று திருநர் மசோதாவும் இணைந்துள்ளது.

பெரும் நெருக்கடிகளுக்கிடையே தங்கள் சொந்த பொருளையும், நேரத்தையும், மூலதனங்களையும் செலவு செய்து கிட்டதட்ட கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக இம்மசோதாவிற்கு எதிராக தொடர் சனநாயக போராட்டங்களை மேற்கொண்ட மாற்றுப்பாலின மக்களுக்கும், தோழமை சக்திகளுக்கும் இன்றய தினம் பெரும் மன உளைச்சலை தரக்கூடிய ஒரு கருப்பு நாளாகவே இருக்கும். ஆளும் அரசால் புக்கணிக்கப்பட்ட எல்லா ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தை போலவும் மாற்றுப்பாலின சமூகமும் ஒரு நீண்ட சட்ட போராட்டத்திற்கு தயாராக வேண்டிய சூழலுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது.

இந்த மசோதாவில் நிராகரிக்கப்பட்ட, மாற்றுப்பாலின சமுகத்தின் பிரதான கோரிக்கைகளில் சில,
திருநர் நபர்களின் அடையாளத்திற்கான அங்கீகாரம் இந்த மசோதா திருநர் மக்களின் அடிப்படை உரிமையான பாலினத்தை சுய நிர்ணயம் செய்யும் உரிமையை மறுக்கிறது. திருநர் மக்களின் கோரிக்கை எங்கள் சொந்த பாலினத்தை அடையாளம் காண்பது எங்களின் அடிப்படை உரிமை (இது இந்திய அரசமைப்பு வழங்கும் அடிப்படை உரிமை, 21 வது பிரிவின் கீழ் ஒரு பகுதியாக அமைகிறது), இந்த உரிமையை ஒப்புக் கொண்ட உச்சநீதிமன்றம் நல்சா தீர்ப்பிலும், புட்டசாமி தீர்ப்பிலும் இதை அங்கீகரித்து உள்ளது.

நல்சா தீர்ப்பை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்துங்கள், சுயமாக பாலினத்தை அடையாளம் காணும் உரிமையை வழங்குங்கள். எந்தவொரு அறுவை சிகிச்சை, ஹார்மோன் சிகிச்சை இல்லாமல் பாலினத்தை ஆண், பெண் அல்லது திருநராக சுயமாக அடையாளம் காணும் உரிமையை அங்கீகரியுங்கள். சான்றிதழ்கள் மற்றும் அடையாள ஆவணங்களில் பெயர் மற்றும் பாலின மாற்றத்திற்கான வழிமுறைகள் சுய அடையாளத்தின் அடிப்படையில் அமைந்திடல் வேண்டும்.

இடஒதுக்கீடு இம்மசோதா எந்த ஒரு இடஒதுக்கீட்டையும் வழங்கவில்லை. திருநர் மக்களின் கோரிக்கை இடஒதுக்கீட்டுக்கான எல்லா ஏற்பாடுகளையும் உடனே இந்த மசோதாவில் நிறுவ வேண்டும். பொது மற்றும் தனியார் துறையில், கல்வி மற்றும் வேலை வாய்ப்புகளில் திருநர்களுக்கென பிரத்யேக (கிடைமட்ட) இட ஒதுக்கீடு வேண்டும். இந்த இடஒதுக்கீட்டின் விழுக்காடானது திருநங்கைகள், திருநம்பிகள் உள்ளடக்கிய திருநர் மற்றும் இன்டர்செக்ஸ் நபர்களின் மக்கள்தொகைக்கு ஏற்றவாறு தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்.

குற்றங்களும் தண்டனைகளும் பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறைக்கு 7 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனையுடன் ஒப்பிடுகையில், திருநர் நபர்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறை 6 மாதங்கள் முதல் 2 ஆண்டுகள் வரை தண்டனை என்று மசோதா கூறுகிறது. இது மாற்றுப்பாலின மக்களுக்கு எதிரான நேரடியான பாகுபாடாகும்.

திருநர் மக்களின் கோரிக்கை மாற்றுப் பாலினத்தவருக்கு எதிரான குற்றங்களுக்கு வழங்கும் தண்டனைகள் பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களுக்கு வழங்கப்படும் தண்டனைக்கு இணையாக இருந்திடல் வேண்டும்.

குடும்பம் மற்றும் மேம்பாடு

இந்த மசோதாவில் திருநர் குழந்தைகள், அவர்கள் பிறந்த குடும்பத்துடன் வசிக்க வேண்டும் என்று கட்டாயமாக்குகிறது. பிறப்பு குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் இந்நபர்களுக்கு எதிரான வன்முறையின் முதல் தளமாக இருந்தாலும் இம்மசோதா அதை முற்றிலும் மறுதலிக்கிறது. அதுமட்டுமின்றி இத்தகைய நிலைமைகளில் இருந்து தப்பிக்க திருநர் நபர்களுக்கு பிற திருநர் சமூக உறுப்பினர்களின் உதவி இருந்தால், சமூக உறுப்பினர்கள் 4 ஆண்டுகள் வரை சிறையில் அடைக்கப்படலாம் எனவும் வரையறுக்கிறது.

திருநர் மக்களின் கோரிக்கை

பாரம்பரிய ஹிஜ்ரா குடும்பங்கள் மற்றும் திருநங்கை ஜமாத் அமைப்புகளை அங்கீகரித்து சேர்க்க வேண்டும்.
“மீட்பு, பாதுகாப்பு மற்றும் மறுவாழ்வு” என்ற கட்டமைப்பை கைவிட்டு “திறன் மேம்பாடு” திட்டங்கள் மற்றும் மையங்களை அமைத்தல் தேவை. இந்த மையங்களுக்கு ஒதுக்கப்படும் நிதி திருநர் ஆணையத்தின் பரிந்துரையின் படி அமைந்திட வேண்டும்.

கனகா வரதன், சமூக செயல்பாட்டாளர்.

தெலுங்கானா என்கவுண்டர்: இந்திய சமூகத்திற்கு அளிக்கப்பட்ட போலியான ஆறுதல்- நீதி!

ப. ஜெயசீலன்

2011 ஜூலை 22 Anders Behring Breivik என்பவரால் நார்வேயின் Utøya என்னும் இடத்தில் நடத்திய இனவெறி/மதவெறியால் உந்தப்பட்ட பயங்கரவாத தாக்குதலில் 77(56 பேர் அங்கு சுற்றுலாவிற்காக வந்திருந்த 20 வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள்) பேர் சுட்டு கொல்லப்பட்டார்கள். இரண்டாம் உலகப்போருக்கு பின் நார்வே நாட்டில் நடந்த மிக பெரிய உயிரிழப்பு சம்பவம் இதுதான். குற்றவாளிகளை தண்டிப்பதில் நம்பிக்கையில்லாமல் அவர்களுக்கு மறு வாழ்வளிப்பதை நோக்கமாக கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும் நார்வேயின் சட்டம் ஒழுங்கை பேணும் காவல்துறைக்கும், நீதித்துறைக்கும், மானுட மாண்பிலும், மனிதாபிமானத்திலும் நம்பிக்கைகொண்டுள்ள நார்வே மக்களுக்கும் இந்த சம்பவம் ஒரு பெரும் சோதனையாக அமைந்தது. நார்வேயில் அதிகபட்ச தண்டனை என்பது 21 வருட சிறை தண்டனை தான். இவனை போன்ற ஈவு இரக்கமற்ற மிருகத்திற்கும் 21 வருட சிறைத்தண்டனை தானா என்று உலகம் ஒரு கேள்விக்குறியோடும் இவனுக்கு மட்டுமாவது மரணதண்டனை நிறைவேற்றுவார்களா என்ற எதிர்பார்ப்போடும் கவனித்தது.

குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர் தனது குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டதோடு தான் அதற்கு வருந்தவில்லையென்றும் மாறாக தான் செய்தது தனது தற்காப்பிற்காக நடத்திய தாக்குதல் என்றும் வாதிட்டார். அந்த குற்ற செயலில் ஈடுபடுவதற்கு முன்பு 1500 பக்கம் கொண்ட அவர் எழுதிய மின்னஞ்சலை பலருக்கும் அனுப்பியிருந்தார். அதில் வெள்ளை இனவெறியை தூண்டும், இஸ்லாத்திற்கு எதிரான கருத்துக்களையும், தனது நாட்டில் குடியேறும் பிற நாட்டினருக்கு எதிரான கருத்துக்களையும் பகிர்ந்திருந்தார். ஒரு வகையில் அவர் நார்வேயின் சகிப்புத்தன்மைக்கும், மானுட மாண்பின் மீதான நார்வே சமூகத்திற்கு இருந்த பற்றின் மீதும் ஒரு பெரும் சோதனையை ஏற்படுத்தினார். இருந்தும் கூட நார்வேயின் நீதிமன்றம் விசாரணையின் முடிவில் அவருக்கு அதிகபட்ச தண்டனையான 21 வருடங்களை மட்டுமே விதித்து தீர்ப்பளித்தது.

அப்பொழுது இதை பற்றி வெளியான ஒரு டாக்குமென்றியை நான் பார்த்தது எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது. அந்த டாக்குமென்டரியின் முடிவில் அந்தத் தாக்குதலில் தனது 2 பதின்வயது மகன்களை பறிகொடுத்த தந்தையிடம் Anders வெறும் 21 வருட சிறைத்தண்டனையோடு தப்பித்துக்கொண்டது உங்களுக்கு கோபம் வரவைக்கவில்லையா? அவனைப் போன்றவர்களுக்கு மரண தண்டனை தரவேண்டும் என்று உங்களுக்கு தோன்றவில்லையா? என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர் அளித்த பதில் என்னை நெகிழ செய்தது.

அவர் நாங்கள் ஒரு சமூகமாக ஒரு சக மனிதனை எதன் பொருட்டும் கொல்லும் உரிமை யாருக்கும் இல்லை என்பதை முழுமையாக நம்புகிறோம்/ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம். எனவே ஒரு நொடி கூட அவனை கொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு எழவில்லை. அப்படி தோன்றியிருந்தால் அவனுக்கும் எனக்குமான வித்தியாசம் இல்லாமல் போயிருக்கும். ஒரு வேளை எனது மகன்களுக்கு நான் நீச்சல் கற்றுத்தந்திருந்தால் அவர்கள் அங்கிருந்த குளத்தில் குதித்து தப்பித்திருப்பார்களோ என்ற எண்ணம் மட்டுமே எனக்கு அடிக்கடி வருகிறது என்றார். ஒரு நவீன நாகரீக ஜனநாயக சமூகத்தில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டவர்களின் சிந்தனை எப்படியிருக்கும் என்பதற்கு இது ஒரு உதாரணம்.

2016ல் Anders சிறையில் தனது மனித உரிமை பறிக்கப்பட்டதாக நார்வே அரசுக்கு எதிராக வழக்கு தொடுத்தார். infact Anders 360 சதுரடி கொண்ட விசாலமான இடத்தில TV, radio, gym, video games, காற்றோட்டத்திற்கு ஜன்னல்கள், சொந்த சமையல் அறை என்று நட்சத்திர விடுதிக்கு சமமான வசதிகளுடன் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார். தன்னை அதிக நாட்கள் தனிமையில் அடைத்துவைப்பதாகவும், அடிக்கடி நிர்வாணப்படுத்தி சோதிப்பதாகவும் அரசுக்கெதிராக குற்றம் சாட்டினார். இது சம்மந்தமாக கோர்ட்டிற்கு வந்த போதும் நாஜிக்களின் salute அடித்தார். தனது குற்ற செயல் குறித்தான எந்த வருத்தத்தையும் அவர் வெளிப்படுத்தவில்லை.

இருந்தும் நீதிமன்றம் அவர் சொன்னதில் உள்ள நியாயத்தை ஏற்று கொள்வதாகவும் அவர் நடத்தபட்ட விதம் நார்வேயின் மனித உரிமை மதிப்பீடுகளுக்கும், ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் மனித உரிமை மதிப்பீடுகளுக்கும் எதிராக உள்ளதாக சொல்லி Andersகு சுமார் 40000 டாலர் நஷ்ட ஈடு தர உத்தரவிட்டது. இதனை குறித்து Andersஇன் துப்பாக்கி சூட்டில் தப்பி பிழைத்தவர்களிடம் கேட்டபோது நீதிமன்ற தீர்ப்பை ஏற்பதாகவும் யாராக இருந்தாலும் மனித உரிமை என்பது எல்லோருக்கும் பொதுவானது என்றும் Andersன் குற்றச்சாட்டில் நியாயம் இருப்பதாகவும் கருத்து தெரிவித்தார்கள். ஒரு நவீன நாகரீக ஜனநாயக சமூகத்தில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டவர்களின் சிந்தனை எப்படியிருக்கும் என்பதற்கு இது இன்னொரு உதாரணம்.

மனித மாண்பை குறித்தோ, மனித உரிமை குறித்தோ, நவீன நாகரீக சமூகத்தை குறித்தோ, ஜனநாயகத்தை பற்றியோ எந்த அடிப்படை புரிதலோ, அறிவோ, கல்வியோ இல்லாத காட்டுமிராண்டிகளும், தற்குறிகளும், பொறுக்கிகளும், இரட்டை வேடகாரர்களும், முட்டாள்களும் புழங்கும் சமூகம் எப்படியிருக்கும் என்பதிற்காண அடையாளம் தான் தெலுங்கானாவில் 4 பேர் சுட்டு படுகொலை செய்யப்பட்ட மிக கொடூரமான, அப்பட்டமான மனித உரிமை மீறலை கொண்டாடும், சிலாகிக்கும் சில்லறை பசங்களும், ஊடகங்களும் புழங்கும் இந்திய, தமிழ் சமூகம்.

இந்தியாவில் காவல்துறை என்பது மிக மோசமாக பயிற்றுவிக்கப்பட்ட, தரமற்ற, தொழில் நேர்த்தியோ, தொழில் அறமோ அற்ற ஒரு கேவலமான அமைப்பு. வேட்டை நாய்களுக்கு என்னென்ன பயிற்சிகள் தேவைப்படுமோ அந்த அளவிற்கான பயிற்சிகளும், பாடங்களும் மட்டுமே இந்தியாவில் காவல்துறையினருக்கும் அளிக்கப்படுகிறது. முதலாளி கவ்விக்கொண்டு வர சொல்லும் எலும்பை கவ்விக்கொண்டு வருவது மட்டுமே இந்தியாவில் காவல் துறையினரின் வேலை. இதில் எந்த ஒளிவோ மறைவோ கிஞ்சித்தும் கிடையாது.

போலீசிங் என்பதின் அடிப்படையான அர்த்தத்தை இன்னமும் இங்கு மக்களோ, காவல்துறையோ புரிந்துகொண்டதாக தெரியவில்லை. மேலை நாடுகளில் உள்ள காவல்துறையினரின் சமகால policing மற்றும் professional standardஓடு ஒப்பிட்டால் நமது காவல்துறை atm வாசலில் நிற்கும் காவலாளிகளாய் கூட தகுதி பெறாது. இப்படிப்பட்ட காவல்துறைதான் தனது முதலாளி கவ்விவர சொன்ன 4 உயிர்களை encounter என்னும் பெயரில் கவ்விவந்துள்ளது. தமிழ் படங்களை ஆங்கில படங்களை போல எடுக்கும் வெள்ளைக்கார துரை கவுதம் வாசுதேவ் encounter செய்யும் காவல்துறையை நாயகத்தன்மையோடு காட்டிய சில்லறைத்தனமான காக்க காக்க படங்களை சிலாகித்து கொண்டாடும் சமூகத்தில் 4 உயிர்களை அரச பயங்கரவாதம் காவு வாங்கியிருப்பதை கொண்டாடுவர்களை பார்த்து நாம் ஆச்சர்யம் அடைய முடியாது.

தனிப்பட்ட ஒருவர் தனக்கு ஏற்படும் கோபம், வெறி, பழிவாங்கும் உணர்வு எல்லாவற்றையும் எப்படி வேண்டுமானாலும் வெளிப்படுத்தலாம். ஆனால் ஒரு சமூகமாக நாம் நமது உணர்ச்சிகளை எப்படி வெளிப்படுத்துகிறோம் என்பது கவனத்துக்குறியது. குற்ற செயல்களில் ஈடுபடுபவர்களை குஞ்சை அறுக்க வேண்டும், கல்லால் அடித்து கொல்ல வேண்டும், நாயைப் போல சுட்டுக் கொல்லவேண்டும் போன்ற கோரிக்கைகளை முன்வைக்கும் சமூகத்தின் மனநலன் மிகுந்த கவலைக்குரியது.

குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுபர்களின் வீட்டில் எத்தனை காற்றோட்டமான ஜன்னல் இருந்தது என்பதில் தொடங்கி ஒரு சமூகமாக ஒரு குற்றவாளிக்கு குற்றமிழைப்பதற்கான சிந்தனை தோன்றியவுடன் அவனுக்கு அந்த குற்றமிழைப்பதை தவிர்ப்பதற்கான எத்தனை வாய்ப்புகளை சமூக கட்டமைப்பு வழங்கியிருக்கிறது என்பது வரையும் பல்வேறு கோணங்களும், பரிணாமங்களும், factorsம் ஒரு குற்றக்செயலின் பின்பும், குற்றவாளியின் பின்பும் அடங்கியிருக்கிறது.

இன்னும் சொன்னால் குற்றவாளிகளும், குற்றங்களுமே சமூகத்தின் உள்ளார்ந்த ஆன்ம நலத்தை பிரதிபலிக்கிறார்கள். a crime gives us the insight in to the cross section of a society’s mental wellness. இதை நாம் ஆராய தொடங்கினால் மொத்தமாக இந்தியாவின் மீது அணுகுண்டு போட்டு அழிக்க வேண்டிய முடிவிற்கு நம்மை கொண்டு போய் நிறுத்தும். அதனை தவிர்க்க வேட்டை நாய்கள் அவ்வப்பொழுது 4 எலும்பை கவ்விக்கொண்டு வந்து இந்திய சமூகத்திற்கு போலியான ஆறுதலையும் நீதியையும் அளிப்பது தேவையாய் இருக்கிறது.

“ஆர்.எஸ். எஸ்ஸை. அழைக்காமல் மரு. ராமதாஸை ஏன் அழைக்கிறீர்கள் காயத்ரி?”

டாக்டர். ஷாலினி

டாக்டர். தொல் திருமாவளவன் கோயில்களின் ஆபாச சிலைகளை பற்றி விமர்சித்தார். அதற்கு காயத்ரி ரகுராம் என்பவர், அது ஹிந்து மதத்திற்கு எதிரானது என்று, தொ. திரு. வின் விரைகளை பற்றி பேசினார். அதாவது ஆபாசத்திற்கு எதிரான புகாருக்கு பதில் இன்னும் கொஞ்சம் ஆபாசம்.

அதற்கு பிறகு ரொம்பவும் விசித்திரமாக அவர் பா ம காவின் தலைவர் டாக்டர் ராமதாஸுக்கு தூது அனுப்பி, அடியாள் வேண்டும் என்று வெளிபடையாகவே கேட்கிறார்.

இந்த காயத்ரி மாதிரி டுபுக்குக்கள் எல்லாம் நமக்கு பெரிய பொருட்டே இல்லை என்றாலும் அங்கங்கே முளைக்கும் பதர்களை அவ்வப்போது கிள்ளி ஏறிய வேண்டியது நம் எல்லோரது கடமை.

அம்மா காயத்ரி,

1) ஹிந்து கோயிலில் ஆபாசமான சிலைகள் உண்டு. அதை பற்றி பேச எல்லா மனிதருக்கும் உரிமை உண்டு, முக்கியமாக திரு தொல் திருமாவளவனுக்கு மிக அதிக உரிமை உண்டு. காரணம் அவர் தொன்மை தமிழர். Indigenous stock. ஹிந்து என்ற வார்த்தையை பிரிடிஷ்காரன் உபயோகித்த காரணத்தை அடிப்படையாக வைத்து பார்த்தால் திருமாவளவன் தான் நிஜ ஹிந்து. நீங்கள் எல்லாம் பிற்காலத்தவர். அவர் மதத்தை அவரே விமர்சிக்கிறார். உங்கள் ஸ்மார்த்த மதத்தைத்தை இன்னும் விமர்சிக்கவே ஆரம்பிக்கலையே, அதற்குள் ஏன் இந்த அவசர ரியாக்‌ஷன்?!

2) விரைகள் இருந்தால் தான் வீரமா? எனக்கு விரைகள் இல்லை. ஆனால் எனக்கு வீரம் உண்டு. உங்கள் வீட்டு ஆண்களுக்கு விரைகள் இருக்கும், அதனால் அவர்கள் வீரர்கள் ஆகிவிட மாட்டார்கள். விரை = வீரம் என்பதே ஒரு செக்ஸிட் கிலீஷே! அதை நீங்களும் பயன்படுத்தினால் இது உங்கள் அறிவுக்கு அழகா? வளர்ந்து வரும் அரசியல்வாதி நீங்கள் கொஞ்சம் புத்திசாலியாகவும் இருந்தால் தானே எங்களுக்கு உங்கள் மேல் நம்பிக்கை வரும்?!!

3) டாக்டர் ராமதாஸ் அடியாட்கள் சப்ளை செய்கிறார் என்று உங்களுக்கு யார் சொன்னது? ஏன் உங்கள் ஆர். எஸ். எஸ். சில் இதை விட அதிக பயங்கர ஆயுத பிரயோகத்தில் தேர்ச்சிபெற்ற மாவீரர்கள் இருப்பார்களே! அவர்கள் பாவம் வெட்டியாக வாய் சவடால் தானே அடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள், அவர்களை அழைத்து அடியாளாக வைத்துகொள்ளுங்கள். ஆனால் நீங்கள் முயன்றாலும் அது நடக்காது. காரணம் நீங்கள் ஒரு பெண். உங்கள் உத்தரவை அவர்கள் ஏற்க மாட்டார்கள். காரணம் அவர்கள் ஸ்மார்த்தர்கள். அவர்களுக்கு பெண்கள் வெறும் உடம்புகள்.

என்னது? இந்த விஷயமே உங்களுக்கு தெரியாதா? அது தானே பார்த்தேன். விஷயம் தெரிந்தால் நீங்கள் இந்த கட்சியையே தேர்வு செய்திருக்க மாட்டீர்களே!!

அதனால் அன்பு சகோதரி, முதலில் போய் படியுங்கள்:
ஸ்மார்த்த மதத்தில் நரபலி
ஸ்மார்த்த மதத்தில் பெண்களில் நிலை
ஸ்மார்த்த மதத்தின் ஆரம்பகால உணவு முறை
ஸ்மார்த்த மதத்தின் வரலாறு
ஸ்மார்த்தர்கள் விக்ரக வழிபாடு செய்யக்கூடாது
ஸ்மார்த்தர்கள் இந்துக்கள் அல்ல….

நாங்கள் பூர்வீக குடி. எங்களை பிரிட்டிஷ்காரன் “indigenous stock” என்கிற அர்த்தத்தில் ஹிந்து என்றான். நாங்கள் தான் ஒரிஜினல் இந்துக்கள், எங்கள் கோயிலை பற்றி, எங்கள் சிலைகளை பற்றி, அதன் சீர்திருத்தம் பற்றி நாங்கள் பேசிக்கொள்கிறோம்.

நீங்கள் ஹிந்து அல்ல, நீங்கள் ஸ்மார்த்தர்கள். உங்கள் மத நூற்கள் உங்களை வாயை மூடி அடிமையாய் இருக்க சொல்கின்றன…. அது கூடத்தெரியாமல் எங்களுக்கு வகுப்பெடுக்க வந்துவிடாதீர்கள்!

#yousmarthawehindu

டாக்டர். ஷாலினி, மனநல மருத்துவர்; எழுத்தாளர்.

சமூக நீதி அரசியல் கல்வியே இதற்கான மருந்து!

முருகானந்தம் ராமசாமி

நான் சிலகாலம் முன்புவரை பிராமணீயம் என்றே சுட்டி வந்தேன்.. நவீீன ஜனநாயக சமூகப்ரக்ஞைக்கு எதிர்திசையில் இயங்கும் ஆதிக்க கருத்தியல் என்பதால் அதை கருத்தியல் ரீதியாக அப்படிச்சுட்டினேன். இந்திய சமூகவரலாற்றில் பிராமணீயத்தின் தடத்தை கருப்பு வெள்ளையாக அன்றி டி. டி. கோசாம்பி, கெ. தாமோதரன், டாக்டர். எஸ். ராதாகிருஷ்ணன், டாக்டர். பி. ஆர். அம்பேத்கர், தேவிப்ரசாத் சட்டோபாத்யாய, ஆகிய அறிஞர்களை வாசித்த பின் பெற்ற தத்துவார்த்த பின்புலமும் எனது கண்டடைதலுக்கு உண்டு.

சிறுகுழுவாக தங்கள் நேரடி பங்களிப்பின்றி அதிகாரத்தை கையகப்படுத்தி அதை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் யுக்திகளை பொதுவாக பிராமணீயம் எனக்கொள்ளலாம். எதிர்மறையான சூழல்களில் தங்களை வெளிப்படுத்தாமல் அதிகாரமையங்களில் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் காலத்தில் அதன் இயங்குமுறையும், நேரடி அதிகாரத்தை அடைந்தபின் அது தன்னை முன்வைத்துக்கொள்ளும் முறையும் இரு துருவங்களைப்போன்றவை. அது குரூரமானதாகவும் அடிப்படைமனித இயல்புகளற்றதுமாவும் ஆகிறது. அப்போது அது தனது அசலான அத்தனை குறளிவித்தைகளையும் காட்டும்.

பா.ஜ.க ஆட்சிக்கு வந்தபின் அந்த அப்பட்டமான குரூரங்கள் பெருமிதமாக வெளிப்படுகின்றன. அதை ஒரு புள்ளியில் உணர்ந்த பின் அதை பார்ப்பனீயம் என்றே சுட்டுகிறேன். இந்தச் சொல்லாடல் அதன் இயங்குமுறைகளை ஒட்டி நான் தேர்வு செய்து கொண்டது/ கொள்ள வேண்டியது. இது தனிநபர்களை குறிப்பதன்று. எப்போதும்போல பிராமணர்களில் தனிநபர்களை அவர்களில் மெய்யான நவீன ஜனநாயகப் பண்புடையவர்களை உள்ளபடியே அணுகுகிறேன்.

பிராமணர்களில் மட்டும்தான் சாதிவெறி இருக்கிறதா? இடைச்சாதியினரிடம் இல்லையா? என்கிற கேள்விகளுக்கு திட்டவட்டமான பதில் ஆம்.. இருக்கிறது. ஏன் தலித்களில்கூட கணிசமானவர்களிடம் இருக்கிறது. ஆனால், அவற்றை முற்றிலும் அடையாளப்பெருமிதம்/ கும்பல் உளவியல்/ தொல்குடி வேர்களைத்தேடும் உளவியல் என்றே வகைப்படுத்த முடியும். அது எந்த மோதலையும் ஒரு இனக்குழு மனநிலையில் நேரடியாகவே நிகழ்த்தும். அதன் எதிர்விளைவுகளை அங்ஙனமே எதிர்கொள்ளும்.

மாறாக பார்ப்பன சாதிவெறி ஒருங்கமைக்கப்பட்ட அதிகாரக் கருத்தியல், அதன் இயங்குமுறை எளிய அரசியலால் மேம்போக்கில் புரிந்து கொள்ள முடியாதது. ஒரு இடைநிலைச்சாதி வெறி ஆவேசமாக சுலபமாக புலப்பாட்டில் அறிய நிகழ்ந்துவிடக்கூடியது; பார்ப்பனீயம் அப்படியல்ல. அதன் குரூரமும் இதர சாதிவெறிகளும் ஒரு போதும் ஒன்றல்ல.

இடைச்சாதிகளின் மேல்நிலையாக்க மனோபாவம் இயல்பாக பார்ப்பனீயத்தை நோக்கி நகரக்கூடியது. எனவே, இடைச்சாதியினரில் அதிகாரம் பெறுபவர்களில் மிகச்சிலரே பார்பனீயத்தின் சுற்றுப்பாதைக்குள் செல்லாமல் அதனுடன் மூர்க்கமாக போரிடுகிறார்கள். அவர்களே பார்ப்பனீயத்தை புறங்கையால் கையாளும் லாவகத்தை பெற்றிருக்கிறார்கள்.

அவர்கள் எல்லாக் காலத்திலும் பார்ப்பன கருத்தியல் இயந்திரங்களால் ஆளுமைக் கொலை செய்யப்படுவார்கள். ஊழல்வாதிகளாக சித்தரிக்கப்படுவார்கள். உலகில் ஊழலின்றி அதிகார அரசியலே இல்லை என்கிற வெகுசாதாரணமான உண்மையைக்கூட உணரவிடாமல் தொடர்ந்து ஊதுவார்கள். இன்னொரு பிரம்மாண்ட உண்மை உலக வரலாற்றில் துல்லியமாக ஒருங்கமைக்கப்பட்ட ஊழல், அதிகார கட்டமைப்பு பார்ப்பனீயம். இதனை வெறும் இடைநிலைச்சாதியின் அடையாள அரசியலோடு இணை வைப்பது அபத்தம்..

சமூகநீதி அரசியலை சாதி அரசியலாக சுருக்கிப்பேசும் அயோக்யத்தனத்தின் பிறப்பிடம் பார்ப்பனீய மனங்கள். இந்தியாவின் உயர்கல்விப்பீடங்கள் இந்த விஷவிருட்சங்கள் செழித்த கானகங்கள். இவற்றுள் சென்று மீண்டுவரும் யுக்தி பாம்புக்கு இரையாகாமல் பரமபத விளையாட்டில் மீள்வதற்கு ஒப்பானது. ஏனெனில், அங்கு முதலில் நிகழ்வது உளவியல் தாக்குதல். முதிரா இளம்பருவத்தில் அதை எதிர்கொள்வது எளிதானதல்ல. உங்கள் தற்கொலைத்தடுப்பு உளவியல் ஆலோசனை மையங்களை தற்காலிகமாக சாத்துங்கள்.. அதற்கான இடமோ நேரமோ அல்ல இது. சமூக நீதி அரசியல் கல்வியே இதற்கான மருந்து.

அந்தக்கும்பல் அதை சாதி அரசியல் என்று சொல்லும். காரணம் அதுவே அதற்கு பீதிதரும். பேதியை உண்டாக்கும். காமராஜரும்,கருணாநிதியும், லாலுப்ராசாத்தும்,சரத்பவாரும் அதைத்தான் அந்தக் கூடாரத்திற்கு தந்தார்கள். தருகிறார்கள்.

நவ பார்ப்பனீயத்தை எதிர்கொள்ளும் யுக்தியே அடுத்தகட்ட இந்திய அதிகார அரசியலின் சவால்.. பாத்திமா லத்தீப்கள் தங்கள் மரணத்தின் மூலம் நமக்கு சொல்லிச் செல்லும் செய்தி அதுதான்..

அந்தத் தங்கைக்கு அஞ்சலி..!

முருகானந்தம் ராமசாமி, அரசியல் செயல்பாட்டாளர்.

கல்வி நிறுவன மரணங்கள்: புறக்காரணிகளை என்ன செய்ய முடியும்?

இலியாஸ் முகமது ரஃபியூதீன்

‘மன அழுத்தம் காரணமாக தற்கொலை நடக்கிறது; Depression can be cured. என்னிடம் பேசலாம்’ என்ற வாக்கியங்கள் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. அகக் காரணங்களை சரிசெய்து விடலாம். புறக்காரணிகளை என்ன செய்ய முடியும்?

ஃபாத்திமா நம்மிடம் பேசியிருக்கலாம் என்று கூறும் ஐஐடி நண்பர்களின் பதிவுகளைப் பார்த்தேன். பேசியிருந்தால் என்ன செய்திருப்பார்கள்? ‘இன்னும் ஒரு செமஸ்டர் தான். பொறுத்துக் கொள்’ என்று சொல்லியிருப்பார்கள். பாத்திமாவின் வேதனை நிச்சயம் புரிந்திருக்காது.

‘எங்கே முக்காடு அணிந்தால் இஸ்லாமிய பெண் என்ற அடிப்படையில் தொல்லைக்கு உட்பாடுவாளோ என்று அஞ்சினோம். நாங்கள் என்ன செய்ய? அவள் பெயர் ஃபாத்திமா லத்தீஃப் ஆகிவிட்டதே’ என்று அழுகிறார் ஃபாத்திமாவின் தாய். இந்தப் பிரச்சனையை எப்படி சரிசெய்வது?

ஃபாத்திமாவுக்கு நீதி கேட்டு அலிகர் முசுலீம் பல்கலை மாணவர்கள் போராட்டம்…

நாங்கள் யாரும் லாயக்கற்றவர்கள் கிடையாது. ஃபாத்திமா நுழைவுத் தேர்வுகளில் முதலிடம் பெற்றவர் எனக் கூறுகிறார்கள். பாயல் தாத்வி மகப்பேறு மருத்துவத்தில் முதுகலை படித்து வந்தவர். “The value of a man was reduced to his immediate identity and nearest possibility. To a vote. To a number. To a thing. Never was a man treated as a mind” என்ற மாபெரும் உண்மையைத் தனது இறுதி கடிதத்தில் எழுதினார் ரோஹித் வெமுலா. நஜீப் நன்றாகப் படித்து வந்த மாணவர். இப்படி இருந்தும், பட்டமா கிடைத்தது?

பெரும்பான்மை இந்துக்களே, பார்ப்பனியத்த்திற்கு வளைந்து கொடுக்கும் இந்து அடையாளம் கொண்ட நாத்திகர்களே.. உங்கள் பெரும்பான்மையின் கள்ள மௌனத்தால் தான், நாங்கள் தூக்கில் தொங்க விடப்படுகிறோம்; காணாமல் ஆக்கப்படுகிறோம்; உங்கள் பெரும்பான்மையின் கூட்டு மனசாட்சியைத் திருப்தி படுத்தவே, எங்கள் உரிமைகள் பறிக்கப்படுகின்றன; உங்கள் பெரும்பான்மையின் பெயரால் எங்களைக் கொல்ல சட்டங்கள் இயற்றப்படுகின்றன.

உங்கள் பெற்றோரும் உறவினரும் இந்துத்துவத்திற்கு வாக்களிக்கும் போது, எங்கள் பெற்றோர் எங்கள் பிணங்களை வாங்க காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; உங்கள் பெற்றோரோடு நீங்கள் செல்லமாக ஆத்திக – நாத்திக சண்டை போடும்போது, எங்கள் பெற்றோர் எங்கள் பிணங்களோடு சாலையில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்; போராடுகிறார்கள்; தோற்றுப் போய், செத்துப் போகிறார்கள்.

மிகுந்த வலியோடு இதனை எழுதுகிறேன். நேருக்கு நேராக, களத்தில் பார்ப்பனியத்தோடு சண்டையிடுபவர்களை நான் குறை சொல்லமாட்டேன். அவர்கள் மட்டுமே எங்களுக்குத் தோழர்கள்.

இலியாஸ் முகமது ரஃபியூதீன், ஊடகவியலாளர்.

 

 

இந்துவாக உணர்தல் – பெரும்பான்மை சமூகத்தில் உயிர்வாழும் உத்தி!

டி. தருமராஜ்

பாப்ரி மஸ்ஜித் தகர்ப்பு வழக்கில் கொடுக்கப்பட்ட தீர்ப்பு குறித்து எதையுமே எழுதப்போவது இல்லை என்று தான் முடிவு செய்திருந்தேன்.

ஆனால், எனது நண்பர்கள் அடையும் மனக் கலக்கம் என் விரதத்தைக் கலைத்திருக்கிறது.

எதையுமே எழுதுவதில்லை என்று தீர்மானித்திருந்ததற்கு சில காரணங்கள் இருந்தன. அவை இன்னமும் உயிரோடு இருக்கின்றன.

தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டதும் ஒரு நாத்திகக் கிறித்தவனான எனக்கு பொக்கென்று இருந்தது. இந்தப் பொக்கை என்னால் விளக்க முடியவில்லை. எனக்கு என்ன தோன்றுகிறது என்பதே எனக்கு விளங்காமல் இருந்தது.

சில நெருக்கடியான நேரங்களில் இப்படி தோன்றக்கூடும். அதை, வெறுமை, ஆயாசம், இயலாமை என்று எப்படி சொல்லிப் பார்த்தாலும் சரியாக வரவில்லை. ஆனால், எதுவோ இன்னமும் மிச்சமிருப்பது போலவும், அது உங்களோடு உங்களை தின்று கொண்டிருப்பது போலவும் படும் உணர்வு.

நமது நண்பர்கள் சிலரும் கூட இதே மாதிரியான உணர்வுகளால் தாக்கப்பட்டிருப்பதை அவர்களின் பதிவுகளும் கட்டுரைகளும் காட்டுகின்றன.

அதனால், அவர்களுக்கு ஒரு இலவச தப்பித்தல் வழிமுறையைச் சொல்லித்தரலாம் என்பதே இப்பதிவின் நோக்கம்.

ஒரு இஸ்லாமியராகவோ அல்லது கிறிஸ்தவராகவோ அல்லது பெளத்தர் போன்ற வேறு சமய அடையாளங்களுடனோ அல்லது பகுத்தறிவுவாதியாகவோ அல்லது நாத்திகராகவோ இந்தத் துயரத்தை நீங்கள் கடக்க முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. இதைக் கடப்பதற்கு மிக எளிய சூத்திரம் –

கண்ணை மூடிக் கொண்டு, நீங்களும் அந்தப் பெரும்பான்மை இந்துக்களில் ஒருவர் என்று நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

நினைத்த மறுகணத்திலிருந்து உங்கள் மனம் இறகு போல இலகுவாவதை உணர்வீர்கள்.

அந்த இனம் புரியாத அழுத்தம் இப்பொழுது உங்களை விட்டு விலகிச் செல்வதை நீங்கள் கண்கூடாகப் பார்க்க முடியும்.

ஒரு இந்துவாக, அந்த த் தீர்ப்பை எதிர் கொள்வது எல்லாவற்றிலும் எளிது என்பதை நீங்களே இப்பொழுது உணரத் தொடங்குவீர்கள்.

இந்துவாக உணரும் நீங்கள் இந்தப் பிரச்சினையை கடப்பதற்கான வழிமுறைகள் மிகத் தெளிவாக சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.

  1. ராமர் கோவில் கட்டப்படுவது குறித்து பெருமை கொள்ளுதல்.
  2. அல்லது சஞ்சலப்படுதல்.
  3. அல்லது வெட்கப்படுதல்.
  4. அல்லது கோப ப்படுதல்.
  5. அல்லது ஆவேசப்படுதல்.
  6. அல்லது நியாயப்படுத்துதல்.

நீங்கள் இந்துவாக இல்லாத பட்சத்தில் இதில் எதையும் நீங்கள் செய்ய முடியாது என்பது தான் இன்றைய நிலவரம்.

டி. தருமராஜ், பேராசிரியர்; எழுத்தாளர். 

மாபெரும் கலாச்சார யுத்தத்தை நாம் துவங்க வேண்டும்: லக்ஷ்மி சரவணகுமார்

லக்ஷ்மி சரவணகுமார்

லக்ஷ்மி சரவணகுமார்

ஒற்றை தேசிய சிந்தனையை முன்னிறுத்தும் அரசதிகாரம் நேரடியாக தாங்கள் ஒற்றை தேசியத்தை முன்வைக்கிறோமென சொல்வதில்லை. நாங்கள் சிறுபான்மையினருக்கு எதிரானவர்கள் அல்ல என மாற்று மொழியில் அதனை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். பிராமண முட்டாள் (அறிவு) ஜீவிகள் எழுதுவார்களே நான் சைவ உணவு மட்டுமே உண்பேன் ஆனால் மாட்டுக்கறி உணவை ஆதரிக்கிறேனென. அதே போன்ற கயவாளித்தனம். சொல்லப்போனால் அதை விடவும் உக்கிரமான கயவாளித்தனம்.

ப்ரிட்டிஷ் வருவதற்கு முன்னால் இந்தியா என்பது ஐம்பத்தாறு தேசங்களின் ஒருங்கிணைந்த நிலம். நிலவியல் ரீதியாக மொழி ரீதியாக பண்பாட்டு ரீதியாக கலாச்சார ரீதியாக ஏராளமான வேறுபாடுகளுண்டு. அத்தனை மாற்றுக் குரல்களையும் ஒடுக்கி ஒற்றை அடையாளத்தின் கீழ் கொண்டு வர நினைப்பது நதிகளை அழித்துவிட்டு கடலை உருவாக்க நினைப்பது போன்ற முட்டாள்தனமான செயல். இந்தியா எந்தவிதத்திலும் வளர்ச்சியடைந்த தேசமாய் இல்லாத போதும் இன்னும் தன் ஆன்மாவை இழக்கவில்லை.

இந்த ஆன்மா தனித்த ஒற்றை அடையாளத்தால் உருவானதல்ல. வெவ்வேறான கூட்டு மரபுகளாலும் சிறு இனங்களின் தனித்துவமிக்க அடையாளங்களாலும் உருவானவை. ஒற்றை அடையாளத்தின் கீழ் கொண்டு எல்லோரையும் கொண்டு வர முடிவுசெய்யும் இடத்தில் தான் பாசிசம் உச்சமான அதன் கோர முகத்தைக் காட்டத் துவங்குகிறது. பழங்குடி மக்களை அவர்களின் மொழியை அழித்து ஒரே மொழிக்குள் கொண்டு வந்துவிடுவதன் மூலம் வனத்தைச் சார்ந்திருக்கும் அவர்களின் வாழ்க்கை முறையை ஒழிக்கிறார்கள், அவர்களின் நிலங்களை பறித்து கார்ப்ரேட்டுகளின் கைகளில் கொடுக்கிறார்கள்.

இதையேதான் வேறு சிறுபான்மையின இனத்தவரிடமும் இந்த அரசு செய்து வருகிறது. பாபர் மஸ்ஜித் வழக்கில் அளிக்கப்பட்டிருக்கும் தீர்ப்பானது இந்தியா முழுக்க வாழும் சிறுபான்மையின மக்களுக்கு விடுக்கப்பட்டிருக்கும் எச்சரிக்கை மணி. ‘நிலம் இந்துக்களுக்கு சொந்தமானது, இஸ்லாமியர்களுக்கு வேறு இடம் வழங்க வேண்டும்’ இப்படி சொல்வது எத்தனை பெரிய அயோக்கியத்தனம். நிலம் இந்துக்களுக்கு சொந்தமானதென ஒரு நீதிமன்றம் எதன் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கிறது.

இன்னொருபுறம் நான் கொடுக்கிற இடத்தில் இன்னொரு மஸ்ஜிதை நீங்கள் கட்டிக் கொள்ளலாம் என்று சொல்வது நான் சொல்ற இடத்துல நீ இருக்கனும், நான் சொல்றத கேக்கனும் இப்படி எல்லாவற்றிலும் அதிகாரத்தைப் பின் தொடர்ந்து போகச் சொல்லும் அச்சுறுத்தல் இல்லையா?

சிறுபான்மையினர் தங்களின் அடையாளங்களை இழக்காமலிருக்க எந்த விலை கொடுக்கவும் தயாராய் இருக்கவேண்டும். எல்லா பெரிய தேசங்களும் சிறுபான்மையினரை அழித்துதான் தங்களை வளப்படுத்தியுள்ளன. ஆனால் அந்த வளர்ச்சி புறவயமானது, அகவயமாக அவர்கள் சிக்கலுண்ட மனங்களும் தனிமை உணர்ச்சியால் சீழ்ப்பட்டவர்களுமாக இருக்கிறார்கள். மேலும் மொழி ரீதியாக வழிபாடு ரீதியாக நாம் கடைபிடித்து வரும் வழக்கங்கள் வெறுமனே சடங்கார்த்தமானதல்ல அதன் பின்னால் நீண்ட வரலாறு உண்டு.

எதெல்லாம் வரலாற்றின் விதை என்கிற உண்மை உலகிறகு தெரிய வருகிறதோ அதையெல்லாம் அவர்கள் ஏன் இந்துக்களின் அடையாளம் என்று லேபிள் ஒட்ட முயற்சிக்கிறார்கள்? அதனால் என்ன லாபம்? இருக்கிறது. ஒரு இனத்தை வெற்றிகொள்ள வேண்டுமானால் அவர்களின் கலாச்சாரத்தை முற்றிலுமாக சிதைக்க வேண்டுமென்கிற உண்மை மிக நன்றாக அவர்களுக்குத் தெரியும்.

நேற்று ஒரு எழுத்தாளரோடு உரையாடுகையில் ஐசக் பாஷவிஸ் சிங்கரைப் பற்றி பேச்சு வந்தது. சிங்கர் யிட்டிஷ் மொழியில் மட்டுமே எழுதியவர். அவர் ஏன் யிட்டிஷ் மொழியில் எழுத வேண்டும்? அந்த மொழியை பேசக் கூடியவர்கள் மிக மிக மிக குறைவு. அந்த மொழியில் வளமான இலக்கிய மரபை மீட்டெடுக்காமல் போனால் முற்றிலுமாக அழிந்து போய்விடுமென யோசிக்கிறார்.

அவரால் ஆங்கிலத்திலேயே எழுதியிருக்க முடியும், ஆனால் மிகக் குறைந்த வாசகர்களைக் கொண்டு யிட்டிஷில் தொடர்ந்து எழுதுகிறார். யிட்டிஷுக்கும் ஹீப்ருக்கும் ஒரே லிபி என்பதால் அவரின் மேதமை ஹீப்ருவிலும் பரவுகிறது. பிறகு மெல்ல மெல்ல ஆங்கிலத்திற்கு சென்று தலைசிறந்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவராகிறார். அவர் செய்ததெல்லாம் தன் அடையாளமும் மொழியும் அழிந்து போகக் கூடாதென்பதற்காக நிகழ்த்திய கலாச்சார யுத்தம். இன்றைய இந்தியாவுக்கான தேவையும் அதுதான்.

அவர்கள் மதரீதியாக, மொழி ரீதியாக எதையெல்லாம் ஒடுக்க நினைக்கிறார்களோ அங்கிருந்து ஒரு மாபெரும் கலாச்சார யுத்தத்தை நாம் துவங்க வேண்டும். பாசிஸ்டுகளால் ஒரு இனத்தின் கலாச்சாரத்தை ஒடுக்க முடியும், வெல்ல முடியாது.

லக்ஷ்மி சரவணகுமார், எழுத்தாளர். இவருடைய சமீபத்திய நாவல் ரூஹ் அமேசான் கிண்டிலில் வெளியாகியிருக்கிறது.

இஸ்ரோவின் உள்ளே என்ன தான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது?

திடீரென லட்சக்கணக்கான மக்கள் மனத்தில் இஸ்ரோ மேல் அன்பு பொங்கி வழிகிறது. இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகளைச் சந்தித்து முதுகில் தட்டிக்கொடுக்கும் மோதியைப் பார்த்து மக்கள் நெகிழ்ந்துபோகிறார்கள்

உணர்ச்சிகளைக் கிளறச்செய்து அதன் மூலம் லாபமடையும் நோக்கில் ஆளும் கட்சி செய்யும் நாடகீயங்களைப் பார்க்கும் போது இது ஒரு well planned meeting என்பது தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

நாலாப்புறமும் கேமராக்கள் தமது பணியைச் செவ்வனே செய்துகொண்டிருந்தன.

ஹிட்லரின் அமைச்சராக இருந்த கோயபல்ஸ் ஒரு சந்தேகத்தை, ஒரு பொய்யை அது உண்மையாகும்வரை சொல்லிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்றும் பிறகு அந்தப் பொய் உண்மையென்று எல்லாராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் என்றும் தெள்ளத்தெளிவாக உணர்ந்து சொல்லியிருக்கிறார். இதை எப்போது இந்த நாடு உணர்ந்துகொள்ளும் என்பதுதான் தெரியவில்லை. வானொலியும், செய்தித்தாளும் மட்டுமே ஊடகங்களாக இருந்த ஹிட்லர் காலத்திலும், பல்வேறு செய்தி ஊடகங்கள் பெருகிவிட்ட இந்தக் காலத்திலும் கோயபல்ஸின் கூற்று உண்மையாகவே இருக்கிறது. அதன் தீவிரத்தன்மை இக்காலத்தில் அழிவு சக்தியாக மாறிவிட்டது

இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகளோடு மானசீகமாக கை கோர்த்து இன்று எல்லோரும் நிற்கிறார்கள். ஆனால் கொஞ்ச நாளுக்கு முன் அவர்களின் ஊதியம் குறைக்கப்பட்டபோது யாரும் அவர்களோடு இருக்கவில்லை.

மோதி அரசு சந்த்ரயான் – 2 ஏவுவதற்கு கொஞ்சம் முன் இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகளின் ஊதியம் குறைக்கப்பட்டது. இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகளின் சங்கமான ஸ்பேஸ் இஞ்சினியர்ஸ் அசோசியேசன் இஸ்ரோ சேர்மன் டாக்டர் கே சிவன் அவர்களுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி ஒரு கோரிக்கை வைத்தது. இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகளின் ஊதியத்தைக் குறைத்திருக்கும் மத்திய அரசின் ஆணைகளை ரத்து செய்து உதவுங்கள் என அவரிடம் வேண்டிக்கொண்டது. ஏனெனில் விஞ்ஞானிகளுக்கு இந்த ஊதியத்தைத் தவிர சம்பாதிக்க வேறு எந்த வழியுமில்லை என்று விளக்கிச்சொன்னது .

ஆனால், யாரும் எதுவும் பேசவில்லை. சென்ற ஆண்டு அரசு இஸ்ரோவை தனியார் மயமாக்குவதற்கு முயன்றபோது யாரும் எதுவும் பேசவில்லை.

சென்ற ஆண்டு வரலாற்றில் முதல் முறையாக இஸ்ரோ இரண்டு தனியார் கம்பெனிகள் மற்றும் ஒரு பொதுத்துறை அமைப்புடன் இணைந்து 27 செயற்கைக்கோள்கள் உருவாக்க ஒப்பந்தம் செய்தது. கடந்த மூன்று பத்தாண்டுகளில் இஸ்ரோவுக்குக் கிடைத்த முதல் வாய்ப்பு இது. நேவிகெசன் சேட்டிலைட் தயாரிக்கக் கிடைத்த அந்த வாய்ப்பை தனியார் துறைக்குக் கொடுத்துவிட்டது.

தனியார் துறைக்கு இப்படியாக 27 செயற்கைகோள்கள் உருவாக்கும் பணியை ஒப்படைத்ததால் இஸ்ரோவின் செயற்கைக்கோள் தயாரிக்கும் அஹமதாபாத் கிளையின் ஸ்பேஸ் அப்ளிகேசன் செண்டரின் இயக்குநர் டாக்டர் தபன் மிஸ்ரா மிகவும் கோபமடைந்தார்.

சிவன் அவர்களுக்குப் பிறகு தபன் மிஸ்ரா இஸ்ரோவின் அடுத்த தலைவராகும் வாய்ப்பு ஏறக்குறைய முடிவான நிலையில் அவர் தனியார்மயமாவதை எதிர்த்த காரணத்தால் பதவியிறக்கம் செய்யப்பட்டு இஸ்ரோவின் ஆலோசகராக மட்டும் நியமிக்கப்பட்டார்.

இஸ்ரோவின் சேர்மன் கே. சிவன் அவர்கள்,

“தபன் மிஸ்ரா எல்லா பொறுப்புகளிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுகிறார். அவர் இஸ்ரோவின் முதன்மை அலுவலகத்தில் ஆலோசகராக நியமிக்கப்படுகிறார். அவர் சேர்மன் க்கு தகவல்களை(ரிப்போர்ட்) தர வேண்டும்” என ஒரு ஆணை பிறப்பிக்கிறார்

அப்போது தபன் மிஸ்ரா போன்ற சிறந்த விஞ்ஞானிக்கும் சிவனுக்கும் இருந்த கருத்து வேறுபாடு கலையப்பட்டதாக அப்போது செய்திகள் எழுந்தன.

கே.சிவன் மேல் ஐயாவுக்கு அவ்வளவு இரக்கம் பொங்கி வழிந்தது ஏன் என்பது இப்போது நீங்கள் புரிந்துகொண்டிருப்பீர்கள். யாருடைய கையசைவில் இந்த உயர் பதவிக்கு அவர் வந்தார் என்பதும் புரிந்திருக்கும்.

தபன் மிஸ்ராவை இவ்விதம் பதவியிறக்கம் செய்தது தொடர்பாக நாட்டின் பல அறிவியல் துறை சார் விஞ்ஞானிகளும் குடியரசு தலைவர் ராம்நாத் கோவிந்த் அவர்களுக்கு கடிதம் எழுதி இந்தப் பிரச்சினையில் தலையிட வேண்டுமென கோரிக்கை வைத்தனர். ஆனால், எதுவும் நடக்கவில்லை.

இந்த செயற்கைக்கோள்களைத் தயாரிக்க தேர்வு செய்யப்பட்ட ஆல்ஃபா டிசைன் கம்பெனியானது பனாமா பேபர்ஸில் இணைந்ததாகும். இந்தக் கம்பெனியானது பாதுகாப்பு உபகரணங்களை முழுமையாக்கித் தரும் கம்பெனியாகும்.

அதானி சமூகத்துடன் இந்தக் கம்பெனிக்கு நெருக்கமான உறவு இருக்கிறது என்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஆல்ஃபா டிசைன் டெக்னாலாஜிஸ், டிபெண்ஸ் ஃபார்ம் எலக்ட்ரானிக்கின் முக்கியமான இந்திய கூட்டாளியுமாகும். அதன் பெயரானது இந்தியாவில் கமிசன் வழங்கியது தொடர்பான பனாமா பேப்பர்சில் முத்ன்மையாக வந்திருக்கிறது.

கடந்த இரண்டு மூன்று ஆண்டுகளாக இஸ்ரோவுக்குள் இவையெல்லாம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்த விசயங்கள் ஊடகங்களின் குரலாக வெளிப்படுத்தவும், அனைத்து விசயங்களையும் உங்கள் முன்னால் வைக்கும் துணிவும் ஊடகங்களுக்கு இருக்கிறது. ஆனால், அவை உங்களுக்கு ஆளுங்கட்சியின் ஏஜெண்டுகளை மட்டுமே படம்பிடித்துக்காட்டுகின்றன. நீங்கள் உங்கள் கண்களையும் காதுகளையும் திறந்து வைக்கவில்லையென்றால் அவை உங்களை முட்டாளாகவே வைத்திருக்கும்

கிரிஸ் மாள்வியா
தமிழாக்கம்: Naanarkaadan Sara

உரிமைகளுக்கான போராட்டத்தில் அரசதிகாரத்தால் வேட்டையாடப்படும் ஒருவன் பக்கம் நாம் நிற்கவேண்டாமா?

மனுஷ்யபுத்திரன்

அதிகாரத்திற்கு எதிராக துணிச்சலுடன் போராடுகிறவர்களை சொந்த விவகாரங்களை வைத்து முடக்க நினைப்பது அதிகாரத்தின் இயல்பு. அதிகாரம் ஒருவரை அழிக்க நினைத்தால் ஒன்று அவரை ‘என்கவுண்டர்’ செய்கிறது. அல்லது ‘ கேரக்டர் அசாசினேஷன் ‘ செய்கிறது. ஆனால் தாங்களும் அதிகாரத்திற்கு எதிரானவர்கள் என்று கூறிக்கொள்பவர்களும் அந்த ஆயுதத்தை எடுப்பதுதான் வியப்பாக உள்ளது.

ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையிலான விவகாரங்களில் இருவரில் ஒருவர்மீது மற்றவருக்கு புகார்கள் இருக்குமெனில் தனிப்பட்ட முறையிலோ சட்டப்படியோ அதற்கு தீர்வுகளை காண உரிமையுண்டு. ஆனால் மக்களின் நீதிக்காக போராடும் ஒருவன் அரசதிகாரத்தால் வேட்டையாடப்படும் போது அவனுக்கு சமூகத்திடமிருந்து கிடைக்கவேண்டிய தார்மீக ஆதரவு எதுவும் கிடைக்கவிடாமல் அந்த சமயத்தில் அவனது தனிப்பட்ட விவகாரங்களை முன்னிலைப்படுத்துவது அவனை படுகொலை செய்வதற்கு சமமானது.

தருண் தேஜ்பாலை அரசும் ஊடகங்களும் மூர்க்கமாக வேட்டையாடியது அவர் ஒரு பெண்ணிடம் கண்ணியக்குறைவாக நடந்துகொண்டார் என்பதால் மட்டுமா? அவரது தெஹல்கா இதழ் நடத்திய ஸ்டிங்க் ஆபரேஷன் குஜராத் கலவரத்தின் கோர முகத்தை வெளிக்கொணர்ந்தது என்பதால்தான். ஒரு பெண் விவகாரத்தை பயன்படுத்தி அவர் வேட்டையாடப்பட்டார். இது சர்வதேச அளவிலும் நடக்கிறது. அமெரிக்கா நாடுகளை எப்படி உளவு பார்க்கிறது என்பதை அம்பலப்படுத்திய ஜீலியன் அசாங்கேவை நாடு நாடாக துரத்தி கடைசியில் ஒரு பாலியல் விவகாரத்தில் வேட்டையாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தியைத்தை எதிர்த்து உலகையே அதிரவைத்தவனுக்கு எதிராகவும் இந்த பாலியல் ஆயுதம்தான் கையிலெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இதுபோன்ற விவகாரங்களில் கண்ணை மூடிக்கொண்டு குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்களை எதிர்க்க குதிப்பவர்கள் அதன் உண்மைத்தன்மையை ஆராயும்வரை காத்திருப்பதில்லை. குற்றம் சொல்பவர் வேறு நோக்கங்கள் உடையவராகவோ வேறு யாராலோ தூண்டப்பட்டவராகவோ இருக்கலாம் என்கிற வாய்ப்பைக்கூட சிந்திப்பதில்லை. வைரமுத்துமீதான மீ டு குற்றச் சாட்டுகள் ஆண்டாள் விவகாரத்திற்குப் பிறகு எழுப்பப்பட்டது தற்செயலானதுதானா?

காணாமல் போன ஸ்டெர்லைட் எதிர்ப்புப் போராளி முகிலன் காவல்துறையால் இழுத்துச் செல்லப்படும் காணொளி பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. அந்த சமயத்தில் கவிஞர் தாமரையின் ‘முகிலன் வரட்டும் ..பெண் விவகாரம் காத்திருக்கிறது’ என்ற பதிவைக் கண்டு அதிர்ந்தேன். முகிலன் காணாமல் போன சமயத்தில் அவருக்கு எதிராக பரப்பப்பட்ட இந்த பெண் விவகாரம் ஒரு பேச்சுக்கு உண்மை என்றே வைத்துக்கொள்வோம். அப்போதுகூட அரசதிகாரத்தால் உரிமைகளுக்கான போராட்டத்தில் வேட்டையாடப்படும் ஒருவன் பக்கம் நாம் நிற்கவேண்டாமா?

நாம் நம் வாழ்வின் வெளிச்சங்களாக கொண்டிருக்கக்கூடிய பல மகத்தான ஆளுமைகளின் பெண்கள் தொடர்பான சர்ச்சைகளின் வழியாக மட்டுமே அந்த ஆளுமைகளின் வரலாற்றுப்பாத்திரத்தை மறுக்க முடியுமா? காந்தியின் பாலியல் சோதனைகள் மட்டுந்தான் காந்தியா? காரல் மாக்ஸுன் பணிபெண்ணுடனான உறவு குறித்த கதைகள்தான் காரல் மார்க்ஸா? எர்னஸ்டோ சேகுவேராவின் பெண் வேட்கை அவரது வரலாற்றில் ஒரு பகுதியாக நிலைத்து நிற்கிறதே…

ஆண் பெண் விவகாரங்களை நமக்குச் சொல்லப்படும் தகவல்களின் அடிப்படையில் ஏதோ ஒரு ஒற்றைப்பரினாணத்தில் புரிந்துகொண்டு யாரை வேண்டுமாலும் தூக்கில் போடுவோம் என்பது அபத்தமானதும் ஆபத்தானதுமான சூழல். தனிமனித உறவு சார் பிரச்சினைகளை பெரும் அரசியல் பிரச்சினைகளில் ஒரு திசை திருப்ப்புன் கருவியாக பயன்படுத்துவதை தொடர்ந்து ஏற்கபோகிறோமா?

ஒரு பெண்ணின் உறவு சார்ந்த மீறல்களை சமூக வெளியில் வைத்து விவாதித்து அவளை அவமதிப்பதை எப்படி ஏற்க முடியாதோ அப்படித்தான் ஒரு ஆண் இந்த விவகாரங்களால் பொதுவெளியில் வேட்டையாடபடுவதையும் ஏற்கமுடியாது. ஆண்களின் பலியாக பெண்களும் பெண்களின் பலியாக ஆண்களும் எந்த நேரமும் மாறக்கூடிய ஒரு பின் நவீனத்துவ பண்பாட்டுச் சூழலில் அதை அந்தத் தளத்தில்தான் விவாதிக்கவேண்டுமே தவிர அரசியல் பிரச்சினைகளாக்குவது என்ன நியாயம்?

அரைவேக்காட்டுப் பெண்ணுரிமைபோராளிகள் அரசின் வேட்டைக்கருவிகளாவது பெரும் அவலம்.
தாமரை யாருடைய ஏஜெண்ட் என்பதை இந்த விவகாரம் இன்னும் தெள்ளத் தெளிவாக்குகிறது..

மனுஷ்யபுத்திரன், எழுத்தாளர்; அரசியல் செயல்பாட்டாளர்.

ராஜராஜன் புகழ் பாடுவது தமிழர்கள் சுயமரியாதை இழப்பதின் அடையாளம்!

அ. மார்க்ஸ்

ராஜராஜன் புகழ் பாடும் ஒரு வீடியோ கிளிப்பிங்கை பார்த்தேன். முற்றிலும் வரலாற்று உணர்வு இல்லாமல் ராஜராஜன் வழிபாடு இங்கே அரங்கேற்றப்படுகிறது,. அறிவுபூர்வமான சிந்தனைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு மடமை தமிழ் சமூகத்தில் இப்படிப் பரவுவது ஒரு பேராபத்து. நீதிபதிகள் எல்லாமும்கூட இந்தச் சூழலுக்குப் பலியாகிறார்கள்.

நான் பார்த்த வீடியோவில் பேசுகிற நபர் முன்வைக்கும் ராஜராஜப் புகழின் பின்னுள்ள வரலாற்றுப் புரிதலற்ற வழிபாட்டு மனோபாவத்தை விளக்க ஒரு எடுத்துக்காட்டைச் சொல்வதென்றால் ராஜராஜனின் இலங்கைப் படை எடுப்பைப் பற்றி அவர் சொல்வதைச் சுட்டிக்காட்டலாம். இலங்கையர்கள் ஐந்தாம் மகிந்தனின் கொடுங்கோல் ஆட்சியின் கீழ் வெந்து கிடந்த நேரத்தில் அவர்களை அவனிடமிருந்து விடுவித்த மகா மனிதநேயப் பணியைச் செய்தவனாம் ராஜராஜன்.

எல்லாப் படை எடுப்பாளர்களும் தாங்கள் அடித்த கொள்ளை, அத்கன்மூலம் பெற்ற அரசியல் பலன்கள் ஆகியவற்றை மறைக்கச் சொல்லும் மகாக் கேவலமான வாதம் இது. அந்தக் கால படை எடுப்பாளர்கள் முதல் இந்தக் கால புஷ், ட்றம்ப் வரை பயன்படுத்திய / பயன்படுத்துகிற கொடூரமான தந்திரம்தான் இது. சதாம் உசேனிடமிருந்து ஈராக் மக்களைக் காப்பாற்றப் படை எடுத்ததாகத்தானே புஷ்சும் சொல்லிக் கொண்டான். இட்லர், முசோலினி, ராஜபக்க்ஷே எவன்தான் இதற்கு விதிவிலக்கு? தமிழர்களைக் ம்காப்பாற்றுவதுதான் தன் நோக்க்ம் என ராஜபக்சே சொல்லிக் கொள்ளவில்லையா? இலங்கைத் தீவையும் பொலனறுவை, அநுராதபுரம் முதலான பௌத்த புண்ணியத் தலங்களையும் அழித்து அவற்றுக்குத் தன் பெயரான ஜனநாத மங்கலம் எனப் பெயரிட்டு ஒரு தீராத சிங்கள – தமிழ்ப் பகைக்கு வித்திட்ட ஒரு ஆக்ரமிப்பாளன்தான் ராஜராஜன்.

தேவரடியார்கள் மரியாதைக்குரியவர்கள். அவர்களை தேவதாசிகளுடன் ஒப்பிடக் கூடாது என ராஜராஜ சேவை செய்யும் இந்தச் சுயமரியாதை அற்ற அடிமைகள் சொல்வதும் அப்படித்தான். அப்படிக் கொண்டுவந்த பெண்கள் ராஜராஜன் வழியில் வந்த குலோத்துங்கன் காலத்தில் அந்தப்புரத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டதை எதிர்த்து அக்கால மக்களே கிளர்ச்சி செய்தனரே அதற்கு என்ன சொல்கிறார்கள் இந்த ராஜராஜப் புகழ்பாடிகள். குலோத்துங்கன் செய்ததற்கு ராஜராஜன் என்ன செய்வான் என மகா புத்திசாலித்தனமாகக் கேட்கலாம். யார் செய்தார்கள் என்பதல்ல. தேவரடியார் எனும் நிறுவனம் எங்கு கொண்டுபோய் விடும் என்பதுதான் நாம் இதன் மூலம் புரிந்துகொள்வது. அப்படி மன்னர்களின் போகங்களுக்குப் பலியானவர்கள் நம் மக்கள். நம் தமிழ் மக்கள்.

தேவதாசிப் பாரம்பரியத்திற்கு எதிராக இங்கே சுயமரியாதை இயக்கம் போராடியபோது அந்தக் கேவலத்தைக் காப்பற்ற முனைந்த சத்திய மூர்த்தி அய்யர், ராஜகோபாலாச்சாரி ஆகிோரின் குரலில் இன்று பேசுகிறவர்கள்தான் இந்த ராஜராஜன் புகழ்பாடிகள்.

சோழர்காலம் குறித்து “புலமை” ஆய்விதழில் நானும் வேல்சாமியும் எழுதிய கட்டுரையை நான் சென்னை சென்றவுடன் இங்கு பதிவு செய்வேன். சற்றுமுன் நானும் அவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். தஞ்சைப் பெரிய கோவிலைக் கட்டியது ராஜராஜன்தான் என்பதை பல நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின் முதன் முதலாகக் “கண்டுபிடித்துச் “ சொன்னது வெள்ளைக்கார அறிஞர்கள் தான். அது எப்போது தெரியுமா? 1907ல். இடைப்பட்ட ஆயிரம் ஆண்டு காலத்தில் ராஜராஜன்தான் அந்தக் கோவிலைக் கட்டினான் என எந்தத் தமிழ் நூல்களிலும் பதிவில்லையே ஏன்? ஏன் ராஜராஜனைத் தமிழ் மக்கள் மறந்தனர்?

அவ்வளவு ஏன், அத்தனை தமிழ் நூல்களையும் அழிவிலிருந்து காப்பாற்றினாரே உ.வே.சா அவருக்கு 1907 வரை ராஜராஜன் யார் என்றால் தெரியாதே?

தலித் ஒருவரின் பெயரை கல்வெட்டில் பொறித்தான் ராஜராஜன் எனக் கூறுகிறார்கள்.முதல் முதலில் தலித்களுக்குத் தனிச் சுடுகாடு கட்டியதும் அவன்தானே! கராஷிமா, சுப்பராயலு முதலானோரின் சோழர்கால ஆய்வுகளைக் கருத்தூன்றிப் படித்திருப்பார்களா இவர்கள்.

இன்று இப்படி மன்னர்களின் புகழ்பாடிச் சேவுகம் செய்யும் கேவலம் தமிழகத்தை ஆயிரம் ஆண்டுகள் பின்னோக்கிக் கொண்டு செல்கிறது. இது தமிழனின் பெருமையல்ல. வீழ்ச்சி.

இந்த விடயத்தைப் பொருத்தமட்டில் சுயமரியாதை உள்ள தமிழர்கள் ரஞ்சித் பக்கம்தான் நிற்க இயலும்.

அ. மார்க்ஸ், எழுத்தாளர்; மனித உரிமை செயல்பாட்டாளர்.

கழிப்பறை கவலைகளும் தமிழர் பண்பாடும்

ஆர்த்தி வேந்தன்

இப்போதாவது இதைக்குறித்துப் பேச எனக்குப் போதுமான தைரியம் வந்திருக்கிறது. மனதில் பட்டதை அப்படியே சொல்லப்போகிறேன். என்னை யாரேனும் இரவு விருந்துக்கு அழைத்தாலோ, என்னை மொழிபெயர்ப்பு பணி சார்ந்து அழைத்தாலோ நான் கேட்கிற முதல் கேள்வி அது தான். ஒரு வங்கிக்கு போவது என்றாலும், ஷாப்பிங் செய்ய அழைக்கப்பட்டாலும் அதே கேள்வி தான் முதலில் வந்து விழும். “நாம போற இடத்துல ரெஸ்ட் ரூம் இருக்கா?”.

நான் ஒரு பேருந்தில் பயணிக்க நேரிடுகிற போதெல்லாம், அந்தப் பேருந்து ஓட்டுநர் நான் சொல்கிற இடத்தில் எல்லாம் வண்டியை நிறுத்துவார் என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்கிறேன். இதை வாசிக்க எளிமையாக இருந்தாலும், இதற்காக நான் மேற்கொள்ளும் போராட்டங்கள் வலிமிகுந்தவை. அந்தத் தருணங்களில் நான் எதிர்கொண்டவை ஏளனம் மிகுந்த பார்வைகள். எதோ கேட்க கூடாததைக் கேட்டுவிட்டதைப் போல என்னைப் பார்ப்பார்கள். இதற்கு முன் வேலை பார்த்த அலுவலகத்தில் அடிக்கடி என்னுடைய இருக்கை காலியாக இருப்பதைக் கண்ட என்னுடைய பாஸுக்கு என் மீது எக்கச்சக்க சந்தேகங்கள். அவர் கழிவறையில் என் காதலனுடன் நான் அலைபேசியில் கதைத்துக் கொண்டிருப்பதாகச் சந்தேகப்பட்டார். ஒருவர் அத்தனை முறை கழிப்பறையைப் பயன்படுத்த நேரிடும் என்பதை அவரால் நம்பமுடியவில்லை.

என்னுடைய திருமணக் கொண்டாட்டங்களின் போது என்ன ஆடை அணிய வேண்டும், எப்படி மணவிழா நடக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் எனக்குக் கனவுகள் இருக்கவில்லை. எப்படிப் பல மணிநேரம் நின்று கொண்டே இருப்பது என்கிற பேரச்சம் மட்டுமே என்னைச் சூழ்ந்தது. கல்யாண ஆடையில் ஜொலித்துக் கொண்டிருக்கும் மணப்பெண்ணாக நின்றுகொண்டிருக்கும் நான், சிறுநீரை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் என்னுடைய கல்யாணப் புடவையைப் பல நூறு மக்கள் முன்னால் ஈரப்படுத்தாமல் எப்படித் தப்பிப்பது எனத் தவித்துப் போனேன்.

என்னுடைய சகாக்கள் என்னைக் கேலி செய்வதிலிருந்து தப்பிக்க நான் மூன்று மாதகாலம் பணி விடுப்பு எடுத்திருக்கிறேன். எனக்கு ஏற்பட்ட வெம்மை மிகுந்த அனுபவங்கள் குறித்து ஒரு தனிப்புத்தகமே எழுதலாம். ஒரு முறை ஒரு மருத்துவமனைக்குப் போயிருந்தேன். மருத்துவரின் அறைக்குள் மட்டுமே கழிப்பறை இருந்தது. அதைப் பயன்படுத்த அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. அவசரமாகக் கழிப்பறையைத் தேடுகிற போது பக்கத்தில் இருந்த உணவகம் கண்ணில் பட்டது. மருத்துவமனைக்கு வருகிற போதெல்லாம், அந்த உணவகத்தின் கழிப்பறையைப் பயன்படுத்த வேண்டியது கட்டாயமானது. அப்போதெல்லாம் எனக்கு அந்த உணவகத்தில் இருந்து எதையாவது பார்சல் வாங்கிக்கொள்வது வழக்கமானது.

ஒரு பேருந்தில் 9 மணிநேரம் பயணிக்க நேரிட்டது. நான் பல முறை கெஞ்சி கூத்தாடியும் பேருந்து ஓட்டுநர் வண்டியை நிறுத்தவில்லை. கண்களில் கண்ணீர் முட்ட நின்ற போதும் அவரின் மனம் இரங்கவில்லை. இந்த உலகத்தில் அடிக்கடி சிறுநீர் கழித்தே ஆகவேண்டிய கட்டாயத்துக்கு என்னைத் தள்ளும் சிறுநீர்ப்பை எனக்கு மட்டும்தான் உண்டா என நான் வியந்திருக்கிறேன்.

ஒரு ஐஸ்க்ரீம் கடைக்குப் போன போது அங்கே கழிப்பறை இல்லை என்பதைக் கண்டதும் ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது. அங்கே இருந்த பணிப்பெண் என்ன செய்வார் என்கிற கவலையோடு கேட்டேன். அவரோ அருகில் இருந்த வணிக வளாகத்துக்குச் செல்ல வேண்டும் என்றார். அதுவும் உணவு இடைவேளையின் போது மட்டுமே போகமுடியும், மற்ற நேரங்களில் கடையைவிட்டு வெளியேறினால் உடனே முதலாளி அலைபேசியில் அழைத்து விடுவாராம். சிசிடிவி புண்ணியத்தில் இந்தச் சித்திரவதை அனுதினமும் நடக்கிறது என அந்தப் பணிப்பெண் விவரித்தார். இப்படி மனதை பிழியும் பல்வேறு கதைகளைக் கேட்டுவிட்டேன்.

ஏன் நம்மூரில் ஒரு கழிப்பறை கேவலமாகப் பார்க்கப்படுகிறது? ஒருமுறை ஒரு நேர்முகத்துக்குச் சென்று இருந்தேன். அவர்கள் நேர்முகத்தை முடித்து இருந்தார்கள். நான் உடனே இருக்கையை விட்டு எழவில்லை. நீங்கள் கிளம்புங்கள் என்று அவர்கள் சொல்வார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். என்னைப் பதற்றம், படபடப்பு, நடுக்கம் சூழ்ந்து கொண்டன. நான் உடனே எழுந்தால் சிறுநீர் கசிந்து என் ஆடையை ஈரப்படுத்தி விடும் என்கிற அச்சம் என்னைப் பிடுங்கி தின்றது. என் காதலனிடம், ‘நான் இப்படி இருக்கிறதால என்னை வெறுத்துடாதே’ என்று முட்டாள்தனமாகக் கேட்கிற அளவுக்கு நான் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி இருக்கிறேன்.

இப்படிப்பட்ட குற்ற உணர்ச்சியைப் பல பேர் சுமந்து கொண்டே வாழ்கிறார்கள். ஏன்? இப்படி நரக வேதனையை மௌனமாக ஏன் சகித்துக் கொள்ளவேண்டும்? “நான் ரெஸ்ட்ரூமை யூஸ் பண்ணிக்கவா?” என்று கேட்க ஏன் இப்படித் தயங்க வேண்டும்?
என் வீடு வரும் வரை நான் ஏன் சிறுநீரை அடக்கிக்கொண்டு பரிதவிக்க வேண்டும்? ஒரு தனியார் நடத்துகிற அலுவலகத்தில், உணவகத்தில், பள்ளியில் கழிப்பறை இருந்தாலும் அதைத் தனியார் சொத்து என்பதை நான் ஏற்க மறுக்கிறேன். ஒருவர் குறிப்பிட்ட இடத்தில் வேலை பார்க்கவில்லை, அல்லது அந்த இடத்திற்குச் சொந்தக்காரர் இல்லை என்பதற்காகவே கழிப்பறையைப் பயன்படுத்த அனுமதி மறுப்பது மனிதத்தன்மையற்ற செயல். எனக்கு இருக்கும் ‘urinary incontinence’ (சிறுநீர் அடக்க முடியாமை) மோசமான ஒன்றில்லை, அதைக் குறித்துச் சொரணையற்று இருப்பதே மோசமானது என உணர்ந்து கொண்டேன்.

சமீபத்தில் பிரிட்டனை சேர்ந்த ஒரு ஆய்வாளர் ஒரு மொழிபெயர்ப்பை செய்யச் சொன்னார். அதற்காக அவர் வர சொன்ன அலுவலகத்தில் கழிப்பறை இல்லை என்று தெரிந்தது. அங்கே வர முடியாது, கழிப்பறை இருக்கும் அலுவலகத்துக்குச் சந்திப்பை மாற்ற சொன்னேன். அவரும் அப்படியே செய்தார். என்னைப் போலவே சிறுநீரை அடக்க முடியாத மருத்துவப் பிரச்சினை உங்களுக்கும் இருக்கிறது என்றால் நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். உங்களுக்கு உரிமை இல்லாத இடத்தில் கழிப்பறையைப் பயன்படுத்துவது ஒன்றும் தவறில்லை. அங்கே யாரையுமே தெரியாவிட்டாலும் கழிப்பறையைப் பயன்படுத்துவதில் பிழையில்லை. வேலைக்கு நடுவே எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் எழுந்து போய்க் கழிப்பறையைப் பயன்படுத்துவது ஒன்றும் பாவமில்லை. அலுவலகக் கூட்டத்தில் உங்கள் பாஸை இடைமறித்து அனுமதி கேளுங்கள். பேருந்தில் பயணிக்கிற போது ஓட்டுனரை வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லுங்கள். நேர்முகம் நடத்தும் நபரிடம் கழிப்பறைக்குப் போக வேண்டும் என்று கம்பீரமாகக் கேளுங்கள். உங்களுக்கு முன்பின் தெரியாத நபரிடம் கூடக் கழிப்பறையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள உதவி கேட்கலாம்.

உங்களுடைய உடல்நலத்தை விட முக்கியமானது எதுவுமில்லை. அதைப் பேணுவது உங்களுடைய அடிப்படை உரிமை. தாகத்தோடு வரும் விருந்தினருக்குத் தண்ணீர் கொடுப்பது தமிழர் பண்பாடு என்கிறோம். நம் வீட்டிற்கு வரும் வேலைக்காரர், எதோ பழுது பார்க்க வரும் சர்வீஸ் மேன் ஆகியோர் நம்முடைய கழிப்பறையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று கனிவோடு தெரியப்படுத்துவதும் நம் பண்பாடாக ஆகட்டும். மனிதர்களை இன்னமும் மனிதத்தோடு புரிந்து கொள்வோம். அவர்களைக் கண்டு நக்கலாகச் சிரிக்க வேண்டாம். ‘தண்ணி கம்மியா குடி, ஏசியிலேயே இருக்காதே, நாப்கின் போட்டுக்கோ’ முதலிய மூடத்தனமான அறிவுரைகளால் முடக்காதீர்கள். சிறுநீரை அடக்க முடியாமல் தவிப்பவர்களின் வேதனையைத் தீர்க்க வழிமுறைகளை நாடாமல் எந்த இசம் பேசியும் பயனில்லை. அவர்களுக்கு உதவும் ஒரே வழி, ‘ஏன் அடிக்கடி ரெஸ்ட்ரூம் யூஸ் பண்ணுற’ மாதிரியான கேள்விகளை அறவே தவிர்ப்பது மட்டுமே.

தமிழில்: பூ.கொ.சரவணன்

ஆர்த்தி வேந்தன் பத்திரிகையாளர்.

பூ.கொ.சரவணன் மொழிபெயர்ப்பாளர்.

பா. ரஞ்சித்தும் சோழர்களும்

வாசுகி பாஸ்கர்

தஞ்சாவூர் மாவட்டம் திருப்பனந்தாள் பகுதிக்கு சமீபத்தில் ஒரு நிகழ்வுக்குச் சென்று திரும்பிய இயக்குனர் பா.ரஞ்சித்தின் உரையின் ஒரு பகுதி மட்டும் விவாதத்திற்குள்ளாகி இருக்கிறது, அது இராஜராஜ சோழன் காலத்தில் பிடுங்கப்பட்ட நிலம் தொடர்பான கருத்து. அவர் பேசியதில் இரண்டு முக்கியமான அம்சம் உள்ளது, அந்த இரண்டுக்குமே நெருங்கிய தொடர்புமுள்ளது, இவ்விரண்டுக்கும் உள்ள தொடர்பினால் உருவாகும் மும்முனை மௌனம் சுவாரசியமானது. ரஞ்சித் பேசியதில் குறிப்பிடத்தக்க இரு முக்கிய அம்சங்கள்;

1 . இராஜராஜ சோழன் காலத்தில் பிடுங்கப்பட்ட நிலம்

2 . சைவ மடங்களிடம் குவிந்துக்கிடக்கும் ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நில மீட்பு

தமிழ்த்தேசியம், திராவிடம், பார்ப்பனீயம் – என்னும் இந்த மூன்று முனைகள் தத்தம் காரணங்களுக்காக தேர்வின் அடிப்படையில் மௌனம் காத்தாலும், இந்த விவகாரத்தை பொறுத்த மட்டில் அவற்றுக்குள் இருக்கும் ஒற்றுமை பரந்துபட்ட தளத்தில் விவாதிக்கப்பட வேண்டியவை. இதை நேர்மையோடு அணுகி அறத்தொடு பேச முடியுமேயானால், அது தலித் தரப்பிலிருந்தோ அல்லது பழமைவாத கருத்துகளையும் ஜனநாயகமற்ற போக்கையும் நிராகரிக்கும் முற்போக்கு இடதுசாரி தரப்பிலிருந்தோ மட்டுமே சாத்தியம். சம்மந்தப்பட்டவர்களை குற்றங்சாட்டும் நோக்கமின்றி, இதை தரவுகளின் படி பரிசீலித்து விவாதத்திற்குள்ளாக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

வழக்கம் போல இக் கருத்தை இயக்குனர் பா.ரஞ்சித் தான் வரலாற்றில் முதன்முதலாக சொல்லியிருப்பதை போல கண்டங்களும் எதிர்வினைகளும் வந்த வண்ணமிருக்கின்றன. தலித்துகளிடமிருந்து நிலங்கள் பிடுங்கப்பட்டு துரத்தியடிக்கப்பட்ட வரலாற்றை ஒரு தலித் பேசுவதற்கு ஆயிரமாண்டு கால வரலாறு தேவையில்லை, ஐம்பதாண்டுக் கால தமிழக அரசியலே போதுமானதாக இருந்தாலும், ரஞ்சித் வெளிப்படுத்திய கருத்துக்கள் அவர் தம் சொந்த அனுமானத்திலிருந்து வெளிப்பட்டவை அல்ல, மாறாக அது ஆய்வுகளின் அடிப்படையிலானது.

பார்ட்டன் ஸ்டெயின், நொபோரு கரோஷிமா, ஒய்.சுப்புராயலு, சுரேஷ் பி. பிள்ளை, நா. வானமாமலை, மே. து. ராசுகுமார் உள்ளிட்டவர்களின் ஆய்வுகளும், “சோழர்கள் ஆட்சியொன்றும் பொற்கால ஆட்சியல்ல” என்பதை ராஜ் கௌதமன், அ. மார்க்ஸ், து.ரவிக்குமார், போ.வேலுசாமி, ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் உள்ளிட்டவர்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் எழுதி வந்தவை தான்.

என் இந்த பதிவு மேற்சொன்ன அறிஞர்கள் எழுதியவற்றை மேற்கோளிட்டு, “இராஜராஜ சோழன் ஆட்சிக்காலம் எப்படி இருந்தது?” என்பதை ஆதாரப்பூர்வமாக நிறுவும் நோக்கமல்ல, இணைய வாசிப்பு மட்டுமே அதற்கு உதவாது, இணையத்தில் வரலாற்றை சுருக்கி விடவும் முடியாது, ஆனால் இந்த விவாதங்கள் எந்தெந்த முனைகளில் இருந்து மழுங்கடிக்கப்படுகின்றன, “அதையொட்டிய மௌனங்கள் ஏன்?” என்பது விவாதிக்கப்பட வேண்டியவை.

1. தமிழ்த்தேசியம்

ஒரு அரசியலை முன்னெடுப்பதற்கு கோட்பாடுகளை தாண்டி சில அடையாள உருவகங்கள் தேவைப்படுகிறது, இங்கே தமிழ்த்தேசியம் பேசுகிறவர்கள் சோழர் காலத்தையும் இராஜராஜனையும் தமிழ் அரசியலின் குறியீடாக்கி, சமகால அரசியல் போக்கை வரலாற்றிலிருந்து வேறுபடுத்தி தமிழர் அரசியலாக முன்னிறுத்த சோழ வரலாறும் இராஜராஜனும் தேவைப்படுகிறது. நாயக்கர் ஆட்சிக்காலத்தில் தெலுங்கு பேசும் சாதிகள் பெற்ற அதிகாரம் தான் தமிழகத்தின் மொத்த சீரழிவுக்கும் காரணமென முன்னிறுத்தவும் இவர்களுக்கு சோழர்கள் ஆட்சி தேவைப்படுகிறது.

2. திராவிடம்

திராவிட அரசியலின் தொடக்க காலந்தொட்டு சைவம் / தமிழ் / வெள்ளாள / தெலுங்கு சாதிகளுக்கு உள்ள வரலாற்றுத் தொடர்பு முக்கியமானது. திராவிட அரசியலின் பார்ப்பன எதிர்ப்பென்பது ஆதிக்கத்திற்கு எதிரானது என்று மட்டுமே நாம் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை, திராவிட அரசியலை ஆதரிப்பவர்கள் எல்லோருமே அக்கரணம் கொண்டே ஆதரிப்பவர்களும் அல்ல. அது பார்ப்பனர்களுக்கும் – வெள்ளாள நிலவுடமைச் சாதிக்கு எதிரான அதிகாரப் போட்டியாகவும் வரலாறு இருந்திருக்கிறது. பெரியாருக்கும் சைவ வெள்ளாளர்களுக்கும் நடந்த வாக்குவாதங்கள், முரண்பாடுகள் தனிவொரு நீண்டக் கட்டுரையாக எழுதக்கூடியவை. பார்ப்பனரை எதிர்க்கும் வரை முற்போக்கு வேடமிட்டுச் சிரிக்கும் வெள்ளாள சாதியினர், அவர்களுக்குள் இருக்கும் ஆதிக்கத்தனத்தையும், சமூக அதிகாரத்தையும், பிற்போக்குத்தனங்களையும், நிலங்களையும் கேள்விக்குட்படுத்தினால் சீற்றம் கொள்வார்கள், அந்தச் சீற்றத்திற்கு பெரியாரும் தப்பவில்லை என்பது வரலாறு.

3 . பார்ப்பனர்கள்

சோழர் ஆட்சிக்காலத்தில் எல்லா விதமான சுகபோக வாழ்க்கையையும் அனுபவித்தவர்கள் பார்ப்பனர்கள், தமிழகத்தில் பார்ப்பன வைதீகம் ஆழமாக கோலூன்றிய காலமாக சோழர் காலத்தை குறிப்பிடலாம். சோழர் காலத்தில் கட்டப்பட்ட கோவில்கள், கொடுக்கப்பட்ட நிலங்கள் என எல்லாமே வைதீகத்திற்குட்பட்டவை. சதுர்வேதி மங்களம் என்றழைக்கப்படும் பகுதி சோழர் காலத்தில் பார்ப்பனர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட ஊர், “சதுர்”என்றால் நான்கு, நான்கு வேதங்கள் ஓதும் பார்ப்பனர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட நிலமாதலால் சதுர்வேதி மங்களம் என்று அழைக்கப்பட்டது. பல நூற்றாண்டுகள் கடந்து பிரிட்டிஷ் வருகையையொட்டி நிலங்களை வைத்து இனி பிழைக்கலாகாது என்றெண்ணிய பார்ப்பனர்கள் நிலங்களை விற்று நகரங்களிலும், கல்வி கற்றும் முன்னேறும் வேலையைத் தொடங்கினார்கள், அதனாலவே பிரிட்டிஷ் சர்காரில் முக்கிய பதவிகளை முன்கூட்டியே பெறும் நிலைக்கு முன்னேறினார்கள்.

இம்மூன்றையும் இணைப்புள்ளியாக கொண்டு இதன் உள்ளீடுகளை இணைத்துப் பார்த்தால்,

தமிழ்த்தேசியம் பேசுகிறவர்கள் நாயக்கர் ஆட்சிக்காலத்தை counter செய்வதற்காகவே, சோழர் ஆட்சிக்காலத்தில் பார்ப்பனர்களும், அவர்களுக்கிணையாக அதிகாரத்திலிருந்து வெள்ளாளர் ஆதிக்கத்தைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. தலித் சமூகத்தவர் அடிமைகளாக்கப்பட்டதும், அடிமை முறையினை சட்டமாக்கியதும், கூலிகளாக்கப் பட்டதையும் பேசாமல், அந்த வரலாற்றை மறக்கடித்து நல்லதோர் தமிழ்ச் சமூகத்தை உருவாக்கி விட முடியாது. அப்படி உருவான கூலிச்சமூகங்களை சுரண்டித்தின்னது பார்ப்பனர்கள் மட்டுமல்ல, வெள்ளாள நிலவுடமைச் சமூகத்தாரும் தான்.

அதே போல சோழர்கள் ஆட்சியில் கணிசமாக நிலங்களோடும் அரசு பட்டங்களோடும் அதிகாரமாயிருந்த வெள்ளாளர்கள், சோழர் ஆட்சியின் முடிவில் பெரும் நிலக்கிழார்களானார்கள். நாயக்கர் ஆட்சிக் காலத்திலும் அது தொடர்ந்தது, திராவிட அரசியல் சார்புடைய வெள்ளாள சாதியினர் பலர், சோழர்களுக்கும் பார்ப்பனர்களுக்கும் இருக்கும் ஒற்றுமையை பேசுவார்களேயொழிய, சோழர்கள் காலத்திலும் நாயக்கர் ஆட்சிக் காலத்திலும் சர்வ அதிகாரம் பொருந்தியவர்களாக இருந்த வெள்ளாளர்களை பற்றியோ, தெலுங்குச் சாதியினரை பற்றியோ பேச மாட்டார்கள். இது பற்றியான விவாதங்கள் வருகிற போது Diplomatic ஆக நழுவி, மேலோட்டமான கருத்துக்களை முன் வைப்பார்கள். தெலுங்கு சாதிகளின் ஆதிக்கத்தை குறித்து திராவிட அரசியலை கேள்வி கேட்கும் தமிழ் தேசியவாதிகளும், வெள்ளாள சாதி குறித்து கேள்விகேட்பதில்லை. பார்ப்பனர்களை அதிகார போட்டிக்காக மட்டுமே எதிர்க்கும் வெள்ளாளச் சாதிகளும் அரசியல் காரணங்களுக்காக தெலுங்கு சாதிகளை தங்களுடன் இணைத்துக்கொண்டது வரலாறு.

சோழர் ஆட்சிக்கால தொடர்பில் இப்படி நேரடியாகவே ஒன்றோடு ஒன்று பின்னி பிணைந்திருப்பதால், அவரவர் தமக்கு வசதிப்பட்ட வரலாற்றை பேசிக்கொள்கிறார்கள், மறைக்கிறார்கள். ஆனால் சோழர் காலந்தொட்டு நாயக்கர் காலம் வரை தலித்துகளை “இழி பிறவிகள்” என்றும் சொல்லும் கல்வெட்டுகளும், அடிமைப்படுத்தப்பட்ட வரலாறும் எங்கும் விரவிக்கிடக்கிறது.

இதையெல்லாம் கடந்து தமிழக அரசியல் சூழலில் இராஜ ராஜ சோழனை “திராவிட ஐகானாக” மாற்ற முனைந்த வரலாற்றுக்குச் சொந்தக்காரர் மறைந்த திமுக தலைவர் மு. கருணாநிதி. இராஜராஜன் பெயரில் விருது அறிவித்தார், 1000 வது ஆண்டு விழாவில் அதுவரையில் இல்லாமல் பட்டு வேஷ்டி சட்டையோடு தோன்றினார், மனு நீதியின் படி ஆட்சி நடத்திய சோழனுக்கு சிலை வைத்தார், சோழர் பெருமை பேசினார்.

மு. கருணாநிதி இக்காரியங்களை செய்வதற்கு முன்பே வரலாற்று ஆய்வாளர்களும், மார்க்சிய சிந்தனையாளர்களும், Subaltern விளிம்பு நிலை கருத்தியலின் படி புதிய கண்ணோட்டத்தில் மன்னராட்சி கால ஆதிக்கத்தையும், அடக்குமுறையையும், அடிமைத்தனத்தையும், ஜனநாயகமாற்றத் தனத்தையும் பேசத் தொடங்கி விட்டனர், அதன் பின்னும் இராஜராஜ சோழன் மோகத்தில் தன்னையே ராஜராஜனாக நினைத்து கருணாநிதி செய்ததெல்லாம் தனியே ஆய்வுக்குட்படுத்த வேண்டியவை. அதிமுக அரசும் திமுக அரசும் போட்டி போட்டுகொண்டு இக்காரியங்களில் கவனம் செலுத்தியவையானாலும், விளிம்பு நிலை அரசியலை முற்போக்கு கண்ணோட்டத்தோடு அணுகும் அரசியலெல்லாம் அறிந்த கருணாநிதி இதைச் செய்தது விந்தை.

அதனால் தான் கவிஞர் இன்குலாப் “கண்மணி ராஜம்” என்னும் கவிதையில்

ராஜராஜனின் சிலைக்காக வருந்துகிறார்
ராஜராஜனின் சிலையின் உள்ளே
நரம்புகள் உண்டா? நாளங்கள் உண்டா?
சிலையாகுமுன் ஜீவித்திருந்த இம்மன்னண்
என்ன செய்து கிழித்துவிட்டானாம்?”

என தன் ஆதங்கத்தை கொட்டித்தீர்த்தார்.

அரசு பாடத்திட்டத்திலிருந்த இந்த இன்குலாபின் கவிதையை மு. கருணாநிதியின் ஆட்சிக்காலத்தில் நீக்கப்பட்டதென்றும், எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன் ஆட்சியில் திமுகவின் சம்மதத்தோடு நீக்கப்பட்டதென்றும் இருவேறு தகவல்கள் கிடைக்கின்றன, எது எப்படியாயினும் அது யாரால் நீக்கப்பட்டது என்பதல்ல விவாதம்.

இராஜ ராஜ சோழன் குறித்த விமர்சனத்தை சமூக தளத்தில் வைக்கவே முடியாதளவு விமர்சனமற்ற மன்னனாக உருவகப்படுத்தியதில் அரசுக்கும் மு. கருணாநிதி போன்ற சமூகத்தளத்தில் முக்கிய பங்காற்றிய ஆளுமைக்கும் இருக்கும் தொடர்பு கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அதனால் தான் ஆதாரபூர்வமாகக் கூட நிலங்களை பற்றியும், ஆயிரமாண்டு முன்னே வாழ்ந்த மன்னராட்சி காலத்தின் கொடுமைகளையும் பேச முடியாத சூழலில் சமூகத்தை நிறுத்தியிருக்கிறோம்.

காலத்தின் அவசியமாக இதை ஆய்வுக்குட்படுத்த வேண்டிய தமிழக பகுத்தறிவாளர்களோ, பார்ப்பனியத்தை எதிர்ப்பதாக அவ்வப்போது தங்களை சமாதானப்படுத்துக்கொண்டார்கள், ஒரு வகையில் அது அவர்களின் அரசியலுக்கான வசதியும் கூட. ஜனநாயகவாதிகளையும், இதை பேச வேண்டிய கட்டாயத்திலுள்ள தலித்துகளை தவிர இதை வேறாரும் பேசுவதற்கில்லை.

நெடுங்காலமாக இந்த மன்னராட்சிக் காலம் குறித்த விமர்சனங்களும், விவாதங்களும் தமிழ்ச்சூழலில் இல்லாதமையாமல், அது பொற்காலமென்னும் கருத்து பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து சமூக, அரசியல் தளம் வரை பரந்துகிடந்தமையால், பல்வேறு சாதிகளும் அந்த பொற்காலத்தின் ஆட்சியை தான் சார்ந்த சாதியின் சாதனையாக உருமாற்றிக்கொள்ள தங்களை சோழ வம்சத்தோடு இணைத்துக்கொள்ளும் போக்கு தொடங்கியது. எந்த சமூக மக்கள் சாதி ரீதியாகவும் வர்க்க ரீதியாகவும் இந்த கொடுங்கோல் மன்னராட்சி காலத்தை எதிர்க்க வேண்டுமோ, யார் சுரண்டப்பட்டார்களோ, அவர்களே முன்னேறிய சாதிகளின் ஆண்டை பெருமைகளை பார்த்து அந்த மாயையில் விழுந்தது தான் பெருந்துயரம், “இந்நிலைக்கு எந்த வரலாறு துணை போனது?” என்பது தான் என் பதிவின் சாராம்சம்.

ஆய்வுகளாகவும், தரவுகளாகவும் பல புத்தகங்களில் இருக்கும் வரலாற்றுத் தரவுகளை பேச முடியாத சூழலில் தான் நாம் சமூகநீதி சமூகத்தை பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம், மீண்டும் முதல் பத்திக்கு போகிறேன், பா. ரஞ்சித் வெளிப்படுத்திய கருத்துக்கள் ரஞ்சித்தின் கருத்துக்கள் அல்ல, ஆனால் அதை ஒவ்வொரு காலத்திலும் யாரவது ஒருவர் பேசியே தீர வேண்டும், இதையெல்லாம் பேசுபொருளாக்க முடிகிற இடத்திலிருந்து இவ்விவாதத்தை பா.ரஞ்சித் தொடக்கி வைத்திருக்கிறார், இது வரலாற்றை கிளறும், மீள வைக்கும், பேசுபொருளாக்கும், அது தான் முக்கியம், பேச முடியாத நிர்பந்தத்திலிருப்பவர்கள் குறைந்தபட்சம் பேசுகிறவர் பேசட்டும் என்றாவது இதை கடக்க வேண்டும்.

காலத்தை கடத்தி விட்டால் வரலாறு மறையுமென்பவன் மூடன், காலம் கூடக்கூட வரலாறு புதிய வேகத்தோடு மீளும், துரோகத்தையும் இழந்ததையும் பேசினால் தான் எதை பெற வேண்டுமென்பது விளங்கும், பேசுவோம், நாம் பேசுவோம்.

வாசுகி பாஸ்கர், எழுத்தாளர்; செயல்பாட்டாளர்.

“நடுநிலையாளர்” பாண்டேவுக்கு ஒரு பதில்: சுப. வீரபாண்டியனின் திறந்த மடல்

அன்புள்ள திரு ரங்கராஜ் (பாண்டே) அவர்களுக்கு,

வணக்கம். ‘ஹிந்தி திணிப்பு உண்மையா?’ என்னும் தலைப்பில், சாணக்கியாவில் நீங்கள் ஆற்றியுள்ள உரையைக் காணொளி வடிவில் முழுமையாகப் பார்த்தேன். பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்,’புரட்சி வெடிக்கும், கிளர்ச்சி வெடிக்கும்’ என்னும் குரல்கள் கேட்பதாக, ஒரு மெலிதான ஏளனத்துடன் தொடங்கும் அந்த உரை குறித்துச் சில செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளவே இந்தத் திறந்த மடலை எழுதுகின்றேன்.

புதிய கல்விக் கொள்கை குறித்து ஆராய, டி.எஸ்.ஆர். சுப்பிரமணியம் தலைமையில் குழு அமைக்கப்பட்டதும், அதன் பிறகு, 2017 ஜூன் மாதம் இஸ்ரோ முன்னாள் தலைவர் கஸ்தூரி ரங்கன் தலைமையில் 9 பேர் கொண்ட குழு அமைக்கப்பட்டதுமான செய்திகளையும், அவர்கள் இப்போது 484 பக்கங்களில் பரிந்துரை வழங்கியுள்ளனர் என்னும் செய்திகளையும் எல்லாம் கூறிவிட்டு, அந்த அறிக்கையை ‘நுனிப்புல்’ மேயாமல் ஆழ்ந்து படிக்க வேண்டும் என்று அறிவுரையும் கூறியுள்ளீர்கள்.

உங்கள் அறிவுரை சரிதான். நுனிப்புல் மேய்வது அறிவுக்கு ஏற்றதன்று. ஆனால், அந்த அறிக்கையைக் கூட, மத்திய அரசு, எல்லோரும் எளிதில் புரிந்துகொள்ளத்தக்க வகையில், அவரவர் தாய்மொழியில் கொடுக்கவில்லை. குறைந்தது, மும்மொழித் திட்டம் பற்றிப் பேசும் அந்த அறிக்கையை மூன்று மொழிகளில் கூடத் தரவில்லை. எந்த ஆங்கில மொழியை வேண்டாம் என்கின்றனரோ, அதே ஆங்கிலத்த்தில் மட்டும்தான் தந்துள்ளனர். அதனை எத்தனை இந்தியப் பாமர மக்களால் படித்துப் புரிந்து கொள்ள முடியும்? புரிந்து கொண்டு, ஒரே மாதத்தில் தங்கள் கருத்தை அரசிடம் பதிவு செய்ய முடியும்? தலைமுறை தலைமுறையாக ஆங்கிலம் படிக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றுள்ள உங்களைப் போன்றவர்களுக்குத்தானே அதுவெல்லாம் எளிதாக இருக்கும். நாங்கள் பாமரர்கள், நுனிப்புல்தான் மேய வேண்டியிருக்கும். பிறகு உங்களைப் போன்ற சாணக்கியர் சொல்வதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதான்.

போகட்டும், பிறகு மும்மொழிக் கொள்கை என்றால் என்ன என்று விளக்கிவிட்டு, 1968 முதல் தமிழ்நாட்டில், தமிழ், ஆங்கிலம் என்னும் இருமொழிக் கொள்கை நடைமுறையில் இருந்து வருவதைச் சுட்டியுள்ளீர்கள். இதன் பிறகுதான் உங்கள் கச்சேரி தொடங்குகிறது.

இருமொழிக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்ட ‘இந்த ஒரே காரணத்தினால்’ இந்தியாவின் எல்லா மாநிலங்களும் ஏற்றுக்கொண்ட நவோதயா பள்ளிகளைத் தமிழகம் அனுமதிக்கவில்லை என்பதை வருத்தத்துடன் பதிவு செய்கின்றீர்கள். இடையில் கல்வி அமைச்சராக இருந்த மாபாய் பாண்டியராஜன் அதனைக் கொண்டுவர முயன்றதாகவும், அதுவும் பயனின்றிப் போய்விட்டதெனவும் கூறுகின்றீர்கள்.

நவோதயா பள்ளிகளைத் தமிழகம் மறுத்தது அந்த ஒரே ஒரு காரணத்திற்காக மட்டுமில்லை. நவோதயா பள்ளிகள் திட்டம், 1985 ஆகஸ்டில் முன்மொழியப்பட்டு, 1986 ஆம் கல்வியாண்டு முதல் நடைமுறைக்கு வந்தது. அன்று முதல்வராக இருந்த எம்ஜிஆர் அதனை இங்கு மறுத்துவிட்டார். பிறகு 1992 முதல் ஜெயலலிதா அதனை நடைமுறைப்படுத்த முயன்றார். பரதநாட்டிய வகுப்பையும் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள் என்பதே அவரின் கோரிக்கையாக இருந்தது. ஆனால் தமிழகத்தில் எழுந்த எதிர்ப்பு காரணமாக அவரால் அதனை இங்கு கொண்டுவர இயலவில்லை.

நவோதயா என்பது உண்டு, உறையும் பள்ளி என்பதும், அதற்கான செலவை மத்திய அரசே ஏற்கும் என்பதும், மாணவர்களுக்கு எல்லாம் இலவசம் என்பதும் உண்மைதான். ஆனால் அந்தப் பள்ளி ஒரு மாவட்டத்திற்கு ஒன்று மட்டுமே திறக்கப்படும். அந்தப் பள்ளியில் ஒரு வகுப்பில், இரண்டு பிரிவுகளில் 40 முதல் 80 மாணவர்கள் மட்டுமே சேர்த்துக் கொள்ளப்படுவார்கள். ஒரு மாவட்டத்தில் பல லட்சம் பிள்ளைகள் இருக்கும்போது, 80 மாணவர்களுக்கு மட்டும், இந்தியைக் கட்டாய பாடமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன், எல்லா உதவிகளும் அளிக்கப்படும். இது என்ன நியாயம்?

தமிழ்நாட்டில் ஏற்கனவே ஆதி திராவிட நலப் பள்ளிகள், பழங்குடியினருக்கான பள்ளிகள் உள்ளன. கள்ளர் சமூக மக்களுக்கான மேம்பாட்டுப் பள்ளிகள் கூட உள்ளன. மத்திய அரசு, நவோதயா பள்ளிகளுக்கு வழங்க முன்வரும் 40 கோடி ரூபாய் பணத்தை எல்லா மாணவர்களுக்கும் பகிர்ந்து தரக் கூடாதா என்பதே நம் கேள்வியாக இருந்தது. இந்தி படித்தால் பணம் தருகிறேன் என்று சொல்வது, நம்மை விலைக்கு வாங்குவது ஆகாதா என்றே நாம் கேட்டோம்.

பிறகு கேந்திரிய வித்யாலயா, சி.பி.எஸ்.சி பள்ளிகளில் எல்லாம் இந்தி இல்லையா என்று கேட்கிறீர்கள். இந்தியா முழுவதும் மாற்றுப்பணிகளுக்கு உட்பட்டவர்கள் (transferable jobs) பிள்ளைகளுக்காக உருவாக்கப்பட்டவை அவை. ஆனால் இன்று, மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகள் எல்லாம், சிபிஎஸ்சி பள்ளிகள் ஆகிவிட்டன. 1996 ஆம் ஆண்டு தமிழகத்தில் 55 சிபிஎஸ்சி பள்ளிகள்தாம் இருந்தன. அம்மையார் முதல்வராக 2011இல் பதவியேற்றபின், அவற்றின் எண்ணிக்கை மளமள வென்று ஏறிற்று. இன்று இங்கு 941 பள்ளிகள் உள்ளன. இப்படி வணிகமயமாக்கியது யார் என்பது குறித்துச் சிந்திக்க வேண்டாமா?

இந்திப் பிரச்சார சபாவில் ஆண்டுதோறும் 4 லட்சம் பேர் இந்தி படிக்கின்றனர் என்று பெருமையோடு சொல்கின்றீர்கள். நன்றாகக் படிக்கட்டும். யார் வேண்டாமென்றது? இந்தித் திணிப்பை மட்டும்தான் நாம் எதிர்க்கிறோம்.

அடுத்ததாக, நெஞ்சறிய ஒரு பொய்யைக் கூறுகின்றீர்கள். 2015 வரையில், தமிழே படிக்காமல் ஒருவர் தமிழ்நாட்டில் எல்லாப் படிப்பையும் படிக்கலாம் என்ற நிலைமை இருந்ததா இல்லையா என்று கேட்கின்றீர்கள். அதாவது ஜெயலலிதா அம்மையார் வந்தபிறகுதான். தமிழ் கட்டாயப் பாடமாக ஆக்கப்பட்டது என்பது போன்ற உண்மைக்கு முற்றிலும் மாறான ஒரு செய்தியை நீங்கள் தருகின்றீர்கள். ‘எல்லாம் அறிந்த நீங்கள்’ 2006 ஜூன் மாதம், கலைஞர் ஆட்சியிலேயே, தங்கம் தென்னரசு பள்ளிக் கல்வித்துறை அமைச்சராக இருந்தபோது, முதல் வகுப்பு தொடங்கி தமிழ் அட்டாயப் பாடம் ஆக்கப்பட்டதை அறியவில்லை போலும் நீங்கள். அல்லது அதனைச் சொல்ல மனமில்லையோ என்னவோ!

சரி, முதன்மையான சிக்கலுக்கு வருவோம். இந்தி கட்டாயம் கற்கப்பட வேண்டும் என்று அறிக்கையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது என்பதை நீங்கள் ஏற்றுக் கொள்கின்றீர்கள். ஆனால் அதற்கு ஒரு ‘வியாக்கியானம்’ தருகின்றீர்கள். இந்தி பேசும் மாநிலங்களிலும், மும்மொழிக் கொள்கை உள்ளதே என்கிறீர்கள், அங்கே தாய்மொழி, ஆங்கிலம், ஏதேனும் ஓர் இந்திய மொழி என்றும் அறிக்கையில் பரிந்துரை செய்யப்பட்டுள்ளது இந்தி பேசாத மாநிலங்களில், தாய்மொழி, ஆங்கிலம், இந்தி என்று மூன்று மொழிகள் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளன.

அங்கே, இந்தியாவின் ஏதேனும் ஒரு மொழி, இங்கே இந்தி மட்டும்தான். மலையாளமோ, பஞ்சாபியோ படிக்க முடியாது. இதுதானே பரிந்துரை? இது எப்படிச் சமத்துவமாகும்? நமக்கும், ஏதேனும் ஒரு இந்திய மொழி மூன்றாவது மொழி என்று சொல்லியிருந்தால் சமத்துவம் இருக்கிறது. இங்கே இந்திதான். நமக்கு வேறு விருப்பம் தெரிவிக்கும் உரிமையில்லை. அவர்களோ, சமஸ்கிருதம், குஜராத்தி என்று எந்த ஒரு மொழியையும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளலாம். இது என்ன நீதி?

எனவே கொல்லைப்புற வழியாக இந்தியை, அதன் தொடர்ச்சியாகப் பிற்காலத்தில் சமஸ்கிருதத்தைத் திணிப்பதுதான் இதன் நோக்கம். இதனைத் தமிழகம் ஒருநாளும் ஏற்காது, ஏற்கவும் கூடாது.

ஒருவர் எத்தனை மொழிகளை வேண்டும்மானாலும் தங்கள் விருப்பத்திற்கும், தேவைக்கும், திறமைக்கும் ஏற்பக் கற்றுக் கொள்ளட்டும். யாரும் தடுக்கவில்லை. ஆனால் மொழிகளைக் கற்றுக் கொள்வது மட்டுமே அறிவாகாது. மொழி அறிவு சிறப்பானதுதான். எனினும், மொழியின் மூலம் பெறும் அறிவே அதனினும் சிறப்பானது.

ஏதேனும் ஒரு வழியில் இந்தியை, அதன் வழி சமஸ்கிருதத்தை ஏன் திணிக்க விரும்புகின்றார்கள், அதற்கு உங்களைப் போன்றோர் ஏன் துணை போகின்றீர்கள் என்பதைத் தமிழகம் அறியும். சமஸ்கிருதம் என்பது வெறும் மொழி மட்டுமன்று. அது ஒரு பண்பாட்டு வல்லாண்மை.

அந்த ஆரியப் பார்ப்பன வல்லாண்மைக்குத் தமிழகம் என்றும் அடிபணியாது.

நன்றி ரங்கராஜ்! (முடிந்தால் அந்தப் பாண்டேயை விட்டுத் தொலையுங்களேன், அது நீங்கள் படித்து வாங்கிய பட்டமில்லையே)
#rangarajpandey #stophindiimposition #மும்மொழிகொள்கை
அன்புடன்
சுப. வீரபாண்டியன்

மு. க. ஸ்டாலினுக்கு வெற்றியைத் தேடித் தந்தது எது?

பாவெல் தருமபுரி

பாராளுமன்றத் தேர்தலில் தி.மு.க கூட்டணியின் வெற்றிக்குப் பிற்பாடு மு.க. ஸ்டாலின் அவர்களை கதாநாயகனாகவும், ரட்சகன் போலவும் பிம்பங்கள் கட்டமைக்கப் படுகின்றன.

இன்னொரு பக்கம் இது பெரியார் மண் என்றும் இங்கே எந்த காலத்திலும் பா.ஜ.க குடியேற முடியாது என்றும் பரவலாக கருத்துக்கள் பகிரப்படுகின்றன.

இது உண்மைதானா? ஸ்டாலினின் கள வியூகமும், அவரின் தொடர் பிரச்சாரங்களும், திராவிட கோட்பாடும்தான் தி.மு.க கூட்டணிக்கு வெற்றியினை கொண்டுவந்து கொடுத்ததா? நிச்சயமாக இல்லை. ராகுலை பிரதமர் வேட்பாளராக அறிவித்ததை விடுங்கள், இங்கே பலமான கூட்டணி அமைத்திடும் சாமர்த்தியத்திலும் கூட அவர் ஒருபடி பின்தங்கியேதான் இருந்தார்.

மாநில கட்சி ஒன்றின் தலைவர் என்கின்ற முறையில் ஸ்டாலினின் நோக்கம் யாவும் மாநில ஆட்சி அதிகாரத்தை நோக்கித்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். அதற்கு பிறகுதான் மத்திய அரசில் பங்களிப்பு எல்லாம். கலைஞர் உயிரோடு இருந்திருந்தால் நிச்சயம் இதைத்தான் செய்திருப்பார். ஆனால் கடைசி வரை ‘எடப்பாடியை வீட்டுக்கு அனுப்புவோம்’ என்ற முழக்கத்துக்கு முக்கியத்துவம் தரப்படவே இல்லை. மோடிக்கு எதிரான பிரச்சாரத்தின் பகுதி அளவுக்கு கூட எடுபிடி எடப்பாடி அரசுமீது கை காட்டப் படவில்லை. விளைவுதான் எடப்பாடி மீண்டும் ஆட்சியை தக்க வைத்திருப்பது.

ஸ்டாலின் மத்தியில் ஆட்சிமாற்றம் வருமென உறுதியாக நம்பினார். எடப்பாடிக்கு முட்டுக் கொடுக்கும் பா.ஜ.க இல்லாது போனால் எளிதாக எடப்பாடியை வீட்டுக்கு அனுப்பி விடலாம் என்பது அவர் கணக்கு. அரசனை நம்பி புருஷனை கைவிடுவது போன்ற இந்த முடிவு ஸ்டாலினின் பலவீனமன்றி வேறு என்ன?

நாம் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது குறுக்கிட்டு நீங்கள் கேட்கலாம் ‘ஸ்டாலின் பலவீனமானவர் என்றால் பாராளுமன்றத் தேர்தலில் எவ்வாறு மாபெரும் வெற்றி சாத்தியமானது?’. உண்மைதான் இது மாபெரும் வெற்றிதான். தேனி தகிடு தித்தங்களை கடந்து பார்த்தால் இது நூறு சத வெற்றிதான். ஆனால் வெற்றிக்கு உங்கள் ஸ்டாலினோ, கூட்டணியோ, திராவிட கொள்கைகளோ, தேர்தல் அறிக்கைகளோ எவையும் பிரதான காரணமல்ல. வெற்றிக்கான காரணம் ஓட்டரசியலுக்கும் அப்பார்பட்டது.

ஸ்டெர்லைட், கெய்ல் குழாய், ஹைட்ராேகார்பன் திட்டம், மீத்தேன் எரிவாயு, எட்டுவழிச் சாலை என எங்கெங்கெல்லாம் மக்களின் வாழ்வுரிமைக்கு எதிரான திட்டங்கள் கொண்டுவரப் படுகிறதோ அதை அப்பலப்படுத்தி கைமாறு கருதாமல் மகத்தான மானுடப்பற்றோடும், தியாக உணர்வோடும் தேர்தல் சாரா மக்கள்நல இயக்கங்கள் ஏற்படுத்திய தாக்கமே மக்களின் இந்த முடிவுக்கு காரணம்.

மக்கள் அதிகாரம் போன்ற எண்ணற்ற இந்தக் குழுக்களின் போராட்டம்தான் உள்ளபடி மத்திய அரசினையும், அதன் மக்கள் விரோதக் கொள்கைகளையும், மாற்றாந்தாய் மனோபாவத்தையும் மக்களுக்கு வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியது. தி.மு க அல்ல, மாற்றாக அடுத்த இடத்தில் யார் நின்றிருந்தாலும் இந்த வெற்றி சாத்தியமாகியிருக்கும். இதில் எந்தவித பீற்றலுக்கும் இடமில்லை.

உண்மை என்னவென்றால் மக்களிடம் தங்களின் செயல்பாடுகள் குறித்த தாக்கத்தினை உணராமலேயேதான் பலவேறு இயக்கங்கள் இன்றைக்கும் களமாடிக் கொண்டிருக்கின்றன.கூடுதலான ஒரு செய்தி.. இந்த தேர்தல் சாரா அமைப்புகள் தங்களுக்குள் பொதுவானதோர் நோக்கத்தோடு ஒரு ஐக்கியத்தை உண்டாக்க வில்லை என்றால் இத்தனையாண்டுகால உழைப்பு அதிகபட்சம் இது போன்றதை மட்டும்தான்(தி.மு.க கூட்டணி வெற்றி) சாதிக்க முடியும்.

இப்படியாக யாரோ சம்பாதித்து யாரோ தின்ற கதையாகத்தான் ஸ்டாலினின் வெற்றி அமைந்தது என்பதை தி.மு.க அணியினர் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். துதிபாடல்களை கொஞ்சம் தள்ளிவைத்துவிட்டு யதார்த்தத்தை யோசிக்க வேண்டும்.

“தமிழக எம்.பி.-க்களால் தில்லியில் எதுவும் செய்ய முடியாதா?”

ஆழி செந்தில்நாதன்

ஆழி செந்தில்நாதன்

தமிழ்நாட்டில் புதிதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ள திமுக கூட்டணி எம்.பி.களால் என்ன செய்யமுடியும் என்று சில பத்திரிகைகளும் புத்திசாலிகளும் கேட்கிறார்கள். சாதாரண மக்களிடம் அந்தக் கேள்வி இருந்தால் அதை அறியாமை என்று கூறலாம். பாஜக ஆதரவாளர்களும் பத்திரிகையாளர்களும் கேட்பதை என்ன என்று கூறுவது?

இங்கே ஒரு விசமப் பிரச்சாரம் நடக்கிறது. தேர்தலுக்கு முன்பு திமுக தேர்தல் அறிக்கை வெளியிட்டபோது மத்திய அரசு விவகாரங்களில் மாநிலக் கட்சிகள் வாக்குறுதி தரலாமா என்று கேள்வி கேட்டார்கள். தமிழ் இந்து இன்று கூட இதை எல்லைத்தாண்டிய பயங்கரவாதம் போல சித்தரித்து கட்டுரை வெளியிட்டிருக்கிறது.

தமிழ்நாட்டின் எம்.பி.கள் தில்லியில் எதுவும் செய்யமுடியாது என்கிற கருத்தை விதைப்பது ஜனநாயக விரோதமானது. ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினர் எந்தக் கட்சியைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும் அவர் பாராளுமன்ற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் உரிமையை உடையவர். அவரது முடிவுக்கு பெரும்பான்மை கிடைக்காமல் போகலாம். ஆனால் அவரது கோரிக்கைகளை அரசு பரிசீலித்தே ஆகவேண்டும். அப்படி செய்யவில்லை என்றால் அது ஆளும் கட்சியின் தவறே ஒழியே கேள்விகேட்கும் உறுப்பினரின் தவறு இல்லை.

ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினர் கட்சிக்கும் மாநிலத்துக்கும் அப்பாற்பட்டு மக்கள் பிரதிநிதி என்கிற அடிப்படையில் சம உரிமை உடையவர். அவர் இந்தியாவின் சட்டமியற்றும் அதிகாரம் கொண்ட பாராளுமன்றத்தின் உறுப்பினர். அங்கே பெரும்பான்மை, சிறுபான்மை என்கிற பலம் மாறுபடலாம். உறுப்பினரின் உரிமை மாறுபடாது. ஒரு குறிப்பிட்ட துறையின் அதிகாரம் மத்திய அரசுக்கு உட்பட்டதாக இருந்தாலும் மாநிலக் கட்சியின் உறுப்பினர் அது குறித்து ஒரு சட்டமுன்வரைவைத் தாக்கல் செய்யலாம்.

ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினர் தன் தொகுதி அல்லது மாநிலத்தின் பிரதிநிதி மட்டுமல்ல. வெறுமனே குரல் கொடுப்பதற்காகவும் அவர் அங்கே செல்லவில்லை. இந்திய அரசமைப்பின்படி உச்சபட்ச அதிகாரமுள்ள பாராளுமன்றத்தில் இந்தியாவின் அனைத்து அதிகாரங்களுக்கும் சேர்த்தே அவரும் செயல்படுகிறார். தன் தொகுதியில் பாலம் கட்டுவதற்கான நிதியைக் கோருவதற்காக அவர் அங்கே செல்லவில்லை. அவர் ஒரு சட்டமியற்றி – Law Maker.

சட்டமியற்றும் (legislative) அவையான பாராளுமன்றத்தில் முன்மொழிவு ஏற்கப்பட்டால் அதை நிறைவேற்றும் பொறுப்பு காபினட் தலைமையிலான நிர்வாகத்துறைக்கு (executive) இருக்கிறது. அந்தச் சட்டம் மீறப்படாமல் பாதுகாக்கப்படவே நீதித்துறை (judiciary) இருக்கிறது. ஆனால் மக்களின் பிரதிநிதியான பாராளுமன்ற உறுப்பினர்தான் உச்சபட்ச அதிகாரமுள்ளவர்.

இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் இன்று தனிக்குரலாக ஒலிக்கக்கூடிய வாய்ப்பைப் பெற்றிருக்கிறார்கள் தமிழக எம்.பிகள். குறிப்பாக தோழர்கள் தொல். திருமாவளவன், கனிமொழி, ஆ ராசா, ரவிக்குமார், ஏ கணேசமூர்த்தி, சு வெங்கடேசன், தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் உள்ளிட்டோர் மீது ஒரு பெரிய எதிர்ப்பார்ப்பே இருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் காங்கிரஸ் பெரும்பான்மையிருந்த ஆட்சிகளின்போது மக்களவை அல்லது மாநிலங்களவையில் அண்ணாவும் சம்பத்தும் செழியனும் எப்படியெல்லாம் செயல்பட்டார்கள் என்பதைப் பார்க்கவேண்டும். ஆக்கபூர்வமாகவும் எதிர்க்குரலாகவும் அவர்கள் செயல்பட்டார்கள்.

இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டக் காலத்தில் மொழித்திணிப்பு இருக்காது எனறு ஈ வி கே சம்பத்துக்கு தனிப்பட்ட முறையில் கடிதம் எழுதி உறுதிப்படுத்தினார் ஜவஹர்லால் நேரு.

எங்கள் நாட்டுக்கான சுயநிர்ணய உரிமைக்காகப் பேசும் உரிமையை விட்டுத்தரமுடியாது என்று குரல் கொடுத்த அண்ணா, இந்திய அரசின் நிதிக்கொள்கை, வெளியுறவுக்கொள்கை உட்பட எல்லா மத்திய அரசு அதிகாரங்களையும் கிழித்துத் தொங்கப்போட்டார். போர்க்காலத்தில் அரசோடு சேர்ந்தும் நின்றார்.

எமர்ஜென்சியின் போது இரா செழியன் இந்திரா காந்திக்கு எதிராக பாராளுமன்றத்தில் முழங்கியதை நாம் மறக்கமுடியுமா? அவரது அந்தப் புகழ்பெற்றப் பேச்சு எல்லோருக்கும் பாடநூல்.

எத்தனை தடவை வைகோவும் கணேசமூர்த்தியும் திருச்சி சிவாவும் அண்மையில் கனிமொழியும் தமிழ்நாட்டின் குரலை ஒலிக்கச்செய்திருக்கிறார்கள்!

தமிழ்நாட்டுக்கு தமிழ்நாடு என்று பெயர் சூட்டவேண்டும் எனறு தமிழ்நாட்டுக்காக இங்கே தான் வங்காளத்து கம்யூனிஸ்ட் பூபேஷ் குப்தா குரல்கொடுத்தார். இந்த அரங்கில்தான் இந்தியாவிலுள்ள அனைத்து எஸ்சி, பிஸி மக்களுக்கான சமூக நீதிக்குரல்களை திராவிடக் கட்சிகளின் எம்பிகள் எழுப்பினார்கள். இதே மன்றத்தில்தான் எங்கள் நிதியைத் தின்று தீர்க்கின்றன வட மாநிலங்கள் என்று ஜெயலலிதாவும் குற்றம்சாட்டினார். இப்படி எவ்வளவோ சொல்லமுடியும்.

எனவே மாநிலக் கட்சிகளின் எம்பிகளாக இருந்தாலும் சரி எதிர்க்கட்சிகளின் எம்பிகளாக இருந்தாலும் சரி பாராளுமன்றத்தில் அவர்களுக்கு உள்ள உரிமையும் கடமையும் ஒன்றுதான். அவர்களால் என்ன செய்யமுடியும் என்று கேட்பது, அவர்கள் என்ன சொன்னாலும் கேட்கமாட்டோம் என்கிற திமிர்.

தமிழ்நாட்டு பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தில்லியில் எதுவும் செய்யமுடியாது, மோடிக்கு ஓட்டுப்போடாத தமிழ்நாடும் மோடி அரசாங்கத்தால் புறக்கணிக்கப்படும், அதனால் தமிழ்நாட்டு மக்கள் வருந்த வேண்டிய நிலைமை வரும் என்கிற நிலை ஏற்படுமானால், ஆள்பவர்கள்தான் தேச விரோதிகளாக ஆவார்கள்.

ஆழி செந்தில்நாதன், பதிப்பாளர்; அரசியல் விமர்சகர்.

எக்சிட் போல் முடிவுகள் உண்மையா? உள்நோக்கமுடையதா?

கா. ஐயநாதன்

இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் 17வது மக்களவையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் 7ஆம் கட்ட வாக்குப்பதிவு ஞாயிற்றுக் கிழமை முடிவடைந்த சில நிமிடங்களிலேயே “மீண்டும் மோடி ஆட்சியே அமையப் போகிறது” என்று கூறும் வாக்குக் கணிப்பு முடிவுகள் (Exit Poll Results) தொலைக் காட்சிகளில் வெளியாகியுள்ளன.

முன் திட்டமிடப்பட்டுபோல் எல்லா தொலைக்காட்சிகளின் வாக்குக் கணிப்பு முடிவுகளும் மோடியின் தலைமையில் மீண்டும் பாரதிய ஜனதா கட்சியின் தலைமையிலான கூட்டணி அரசு அமையும் என்று கூறியுள்ளன.
பாஜக தலைமையிலான தேச ஜனநாயகக் கூட்டணி 247 முதல் 336 இடங்கள் வரை கைப்பற்றி ஆட்சி அமைக்கும் என்றும் காங்கிரஸ் கூட்டணி 86 முதல் 168 இடங்கள் வரை பெறும் என்றும் இவ்விருக் கூட்டணிகளிலும் இடம்பெறாத கட்சிகள் 148 இடங்கள் வரை கைப்பற்றும் என்றும் பல்வேறு தொலைக்காட்சிகளின் வாக்குக் கணிப்புகள் கூறியுள்ளன.

இந்த கணிப்புகள் யாவும் ஒவ்வொரு மக்களவைத் தொகுதியிலும் சில நூறு முதல் ஆயிரம் வாக்காளர்களிடம் கேட்டு முடிவை அறிந்து தொகுக்கப்பட்டவை என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அப்படி சில நூறு / ஆயிரம் வாக்காளர்களிடம் கேட்டு இந்நாட்டின் 90 கோடி வாக்காளர்களில் 67% வாக்களித்த தேர்தல் முடிவுகளை இவ்வளவு துல்லியமாக கூற முடியுமா என்று கேட்டால் புள்ளியியல் வழிமுறைகள் (Statistical Methodology) படித்தவர்கள் நிச்சயம் சிரிப்பார்கள். ஏனென்றால் வாக்களித்த 67% வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கையானது 60.30 கோடி பேர்! அவர்களின் வாக்கு முடிவுகளைத் சில இலட்சம் வாக்காளர்கள் சொன்னதை வைத்து நிச்சயம் கூற முடியாது என்றே கூறுவார்கள்.

ஆனால் இந்த வாக்குக் கணிப்பு முடிவுகள் யாவும் இதே தொலைக்காட்சிகள் தேர்தல் வாக்குப்பதிவு தொடங்குவதற்கு முன்னர் வெளியிட்ட கருத்துக் கணிப்பு முடிவுகளை ஒட்டியே அமைந்துள்ளன என்பது ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் புரிந்துகொள்ளலாம். இப்படியான கருத்துக் கணிப்புகளும் வாக்குக் கணிப்புகளும் ஏற்கனவே பல தேர்தல்களில் வெளியாகியிருக்கின்றன. அவை யாவும் இறுதியில் வெளியான தேர்தல் முடிவுகளை பிரதிபலித்ததா என்றால் நிச்சயம் இல்லை என்பதே வரலாறாகும். அப்படியிருந்தும் எதற்காக இப்படிப்பட்ட வாக்குக் கணிப்புகள் வெளியிடுகிறார்கள்? பிசினஸ், பெரும் பிசினஸ்.

தேர்தல் கருத்துக் கணிப்பு முடிவுகளை விட வாக்குக் கணிப்பு முடிவுகள் மக்களை பெரிதும் ஈர்க்கின்றன என்பதை அறிந்து அதனை பெரும் வருவாய் பார்க்கும் வர்த்தக வாய்ப்பாக இதை நடத்தும் நீல்சன், சி வோட்டர், சாணக்கியா போன்ற நிறுவனங்களும் அவற்றோடு ஒப்பந்தம் போட்டு வெளியிடும் தொலைக்காட்சிகளும் பெரும் பயன் ஈட்டியுள்ளன. இந்த அமைப்புகள் எதுவும் தேர்தல் முடிவு வெளியாகி அந்த முடிவுகள் இவர்கள் அளித்த முடிவுகளுக்கு மாறாக அமைந்தபோதெல்லாம் அது பற்றி எந்த விளக்கமும் அளிக்கவில்லை என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

பங்குச் சந்தை ஏற்றமும் முதலீடும்!

விளம்பரங்களால் கிடைக்கும் இலாபம் மட்டுமேயல்லாமல் மற்றொரு இடைக்கால பெரும் இலாபத்தையும் இந்த வாக்குக் கணிப்புகள் உருவாக்கியுள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, நேற்று இந்த வாக்குக் கணிப்பு முடிவுகள் மீண்டும் மோடியின் தலைமையில்தான் ஆட்சி அமையும் என்று கூறிய பிறகு, இன்று இந்திய பங்குச் சந்தைகளில் பெரும் ஏற்றம் காணப்பட்டது. மும்பை பங்குச் சந்தை இன்று காலை வர்த்தகத்தை தொடங்கிய ஒரு நிமிடத்த்திலேயே அதன் குறியீடு 900 புள்ளிகள் உயர்ந்துள்ளது. தேச பங்குச் சந்தைக் குறியீடான நிஃப்டியும் 400 புள்ளிகளுக்கு மேல் உயர்ந்துள்ளது!

இதன் வணிக முக்கியத்துவம் என்ன தெரியுமா? இன்று காலை முதல் சில மணி நேரங்களில் இந்தியப் பங்குச் சந்தைகளில் 3 இலட்சம் கோடி ரூபாய்க்கு மேல் முதலீடு செய்யப்பட்டுள்ளது!

கடந்த இரண்டு வருடங்களாக ஏற்ற இறக்கத்துடன் இருந்துவந்த இந்தியப் பங்குச் சந்தையின் குறியீடுகள் பெருமளவிற்கு குறைந்திருந்தன. மும்பை பங்குச் சந்தை 39,000 புள்ளிகளுக்கு மேல் இருந்த நிலை மாறி 37,000 புள்ளிகளுக்கு இறங்கியிருந்து. மக்களவைத் தேர்தலின் 4வது கட்டத் தேர்தல் முடிந்தபோது தேர்தல் முடிவுகள் இப்போதுள்ள ஆட்சிக்கு எதிராக வரும் என்று செய்திகள் வந்தபோது பங்குச் சந்தை வர்த்தகத்தில் இறக்கம் ஏற்பட்டது, குறியீடுகள் குறைந்தன. இந்த நிலையில்தான் நேற்று வந்த வாக்குக் கணிப்பு முடிவுகள் மீண்டும் மோடி ஆட்சிதான் வரும் என்று கூறியதன் விளைவாக காலை வர்த்தகத்திலேயே சற்றேறக்குறைய ஆயிரம் புள்ளிகள் உயர்ந்துள்ளது. பல இலட்சம் கோடிகளுக்கு பங்கு வர்த்தகம் நடைபெற்றுள்ளது.

இப்படி சில நிமிடங்களில் பங்கு வர்த்தகக் குறியீடுகள் உயர்ந்துள்ளதன் பின்னணியை கூர்ந்து நோக்கி வருவதாக பங்குச் சந்தை வர்த்தக கண்காணிப்பு அமைப்பான செபி கூறியுள்ளது. ஆக மீண்டும் மோடி ஆட்சிதான் என்ற நம்பிக்கையை உருவாக்கியதன் பின்னணியில் இந்த அளவிற்கு வர்த்தகம் பெருகியுள்ளது. 23ஆம் தேதி வாக்கு எண்ணிக்கையில் முடிவுகள் மாறினால்…? அதன் விளைவாக பங்கு வர்த்தகத்தில் இன்றைக்கு ஏற்பட்ட உயர்வு அன்று சரிவாக மாறும். அதனால் இன்று முதலீடு செய்தவர்களுக்கு பெரும் இழப்பு ஏற்படும். அப்படியானால் யாருக்கு இதனால் இலாபம்? கண்காணிப்பு அமைப்பான செபி என்ன சொல்லப் போகிறது என்று பார்ப்போம்.

இப்படிப்பட்ட வாக்குக் கணிப்பு முடிவின் மற்றொரு கோணம் என்ன என்பதைத்தான் மேற்கு வங்க முதல்வர் மம்தா பானர்ஜி எச்சரிக்கையாக கூறியுள்ளார். மோடி ஆட்சிதான் மீண்டும் அமையும் என்று சொல்வதன் மூலம் வாக்கு எண்ணிக்கையின் போது முடிவுகளை மாற்றும் சதிகள் அரங்கேற்றப்படலாம் என்று எதிர்க்கட்சிகளை மம்தா பானர்ஜி எச்சரித்துள்ளார். இதில் பொதிந்துள்ள உண்மையை உணர வேண்டும்.

வாக்குப் பதிவு இயந்திரங்களில் உள்ள பொத்தான்கள் எதை அழுத்தினாலும் வாக்கு தாமரைக்கு விழுந்த பல நிகழ்வுகள் செய்திகளாக வந்துள்ளன. அதேபோல் வாக்குப் பதிவு இயந்திரங்கள் தமிழ்நாடு உட்பட பல மாநிலங்களில் – தேவைக்கும் அதிகமாக அங்கும் இங்கும் கொண்டு வரப்பட்டதும் செய்திகளாக வந்துள்ளதைக் கண்டோம். இந்தக் கூடுதல் இயந்திரங்களின் வருகை எதற்காக என்கிற கேள்வி தேர்தல் நிகழ்வுகளை உற்று நோக்கும் எவருக்கும் பல கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.

வாக்குப் பதிவு இயந்திரங்களை மாற்றி வைத்து தீர்ப்பை மாற்றி எழுதிட முடியும் என்பது கடந்த தேர்தல்கள் வரை பல இடங்களில் நடந்துள்ளதை ஒரு பத்திரிகையாளனாக அறிந்தவன் நான். இதையே பரவலாக செய்ய முடியும் என்றால் நாட்டின் தலையெழுத்து மாற்றப்படுமே? என்கிற கவலையும் எனக்குண்டு. இயந்திரங்கள் எப்போதும் இயந்திரங்களே… அதனை இயக்குபவரே விளைவுகளை உருவாக்குகிறார் என்பதை நன்கு அறிந்துள்ளோம். எனவே தேர்தல் ஆணையத்தில் இருந்து தேர்தலை நடத்தும் அலுவலர்கள் வரை நம்பகத்தன்மை என்பது கேள்விக் குறியாகவுள்ள இன்றைய நிலையில் இப்படிப்பட்ட வாக்குக் கணிப்பு முடிவுகள் அப்படிப்பட்ட தேர்தல் முடிவுகளை நியாயப்படுத்த உதவும் அல்லவா?

“தேர்தல் கருத்துக் கணிப்புகள் மற்றும் வாக்குக் கணிப்பு முடிவுகளை ஒட்டியே தேர்தல் முடிவுகளும் அமைந்துள்ளன” என்று ஒற்றை வாக்கியத்தில் எல்லாவிதமான தகிடுதித்தங்களையும் நியாயப்படுத்திட முடியுமன்றோ? அதுவும் ஆளும் கட்சியினரின் அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் நியாயமானவை என்று வாதிடுவதற்கான அறிவார்ந்த பெருமக்கள் அருகிப் பெருகியுள்ள நமது நாட்டில் எதையும் நியாயப்படுத்த முடியும் அல்லவா? எனவேதான் மம்தா பானர்ஜியின் எச்சரிக்கை அர்த்தமுடையதாகிறது.

தங்களுக்கான அரசை தாங்களே வாக்களித்து தீர்மானிக்கும் உரிமைதான் சுதந்திரம் பெற்றதன் மூலம் இந்நாட்டு மக்கள் பெற்றுள்ள மாபெரும் உரிமையாகும்.

அவர்கள் வாக்களித்து அதன் முடிவு ஒரு தொங்கு மக்களவை ஏற்பட்டாலும், மக்கள் அளித்த முடிவுகளை ஒட்டியே அடுத்த ஆட்சி அமைவது நடக்க வேண்டும். மக்கள் அளித்த தீர்ப்பை இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி மாற்றியமைப்பது போன்று எவ்விதமான தகிடுதித்தங்கள் நடந்தாலும் அது இந்நாட்டு மக்களுக்கு உரிய ஜனநாயக உரிமையை நேரடியாக பறிக்கும் அடாத செயலாகும். அதனை ஏற்கவும் முடியாது, அதை செய்யும் அரசியல் கட்சிகள் இந்நாட்டு அரசியலில் நீடிக்கவும் கூடாது என்பதில் ஜனநாயக விரும்பிகள் உறுதியாக நிற்க வேண்டும்.

23ஆம் தேதி வாக்கு எண்ணிக்கையில் மக்களின் தீர்ப்பும் எதுவாக இருப்பினும் அதனை நேர்மையாக ஏற்பதே கட்சிகள் அனைத்தும் ஏற்க வேண்டிய ஜனநாயகப் பொறுப்பாகும். எனவே திசைதிருப்பல்களுக்கு மதிப்பளிக்காமல் மக்கள் தீர்ப்புக்காக காத்திருப்போம்.

கா. ஐயநாதன், அரசியல் விமர்சகர்.

குஜராத் விவசாயிகள் மீது பெப்சி தொடுத்த போர்!

சந்திரமோகன்

குசராத் மாநிலம் அகமதாபாத் நீதிமன்றத்தில், சபர்கந்தா பகுதியில் உள்ள நான்கு விவசாயிகள் மீது பெப்சி கம்பெனி வழக்கு தொடுத்துள்ளது.

“பெப்சி நிறுவனம் லேஸ் என்ற பிராண்ட் சிப்ஸ்க்கு பயன்படுத்தும் FC5, FL- 2027 என்ற ரக உருளைக்கிழங்கை நான்கு விவசாயிகள் கள்ளத்தனமாக பயிர் செய்கிறார்கள் ; எனவே ஒவ்வொருவரும் ரூ.1.05 கோடி நட்ட ஈடு தர வேண்டும் ” என்பது வழக்காகும்.

துப்பறியும் நிபுணர்களை வைத்து விவசாயிகளை நேரில் சந்தித்து பேசுவதை வீடியோ செய்து வழக்கு போட்டுள்ளது. இந்திய விவசாயிகளை துப்பறியும் நிலைமையில் அமெரிக்க பெப்சி உள்ளது!?

இதனால், பெப்சிகோ PepsiCo கம்பெனிக்கு நாடு முழுவதும் எதிர்ப்பு உருவாகியுள்ளது; பெப்சி லேஸ் சிப்ஸ் மற்றும் குளிர்பானங்களை புறக்கணிக்க இயக்கம் வலுப் பெற்றுள்ளது.

தங்களுடைய ரக உருளைக் கிழங்கை தங்களுக்கே தர வேண்டும் ; வேறு யாருக்கும் விற்கூடாது எனவும், கோர்ட்டுக்கு வெளியில் பேசி தீர்த்துக் கொள்ளலாம் எனவும் தற்போது பேரமும் நடக்கிறது ; ஜூன் 12 வழக்கு விசாரணைக்கு மீண்டும் வருகிறது.

பெப்சியும் காண்ட்ராக்ட் விவசாயமும்

அமெரிக்காவின் பெப்சி கம்பெனியானது, குளிர் பானங்கள் மற்றும் நொறுக்கு தீனிகள் உலக விற்பனையில் ஜாம்பவான் ஆகும்.

Lays chips /லேஸ் சிப்ஸ் இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, வெளிநாடுகளிலும் கொடி கட்டி பறக்கிறது ; சிப்ஸை தயாரிக்க ஆண்டிற்கு தேவைப்படும் சுமார் 1 இலட்சம் டன் உருளைக் கிழங்குகளை இந்தியாவில் பஞ்சாப், குசராத், உபி, பீகார், மே.வங்காளம், மஹாராஷ்டிரா, கர்நாடகா உள்ளிட்ட பத்துக்கும் மேற்பட்ட மாநிலங்களில் 24,000 விவசாயிகள் உற்பத்தி செய்து தருகின்றனர்.

2002 ல் துவங்கி, ஒப்பந்த விவசாயம் Contract farming என்ற முறையில் உருளை, பாசுமதி அரிசி எனப் பலவற்றையும் விவசாயிகளிடமிருந்து உற்பத்தி செய்து வாங்குகிறது. விவசாயிகளுக்கு தான் உற்பத்தி செய்யும் வேளாண் பொருட்களுக்கு சந்தையுள்ளது என்ற உத்தரவாதத்திற்கு மேல், “ஒப்பந்த விவசாயம்” பெரியளவு இலாபகரமான விவசாயமும் இல்லை.

பெப்சி போன்ற பன்னாட்டு கம்பெனிகள், விவசாயிகளிடம் முன்கூட்டியே தங்களுக்கு தேவையான உருளை ரகத்தின் விதைகளை வழங்கி விடுகின்றன. அதற்கான விலையை, உற்பத்தி செய்து தரவேண்டிய size தரம், உற்பத்தி இலக்கு (Price, Quality & Quantity) ஆகியவை மீது ஒப்பந்தம் செய்து விடுகின்றன.

உருளைக் கிழங்கு சைஸ் குறைந்தால் அல்லது பெரிதானால் விலை குறைந்துவிடும்; பச்சைக் கலர் வந்துவிட்டால், அறுக்கும் போது அடிபட்டால் அந்த கிழங்குகளை பெப்சி எடுக்காது.

மலிவான விலைக்கு உருளை தருவதற்காக அதிக உரம் பயன்படுத்தப்பட்டு விவசாய மண் கெடுகிறது ; தொடர்ந்து ஒரே பயிரை (சுழற்சி இல்லாமல்) பயிரிடுவதால் சுற்று சூழல் பிரச்சினையும் ஏற்படுகிறது.

சிப்ஸ் விற்பனையில் கொள்ளை இலாபம் சம்பாதிக்க, அற்பசொற்ப விலையில் விவசாயிகளிடம் உருளை கிழங்கை வாங்குவதும் இல்லாமல், விவசாயியின் பயிர் செய்யும் உரிமை மீதும் போர் தொடுத்துள்ளது, பெப்சி PepsiCo நிறுவனம்.

சட்டம் கூறுவது என்ன?

PPV & FR Act 2001 தாவர ரகங்கள் பாதுகாப்பு மற்றும் விவசாயிகளின் உரிமைகள் சட்டம் 2001 ( Protection of Plant varieties and Farmer’s Rights Act 2001) பிரிவு 64 ன் அடிப்படையில் தங்களுடைய ரகத்தை பயிர் செய்ய கூடாது என்கிறது, பெப்சிகோ நிறுவனம்.

ஆனால், அதே சட்டத்தின் பிரிவு 39 ன் அடிப்படையில் “…. இந்த சட்டத்தின் கீழ் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு பயிர் ரகம் உள்ளிட்டு, ஒரு விவசாயி தனது வேளாண் உற்பத்தி பொருட்களை பாதுகாக்க, பயன்படுத்த, விதைக்க, மீண்டும் விதைக்க, பரிமாறிக் கொள்ள அல்லது விற்பனை செய்ய ” அனுமதிக்கப்படுகிறார். அதாவது, விவசாயியின் உரிமைகள் என்பதன் கீழ் வந்து விடுகிறது. ஆனால், பெப்சி நிறுவனம் மிரட்டிப் பார்க்கிறது.

‘நிலம் எனது உரிமை  விதை எனது உரிமை’ எனப் போராடும் நிலை உருவாகியுள்ளது.

காண்ட்ராக்ட் விவசாயத்தில் உள்ள பன்னாட்டு கம்பெனிகளுக்கு இந்திய சட்டம், நீதி ஒரு பிடியளவு வாய்ப்பு வழங்கினால் கூட, விதைகளின் மீதான சுயாதிபத்தியத்தை  உணவு பாதுகாப்பை விவசாயத்தை இழந்திடுவோம்!

விவசாயிகள் உரிமைகளுக்காக நாடு முழுவதும் எழுந்து நிற்க வேண்டும்!

சந்திரமோகன், அரசியல் செயல்பாட்டாளர்.

‘இந்திய நாஜிகள்’: ஆர்.எஸ்.எஸ். பற்றி ஜெயகாந்தன் !

எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன், கல்பனா’ மாத இதழின் ஆசிரியராக இருந்தபோது,எனது பார்வையில் ஆர்.எஸ்.எஸ்.‘ என்ற தலைப்பில், அந்த சஞ்சிகையின் 1980 ஜனவரி இதழில் எழுதிய கட்டுரையின் ஒரு பகுதி இது.எவ்வளவு தீர்க்கமான பார்வையுடன் அவர் இருந்திருக்கிறார் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும். அவர் பிறந்த நாளை ( ஏப்ரல் 24) முன்னிட்டு வாசகர்களுக்காக தருகிறோம்.

…………………………………………………………………………………………

எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன்
எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன்

`ராஷ்ட்ரீய ஸ்வயம் சேவக் சங்கம்’ என்ற இந்தப் பெயர் எனது இளமைப் பருவ காலத்தில் மிகப் பிரபலமாயிருந்தது.

1945, 46, 47-ஆம் ஆண்டுகளில் நான் பள்ளிச் சிறுவனாக இருந்த காலத்தில் தஞ்சையிலும், கடலூரிலும், விழுப்புரத்திலும் வாழ்ந்தபோது அங்கெல்லாம் இந்த இயக்கம் என்னை விடாமல் தொடர்ந்து வருவது போல் தோற்றம் காட்டி, பெருகிவரும் காளமேகம் போல் விரிந்து பரந்து தமிழ் இளைஞர்களைக் கவர்ந்துகொள்ள முயன்றது. ஓரளவு நாடெங்கிலும் நம்மீது இது கவிந்து பற்றியது என்றும் சொல்லலாம்.

என் வயதொத்த ஆரம்பப் பள்ளிச் சிறுவர்கள் முதல், கல்லூரி மாணவர்கள் வரை, ஏன் – பல வயதான ஆசிரியர்கள்கூட அதனால் அக்காலத்தில் வசீகரிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

மாலை நேரத்தில் பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பிய சிறுவர்களை அவர்களத்து பெற்றோர்களே “தம்பி சங்கத்துக்குப் போகலியா நீ! சீக்கிரம் போய்விட்டு வா’’ என்று ஊக்கப்படுத்தி அனுப்புகிற அளவுக்கு இந்தச் சங்கத்தின் நடவடிக்கைகள் பெரியோர்களையும், பெற்றோர்களையும் தன்பால் ஈர்த்திருந்ததை நான் அறிவேன்.

இந்தச் சங்கம் நமது இளைஞர்களுக்கு மதப் பற்றும், தெய்வ பக்தியும் ஊட்டி, தேக ஆரோக்கியத்துக்கான பயிற்சிகளும், விளையாட்டுப் போட்டிகளும் நடத்தி, இளைஞர்கள் மத்தியில் கட்டுப்பாடும் ஒழுக்கமும் உருவாக்கி, சமூகப் பணிபுரிவதாகவும் அக்காலத்தில் பெரிதும் நம்பப்பட்டது.

பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்…

எனது பாலிய கால நண்பர்களும், எனது சகோதரர்களுக்கு இணையான என் சுற்றத்து இளைஞர்களும் `சங்கம், சங்கம்‘ என்று ஜபித்துக் கொண்டு இதில் சங்கமமானதை நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அந்தப் பருவத்தில் எனக்கிருந்த விசேஷ மனோநிலையின் காரணமாய் நான் பொதுவாக குழந்தைகளின் இயல்பிலிருந்து மாறுபட்டவனாக இருந்தேன். பொதுவாக நான் வீதியாட்டங்களிலும் விளையாட்டுக்களிலும் ஈடுபடாத `சீரியஸ் டைப்’ குழந்தையாகக் கன்னத்தில் ஊன்றிய கையுடன் இவற்றையெல்லாம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் எனக்கு விடுத்த அழைப்பை நான் ஏற்றுக் கொள்ளத் தயங்கினேன். ஆயினும் ஓர் வேடிக்கைபோல் அவர்களது நடவடிக்கைகள் என்னையும் ஈர்த்ததால் அவர்களிடமிருந்து நான் சற்று விலகி நின்று, ஆனால் அவர்களை உன்னிப்பாகக் கவனித்தேன்.

அவர்களில் முஸ்லிம் சிறுவர்களோ, தாழ்த்தப்பட்ட குலத்தில் பிறந்த சிறுவர்களோ, கிறிஸ்துவர்களோ ஒருவர்கூட இருக்கவில்லை. எனது பாலியப் பருவத்தில் நான் சிலகாலம் ஒரு முஸ்லிம் பள்ளியில் படிக்க நேர்ந்தது. எனது நண்பர்களில் சிலர் முஸ்லிம்கள்; சிலர் கிறிஸ்துவர்கள்; சிலர் பிராமணச் சிறுவர்கள்; சிலர் பிராமணரல்லாத மத்தியதர வர்க்கத்துப் பையன்கள். எனது பிராமண நண்பர்களும், பிராமணரல்லாத மத்தியதர வர்க்கத்துச் சிறுவர்களும்தான், – அனேகமாக அவர்களனைவருமே இந்த ஆர்.எஸ்.எஸ்.-ல் பங்கு பெற்றிருந்தனர்.

எல்லா ஊர்களிலும் ஒரு மைதானத்தில் இவர்கள் கூடிப் பலவித விளையாட்டுக்களில் ஈடுபட்டிருப்பார்கள். மல்யுத்தம், வாள்வீச்சு போன்ற தீர விளையாட்டுக்களைப் பயிற்றுவிப்பார்கள். ஒருமுறை கேடயமும் வாளும் ஏந்தி இரண்டு வீரர்கள் அங்கே போர் பயின்றனர். அந்த வீர விளையாட்டை அனைவரும் புகழ்ந்தனர். எனக்கு ஏனோ அதைக் காணும்போதும், மற்றவர்கள் அந்த வாட்போரைப் புகழ்ந்தபோதும் சிரிப்புச் சிரிப்பாய் வந்தது.

காட்டுமிராண்டிகளே போல்…

ஏனெனில் அக்காலத்தில்தான் டாங்கிகளும், நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களும், நவீன யந்திரத் துப்பாக்கிகளும் குண்டு மழை பொழிந்து உலகைக் குலுக்கிய இரண்டாவது மகாயுத்தம் நடந்து முடிந்திருந்தது. பாவம் இந்தப் பிராமணப் பிள்ளைகள் இந்தக் காலத்தில் வாளும் கேடயமும் தூக்கிக் கொண்டு, பண்டைக்கால காட்டுமிராண்டிகள்போல் ஆடுகிறார்களே என்று எனக்கு வேடிக்கையாக இருந்ததில் அதிசயம் என்ன!

இவர்கள் தங்களுக்கு அரசியல் நாட்டமில்லை என்று சொல்லிக் கொண்டார்கள்; ஆனால் விளையாட்டு நேரம் தவிர மற்ற நேரங்களில் அடிக்கடி உட்கார்ந்து அரசியல் விமர்சனங்களே செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அந்த அரசியல் விமர்சன விவாதங்களில் மட்டும் நான் ஆர்வமாகக் கலந்துகொண்டேன்.

நான் ஒரு ஹிந்து' என்று ஒருவகை, அருவறுக்கத்தக்க ஆவேசத்துடன் இவர்கள் கூறிக் கொண்டார்கள். அமைதியும் சாந்தமும் அகிம்சையும் வடிவமாகக் கொண்டு நம்மிடையே வாழ்ந்து கொண்டிருந்த மகாத்மா காந்ந்திஜியின் மூலம் இந்தஹிந்து’ என்ற வார்த்தைக்கு உயரிய பொருள் கொண்டு – நானும் ஒரு ஹிந்துவே என்று உணர்ந்தவன் நான். ஆயினும் இந்த ஆர்எஸ்எஸ்காரர்கள் நான் ஹிந்து… ஹிந்து‘ என்று நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு நின்றபோது -நான் ஹிந்து இல்லை… ஹிந்து இல்லை‘ என்று கத்திக் கொண்டு ஓட வேண்டும்போல் எனக்குத் தோன்றியது.

இரண்டாம் உலக மகாயுத்த நிகழ்ச்சிகள் அக்காலத்தில் என்னுள் உலகத்தைப் பற்றிய விரிவான பார்வையை உருவாக்கி விட்டிருந்தன போலும்!

நான ஹிட்லரைப் பற்றியும், நாஜிசத்தைப் பற்றியும் அறிந்திருந்தேன். அந்த யுத்தத்தைப் பற்றியும், ஹிட்லரைப் பற்றியும் எனது ஆர்.எஸ்.எஸ். நண்பர்கள் வேறுபட்ட விபரீதமான கருத்துக்களை வைத்திருந்ததையும் அவர்களோடு பேசி, விவாதித்து அறிந்தேன்.

ஆனால் ஹிட்லர் தோற்றொழிந்தான். அவனது ஸ்வஸ்திக் கொடிகள் செஞ்சேனையின் பாதங்களில் வீழ்ந்து பணிந்து வீறு அழிந்தன! அவை பறந்த இடங்களிலேயே அவற்றின் சுவடற்றுப் போயிற்று. ஆரிய இனவெறியின் ஆதிபத்தியம் என்கிற கோஷமே சமாதிக்குள் நிரந்தரம் கொண்டது. உலகையே அழித்து அடிமை கொள்ளும் அந்த மாபெரும் அச்சுறுத்தலை ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து பாசிசத்தின் மீது உலகமே வெற்றி கொண்டு விழாக் கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில் நம்மூர் மைதானத்தில் அதே ஸ்வஸ்திகா சின்னத்துடன் ஒரு காவி முக்கோணக் கொடியை ஏற்றி நெஞ்சில் கை வைத்து சல்யூட் அடித்து நின்றனர்… எனது ஆர்.எஸ்.எஸ். நண்பர்கள்!

`என்ன அநியாயம் அல்லது அறிவீனம்!‘ என்றுதான் நான் அப்போது அலட்சியமாக எண்ணினேன். இது என்ன ஆபத்து என்று எனக்குத் தோன்றவே இல்லை. எனக்குத் தோன்றாததில் அதிசயம் ஒன்றும் இல்லை. யாருக்குமே தோன்றவில்லை அக்காலத்தில் – அது ஒரு புதிய ஆபத்தின் அறைகூவல் என்று!

நான் எனது உறவினர்களிடமும், நண்பர்களிடமும் குடைந்து குடைந்து கேள்விகள் கேட்டேன். அவர்களனைவரும் ஒன்று – தேசியவாதிகள்; அல்லது – கம்யூனிஸ்டுகள். அவர்கள் தந்த தகவல்களின் உதவியோடு ஆர்.எஸ்.எஸ்.காரர்களின் கொள்கைகளையும் வாதங்களையும் சீர்தூக்கிச் சிந்தித்ததில் இவர்கள் முற்றமுழுக்க பாசிசத்தையே ஹிந்து வர்ணம் பூசித் தரித்துக் கொண்டவர்கள் என்று கண்டேன். அப்போதுகூட அது ஒரு வேஷம் அணிந்துகொண்டு பூச்சாண்டி காட்டும் சிறுபிள்ளைத் தனம் என்றே நினைத்தேன்.

அப்போது நான் விழுப்புரத்தில் ரயில்வே தொழிலாளிகளின் பிள்ளைகளோடு இருந்தேன். ரயில்வே காலனி மைதானத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ்.காரர்கள் மாலை நேரங்களில் கூடிக் கவாத்து பழகுவார்கள். அவர்களில் பெரும்பகுதியினர் ரயில்வே காலனிக்கு வெளியிலிருந்து வருவார்கள். காக்கிக் கால்சட்டையும், வெள்ளை மேல்சட்டையும் அணிந்திருப்பர். ஒரு சிலர் தலையில் கறுப்புக் குல்லாயும் தரித்திருந்தனர். விளையாடும் மைதானத்தின் நடுவே தங்களுடைய காவிக் கொடியை நட்டு வைத்து வணங்குவார்கள்.

நானும் சில ரயில்வே தொழிலாளர் வீட்டுப் பிள்ளைகளும் நாள்தோறும் இதை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்போம். ஆனால் அவர்களோடு சேர்வதில் எனக்கிருந்த கடுமையான ஆட்சேபம் மற்ற நண்பர்களை அவர்கள்பால் செல்லாமல் தடுத்துக்கொண்டிருந்தது. ஆயினும் நாட்கள் செல்லச் செல்ல அவர்களில் சிலர் சற்றுத் தயக்கத்துடன் ஆர்.எஸ்.எஸ். விளையாட்டில் கலந்துகொள்ளவும் ஆரம்பித்தனர்.

அப்போதுதான் எனக்குத் தோன்றியது:

இவர்களிடம் இவர்களுக்குத் தெரியாத அரசியல் பற்றியும் உலக விவகாரங்கள் பற்றியும் பேசிக் கொண்டிருப்பதால் பயனொன்றும் ஏற்படாது. அவற்றைப் பேச வேண்டிய இடமும், பேச வேண்டிய நபர்களும் வேறு. நாம் சிறுவர்கள். சிறுவர்களான நமக்கு விளையாட்டும், தேகப் பயிற்சியும், கட்டுப்பாடும் மிக மிக அவசியமே! அதை மற்ற தேசியக் கட்சிகளிடமும் கம்யூனிஸ்டு கட்சியிடமும் பெற முடியாத சிறுவர்கள் ஒரு சில நல்ல நோக்கங்களுடனே இந்த ஆர்.எஸ்.எஸ் விளையாட்டு அரங்கத்தில். புகுந்துவிடுகிறார்கள். பிறகு மெள்ள மெள்ள அவர்களுக்கு மிக இணக்கமான முறையில் எண்ணற்ற விஷக் கருத்துக்கள் புகுத்தப்படுகின்றன்ன. இறுதியில் இவர்கள் கடைந்தெடுத்தஹிந்து வெறி’யர்களாக உருவாக்கப்படுகிறார்கள். அதாவது அவரவர் தரத்துக்கேற்ப இந்த வெறி பிரயோகிக்கப்படுகிறது. இதுவே இவர்களின் செயல்திட்டம்; இயக்க நடைமுறை!

இதிலிருந்து நமது நண்பர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டுமானால் நாமும் விளையாட்டரங்கம் ஒன்று அமைக்க வேண்டும். கவாத்துப் பழக வேண்டும். மல்யுத்தம், சிலம்பம், விளையாட்டுக்கள் ஆகியவற்றில் சற்றும் விருப்பமில்லாத ஒரு `பிரகிருதி‘ நான். எனினும் இதில் விருப்பமுள்ளவர்களை ஒன்றிணைக்க நாமும் முயற்சி எடுத்தல் வேண்டும்!’ என்று தீர்மானித்தேன்.

எனது எண்ணத்தை எனது நண்பர்களிடம் பல நாட்கள் பேசியதன் விளைவாக விழுப்புரம் ரயில்வே காலனியில் ஆர்.எஸ்.எஸ்.. விளையாட்டு அரங்கத்துக்குப் பக்கத்திலேயே ரயில்வே காலனி பாலர் சங்கம்’ என்றொரு சங்கம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. அதன் ஆர்கனைசரான நான் அதில்கேப்டன்!’

எங்கள் பாலர் சங்க முயற்சிகள் நல்ல பலன் அளிக்க ஆரம்பித்தன. ஐம்பதிலிருந்து எழுபது வரை அதன் அங்கத்தினர்கள் பெருகியிருந்தனர். ரயில்வே காலனி மைதானத்தில் ஒரு பக்கம் காவிக் கொடியும், இன்னொரு பக்கம் செங்கொடியும் பறந்தன. தோளில் சாத்திய செங்கொடியுடன் ரயில்வே காலனி குழந்தைகளை அணிவகுத்துக் கொண்டுவந்து – மைதானத்தின் நடுவே செங்கொடியை நட்டுவிட்டு, ஓர் ஓரமாய் ஒதுங்கிக் கன்னத்தில் ஊன்றிய கையுடன் நான் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன். எந்தக் காரணத்தை முன்னிட்டும் இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் வருகிற வரை விளையாடுவதில்லை என்று எனக்கு ஒரு சிறுபிள்ளை வைராக்கியம் உள்ளூர இருந்ததே!

சுதந்திரத்துக்குப் பின்னால்…

இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றது! மிக விபரீதமான ஒரு சூழ்நிலையில் நாம் சுதந்திர துவஜத்தைப் பறக்க விட்டோம். நாடு துண்டாடப்பட்டது! நம்மில் பலருக்கு அதில் சம்மதமில்லை. ஒன்றுபட்ட அடிமை இந்தியாவா? துண்டாகிப் பிளவுண்ட சுதந்திர இந்தியாவா? விடுதலை பெற்ற நாடுகளாக இருந்தால் நாம் மறுபடியும் ஒன்றுபட்டு விட முடியாதா என்ற நம்பிக்கை போலும்! பாகிஸ்தானைப் பிரித்தே ஆக வேண்டும் என்ற மூர்க்கமான நிலைமையில் இந்தியா தனது சுதந்திரத்தைப் பிரகடனம் செய்தது.

`நாடு பிரிவது என்றால் என் பிணத்தின் மேல்தான் அந்தப் பிரிவினை நடக்கும்‘ என்று உறுதியாகச் சொல்லி விட்டார் மகாத்மா காந்தி. இந்திய தேசிய அரங்கில் விவாதங்களும் சமாதானங்களும், வேண்டுகோள்களும் ஒரே குழப்படியாயிருந்தன. இவற்றிலிருந்து விலகுவதற்குப் பிரிவினையை ஒத்துக்கொள்ளுவதைத் தவிர அதை விரும்பாதவர்களுக்கு வேறு வழியில்லாது போயிற்று. நாட்டுப் பிரிவினையும் நாட்டுச் சுதந்திரமும் ஒரே போதில் நமக்கு நேர்ந்தது.

எனினும் இந்தியா இருநூறாண்டு அடிமைத் தனத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றது.
இந்தச் சுதந்திர தின மகிழ்ச்சியில் பங்குகொள்ள முடியாமல் மகாத்மா காந்த்தி மனம் நொந்து கிடந்தார்.

அதே நேரத்தில் புனாவில் ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்து கொண்டிருந்தது.

திலகரும் கோகலேயும் ஒரு காலத்தில் சுதந்திர முழக்கமிட்ட அந்தப் பழம்பெரும் பாரம்பரியம் மிகுந்த நகரமே சுதந்திரக் கொண்டாட்டத்தில் மூழ்கியிருந்த நேரத்தில் ஒரு மைதானத்தில் அந்தக் காவிக் கொடி ஸ்வஸ்திகா சின்னத்துடன் பறக்கவிடப்பட்டு, ஐநூறு ஆர்.எஸ்.எஸ்.காரர்கள் சுதந்திர இந்தியாவின் தேசியக் கொடியைப் புறக்கணித்து ஒதுக்கிவிட்டு இந்திய நாஜிகளின் கொடியை ஏற்றி வணங்கினர். ஆம்; இந்தக் கொடியும் ஹிட்லரின் மூன்றாவது ரீச்சினுடைய கொடியும் சிறு வித்தியாசத்துடன் ஒரே கோஷத்தைத்தான் பொறித்துக் கொண்டிருந்தன.

ஸ்வஸ்திகா ஆரியர்களின் சின்னமாம்! புனாவில் கூடியிருந்த இந்த இளைஞர்களும் தாங்கள் மகத்தான ஆரியர்களின் வழித் தோன்றல்கள் என்றே நம்பியிருந்தனர். இதில் கலந்துகொண்ட சிலர், தனிமனிதர்களைக் கொல்லும் தவநெறியை மேற்கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர்.
ஹிந்து சாம்ராஜ்யம்‘
சிந்து நதியின் தலைப் பகுதியிலிருந்து கிழக்கே பர்மா வரையிலும், திபெத்திலிருந்து குமரி முனை வரையிலும் விரிந்து பரந்த ஹிந்து சாம்ராஜ்யத்தை ஸ்தாபிப்பதையே தங்களது
உன்னத லட்சியமாக‘க் கொண்டவர்கள் இவர்கள்.

இந்திய மக்களின் நவீன கால அடிமைத்தனத்துக்கெல்லாம் ஆணி வேரான மத வேற்றுமையைக் களைந்து `ஹிந்து – முஸ்லிம் ஏக்ஹோ!’ என்று சகோதரத்துவத்தையும் சகிப்புத்தன்மையையும் நம்மிடையே கட்டிக் காத்து நின்ற மகாத்மா காந்தியை இவர்கள் தங்கள் முதல் எதிரியாகக் கருதினர். அவர்கள் கருத்துப்படி காந்திஜியும் அவரது இயக்கமும்தான் ஹிந்து ராஷ்டிரத்தின் ஆகப் பெரிய முதல் எதிரி! தாக்கி அழிக்க வேண்டிய இலக்கு!

காந்திஜியின் அகிம்சை எனும் ஆத்ம வீரத்தை, ஆண்மையற்ற கோழைத்தனம் என்று இவர்கள் அறுதியிட்டுக் கணித்தனர். ஹிந்துக்களின் பலத்தையும் வீரத்தையும் காந்திஜியின் அகிம்சை தத்துவம் மாசுபடுத்திவிட்டது என்று இவர்கள் குற்றம் சாட்டினர்!

ஆம்! இந்தியாவில் நம்மோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்ட எல்லா மதத்தினரும் சகோதரர்களே! இவர்கள் மத்தியில் சமத்துவமும் சகோதரத்துவமும் ஏற்படுவதே இந்தியாவின் லட்சியம் என்று மகாத்மா நமக்குக் கற்பித்து நிலை நாட்டிய கொள்கைக்கு இவர்கள் கனவு கண்ட, காண்கிற, அந்த ஹிந்து ராஷ்ட்டிரத்தில் இடம் கிடையாதே…!

ஆரியர்களின் வாரிசுகளும், அகண்ட ஹிந்துஸ்தானத்தின் அதிபர்களுமான இவர்கள் இந்திய உபகண்டத்துக்கே தாங்கள்தான் உரிமையானவர்கள் என்று ஜெர்மன் நாஜிகள் போன்றே நம்பினார்கள்! இந்தியாவைத் தாக்கி அடிமை கொண்ட முகலாயர்களின் தற்கால வாரிசுகளாகவே கருதி இந்தியாவிலுள்ள நமது முஸ்லிம் சகோதரர்களை இவர்கள் நெஞ்சின் அடியாழத்திலிருந்து வெறுத்தார்கள்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அந்த அகண்ட ஹிந்து ராஷ்டிரத்தைத் துண்டாடுவதற்கு இறுதியில் காந்தியும் ஒப்புக் கொண்டார் என்று விஷந்தோய்ந்த குற்றச்சாட்டை அவர்கள் கூர்மை ஆக்கினர். இறுதிவரை பிரிவினையை ஏற்காத தேசத் தந்தையை இவர்கள் அபாண்டமாகச் சந்தேகித்துப் பழித்துக் கூறி, அதை மன்னிக்க முடியாத மாபெரும் துரோகமாகக் கருதினார்கள்.

கோட்ஸேயின் குருநாதன்

இந்த ஆர்.எஸ்.எஸ். கூட்டத்தில் ஒருவனாகவே 1947 ஆகஸ்ட் 15-ம் நாள் நின்றிருந்தான் நாதுராம் விநாயக கோட்ஸே! முப்பத்தேழு வயதுடைய ஒரு பத்திரிகைக்காரன், ஹிந்து ராஷ்டிரம் என்ற பத்திரிகையின் ஆசிரியன். தனிப்பட்ட முறையில் ஓர் ஊனமுற்ற ஆத்மா இவன்.

கோட்ஸேயின் தந்தை ஒரு தபால்காரர்; சநாதன பிராமணர்; மஹாராஷ்டிர பிராமணர்களுக்கே உரிய உயர் ஜாதி மனோபாவம் உடையவர். கோட்ஸே மெட்ரிகுலேஷன் பாஸ் பண்ண முடியாதவன் என்றாலும் மராத்தியிலும், சம்ஸ்கிருதத்திலும் பாண்டியத்யம் உடையவன். சிறு வயதிலேயே மாந்திரீக சக்தி நிறைந்த குழந்தையாக மதிக்கப்பட்டவன். அவன் வாழ்க்கை நடத்துவதற்குப் பலவித முயற்சிகள் மேற்கொண்டு எல்லாவற்றிலும் தோல்வி கண்டவன்.

இவன் ஆர்.எஸ்.எஸ்.ல் சேர்ந்தான். அதன் அதிதீவிரக் கொள்கைகளுக்கு இவனது வெறியுள்ளம் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டது. தீவிர ஹிந்து மறுமலர்ச்சியின் தோற்றத்தைக் காண்பதைவிட, அதன் எதிரிகளை ஒழிக்கிற துர்த் தேவதையாகத் தன்னை அவன் பாவித்துக் கொண்டான். அவன் வாழ்க்கையில் தேர்ந்தெடுத்த இந்தப் பாத்திரத்தில் தோல்வி அடைய மாட்டான் என்றே நம்பினான்! இவன் ஒரு சாமியார்த்தனம் கொண்ட நபர்; பெண்களை வெறுக்கிறவன், கண்டாலே கூசி ஒதுங்கும் சுபாவம் உடையவன். அவனது தாயைத் தவிர வேறு பெண்களை அவன் மதிப்பதோ, நேசிப்பதோ இல்லை. இவனது குருவாகவும், வழிகாட்டியாகவும், சூத்திரதாரியாகவும் திகழ்ந்தவர் வீர சவர்க்கார்.
புனாவில் வாழ்ந்த ஹிந்து வெறியர்கள் – சிவாஜி, பேஷ்வாக்கள் வரிசையில் வைத்து வீர சவர்க்காரைப் பூஜித்தனர்.

சவர்க்கார் ஹிட்லரைப் போலவே, தீப்பொறி பறக்கும் சொற்பொழிவுகள் நிகழ்த்தி இளைஞர்களின் நெஞ்சை அள்ளும் நாவன்மை படைத்தவர். காந்தி, நேரு போன்றே இங்கிலாந்தில் சட்டப் படிப்பை முடித்தவர். அவர் காங்கிரஸில், காந்திஜியின் சாந்நியத்தின் முன்னால் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் விலகியதற்குக் காரணம் – சவர்க்காரிடம் உள்ளார்ந்து குடிகொண்டிருந்த தனி மனிதக் கொலைவெறியே ஆகும். அரசியல் கொலையை ஒரு கலையாகப் பயின்றவர் அவர்.

இந்திய நாஜிகள்…

1910-ல் பிரிட்டிஷ் அதிகாரியைக் கொலை செய்ய உத்தரவிட்டு உதவி செய்த குற்றத்துக்காகக் கைது செய்யப்பட்டார் சவர்க்கார். விசாரணைக்குக் கொண்டு வரும்போது கப்பலிலிருந்து தப்பினார் அவர். பிரான்சுக்குள் பதுங்கியிருந்தபோது பிடிபட்டு வெளியேற்றப்பட்டார். பின் இரட்டை ஆயுள் தண்டனை பெற்று அந்தமானில் தீவாந்திர சிட்சை பெற்றார். இரண்டாவது மகாயுத்தம் வெற்றிகரமாக முடிந்த காரணத்தால் கிடைத்த சலுகையினால் பின்னர் விடுதலையானார் வீர சவர்க்கார். அதேபோல பஞ்சாபிலிருந்த ஒரு கவர்னரையும் பம்பாயிலிருந்த ஒரு கவர்னரையும் கொலை செய்ய முயன்ற திட்டத்தில் தோல்வியும் கண்டார் சவர்க்கார்.

அந்தமான் வாழ்க்கைக்குப் பிறகு கொலையாளிகளுடன் தமக்குள்ள உறவை மிகவும் ஜாக்கிரதையாக பாதுகாத்துக் கொண்டார் சவர்க்கார். இவரோடு மிகவும் அத்யந்த தொடர்பும் அளப்பரிய குருபக்தியும் கொண்டிருந்த அந்த மாறுகண்ணன் நாதுராம் விநாயக கோட்ஸேயின் தலைமையில்தான் சுதந்திர தினத்தன்று புனாவில் இந்திய நாஜிகளின் புதிய தாக்குதலுக்கு முஸ்தீபு செய்யப்பட்டது.

தேசம் சுதந்திரம் பெற்ற நாளன்று வெளியான கோட்ஸேயின் பத்திரிகையில் தலையங்கப் பகுதியில் வெற்றிடம் விட்டுச் சுற்றிலும் கறுப்புக் கட்டித் துக்கம் கொண்டாடப்பட்டது!

அந்தக் கொடியேற்று விழாவில் கோட்ஸே பேசினான்:

“நமது தேசம் துண்டிக்கப்பட்டது ஒரு பேராபத்தான நிகழ்ச்சியாகும். பல கோடி ஹிந்துக்களை துன்பத்திற்கு இழுத்துச் செல்லும் நாள் இது. இந்தக் கொடுமைக்கு காங்கிஸைவிட காந்தியின் செயலே காரணமாகும்.‘’

நாதுராம் கோட்ஸேயின் தலைமையில் நின்ற ஆர்.எஸ்.எஸ். வீரர்கள் அன்று எடுத்துக் கொண்ட பிரதிக்ஞை இதோ:

“நான் பிறந்து வளர்ந்த தாய் நாட்டுக்காக எனது உயிரைத் தரச் சித்தமாக இருக்கிறேன்‘’ என்பதே இந்திய நாஜிகளின் பிரதிக்ஞை!

இந்திய சுதந்திரத்துக்குப் பிறகு இங்கு மதச்சார்பற்ற ஜனநாயகத்துக்காகவும், தொழில் வளர்ச்சிக்காகவும், தேசப் பொருளாதாரத்தைப் பெருக்கி, சுரண்டலற்ற ஒரு சமுதாயத்தை நிர்மாணிக்கப் பெரும் தியாகங்களை நாம் மேற்கொள்ள சித்தமாக இருந்த நேரத்தில், பகைமையும் வெறுப்பும் ஆரிய இனவெறியும் கொண்டு ஓர் ஹிந்து ராஷ்டிரத்தை ஸ்தாபிக்க இவர்கள் விரதம் மேற்கொண்டு எதிர்ப்புரட்சிக்காரர்களாக உருவாயினர்.

இன்று, பிரிந்துபோன பாகிஸ்தானில் எப்படி ஒரு மதத்தின் பேரால் ஆதிக்க வெறியர்களும் ராணுவ சர்வாதிகாரிகளும் ஆட்சி நடத்துகின்றனரோ அதே போன்று ஹிந்து மதத்தின் பேரால், இங்கே வாளேந்தி மற்ற மதத்தினரைப் பூண்டோடு அழிக்கவும் சர்வாதிகார ஆட்சியை நிறுவவும் இவர்கள் அன்றே போர் சன்னத்தர்களாயினர்.

வேதத்தையும் கீதையையும் ஆரிய நாகரிகத்தின் பெருமையையும் வெறும் வெளிப்பூச்சாக, அலங்காரக் கவசமாக அணிந்து இவர்கள் தேசமெங்கும் மதவெறிக் கலகங்களையே விசிறிவிட்டனர்.

ரத்த ஆறு…

நவகாளியிலும் பஞ்சாபிலும் கல்கத்தாவிலும் டெல்லியிலும் சங்கிலித் தொடர் போன்ற வகுப்புக் கலவரங்களினால் ஹிந்து- முஸ்லிம் சகோதரர்களின் ரத்த ஆறு பெருக்கெடுத்தோடச் செய்தனர். வீடிழந்த, மானமிழந்த அகதிகளின் கூட்டம் அலை அலையாய் நாடெங்கும் தோன்றச் செய்தனர்.

மகாத்மா காந்தி கல்கத்தாவில் 1947 செப்டம்பர் முதல் தேதி இந்த வகுப்புக் கலவரங்களைக் கண்டனம் செய்து சாகும்வரை உண்ணாவிரதம் தொடங்கினார்.
அவரது மந்திர சக்தியால் கல்கத்தா நகரில் மூன்று தினங்களில் அமைதி நிலவியது. அப்போது ராஜாஜி வங்காள கவர்னராக இருந்தார். காந்திஜியின் உண்ணாவிரதத்தால் என்ன பயன் ஏற்படப் போகிறது என்று எண்ணிய ராஜாஜி “பாபுஜி தாங்கள் குண்டர்களை எதிர்த்து உண்ணாநோன்பு இருப்பதால் என்ன பயன் ஏற்படப்போகிறது?‘’ என்று வினவினார்.

“அந்தக் குண்டர்களுக்கும் கொலைகாரர்களுக்கும் பின்னாலிருந்து தூண்டிவிடுகிறவர்களின் மனமாற்றத்துக்காக நான் உயிரைவிடவும் தயாராக இருக்கிறேன்‘’ என்று சாகும்வரை உண்ணாவிரதத்தை தமது எழுபத்தியெட்டாவது வயதில் காந்திஜி தொடங்கியது கண்டு தேசமே பதை பதைத்தது.

மூன்று தினங்களுக்குப் பிறகு கல்கத்தா நகரத்தில் வாழ்ந்த ஹிந்துக்களும், முஸ்லிம்களும், பிற மதத்தினரும் காந்திஜியிடம் வந்து தாங்கள் ஒற்றுமையாக இருப்பதாகவும், எந்த மாற்று மதத்தினருக்கும் இன்னொரு மதத்தினரால் துன்பம் நேராமல் பாதுகாப்பதாகவும் உறுதி தந்தனர். மக்கள் ஒன்றுபட்டு அமைதிகாத்த அதே நேரத்தில் நினைத்தால் நெஞ்சு விம்முகிற நிகழ்ச்சியும் நடந்தது.
இருபது கொலைகாரர்கள் தங்கள் கொலைக் கருவிகளுடன் மகாத்மாவின் முன்னால் வந்து நின்று தங்களை மன்னிக்கும்படியும் காந்திஜி தமது உண்ணாவிரதத்தைக் கைவிடும்படியும், தலை தாழ்ந்து வேண்டியபடி கண்ணீருகுத்து நின்றனர்.

காந்திஜி அந்த ஹிந்து வெறியர்களைத் துன்பப்படுகிற முஸ்லிம் மக்களுக்குத் தொண்டு செய்து அவர்களின் மன்னிப்பைப் பெறுமாறு புத்திமதி கூறி அனுப்பினார். இந்த நிகழ்ச்சி இந்தியர்களின் உள்ளத்தில் மகாத்மாவைப் பற்றியும் அவரது தலைமையில் ஒன்றுபடுகிற மகத்துவத்தைப் பற்றியும் புது நம்பிக்கை ஊட்டியது!

படுகொலைகள்

கல்கத்தாவில் தோல்விகண்ட ஆர்.எஸ்.எஸ். மதவெறி, டில்லியில் அன்றே பேயாட்டம் தொடங்கியது. இந்த டெல்லிக் கலவரங்களை முன்னின்று நடத்தியவர்கள் அகாலி சீக்கியரும் ஆர்.எஸ்..எஸ். குண்டர்களுமே ஆவர். டெல்லி ரெயில்வே ஸ்டேஷனில் செப்டம்பர் மாதம் 3-ம் தேதி முற்பகல் நேரத்தில் கூலி வேலைக்கு காத்திருந்த 12 முஸ்லிம் போர்ட்டர்கள் அங்கேயே படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். இதைத் தொடர்ந்து டெல்லியின் கேந்திரமான பகுதி கனாட் சர்க்கஸில் உள்ள முஸ்லிம் கடைகள் சூறையாடப்பட்டு அங்கிருந்த முஸ்லிம் வியாபாரிகள் பலர் கொல்லப்பட்டனர்.

இந்த நிகழ்ச்சியின்போது டில்லி போலீஸ் செயலற்று நின்றது. உள்துறை மந்திரியாக சர்தார் வல்லபாய் படேல் இருந்தார். போலீஸ்காரர்கள் வாளாவிருந்த அந்த நேரத்தில் கனாட் சர்க்கஸில் அந்த பயங்கர கலவரத்தின் நடுவே கதர்க்குல்லா அணிந்த ஒரு மனிதர் தமது கைத்தடியைச் சுழற்றிக் கொண்டு அந்தக் கலகக்காரர்களின் மேல் பாய்ந்து, வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த போலீஸ்காரர்களைச் செயல்படத் தூண்டிக் கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவரே இளைய பாரதத்தின் பிரதமராக பதவி ஏற்றிருந்த ஜவஹர்லால் நேரு.

இந்த அளவுக்கு ஆர்.எஸ்.எஸ். அரசாங்க யந்திரத்தையே ஊடுருவி நின்றது…
பழைய டில்லி, – ஆயிரக்கணக்கான முஸ்லிம் கடைகள் சூறையாடப்பட்டும், முஸ்லிம் பெண்களும் குழந்தைகளும் கொல்லப்பட்டும் ரத்தக் களமாகக் காட்சி தந்தது. நேருவின் வீட்டுத் தோட்டத்தில் அபயம் பெற்று ஆயிரக்கணக்கான முஸ்லிம் பெண்கள் பாதுகாப்புக்காக ஓடிவந்து தங்கியிருந்தார்கள்.
முஸ்லிம்களுக்கு, அவர்கள் பெண்களாயினும் குழந்தைகளாயினும் வயோதிகர்களாயினும் அடைக்கலம் தருகிறவர்களின் வீடுகள் தீயிட்டுப் பொசுக்கப்படும் என்று ஆர்.எஸ்.எஸ். வெறியர்கள் அறிவிப்புச் செய்திருந்தனர்.

பல ஹிந்துப் பணக்காரர்களின் வீடுகளில் வேலைக்காரர்களாகப் பணிபுரிந்த ஏழை முஸ்லிம்களை அவர்களது எஜமானர்கள் வீட்டை விட்டுப் பயத்தால் வெளியேற்றிவிட்டனர். உடனே நடுத்தெருவில் அவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். முஸ்லிம் பெண்களைப் பாதுகாக்க முயன்றதற்காக அந்த ஆர்.எஸ்.எஸ். படையினர் பிரதமர் நேருவின் வீட்டுக்கு முன்னாலேயே, பர்தா அணிந்திருந்த ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணை இழுந்து வந்து பெட்ரோல் ஊற்றித் தீயிட்டுக் கொளுத்திக் காட்டினர். டில்லி நகரப் போலீஸாரில் பாதிப் பேர் முஸ்லிம்களாக இருந்தபடியால் அவர்கள் அஞ்சி ஓடிவிட்டனர். டில்லி நகரின் போலீஸ் எண்ணிக்கையே 900 ஆகக் குறைந்து போயிற்று.

கருணை முகில்…

மகாத்மா காந்தி கல்கத்தாவிலிருந்து டில்லிக்கு ஓடினார்…
ஒரு பக்கம் மதவெறி என்ற ஆர்.எஸ்.எஸ். நெருப்பும், இன்னொரு பக்கம் அதன் நடுவே நடந்து அன்பு மழை பொழிந்து அதை அணைத்து அடக்கிய காந்தி எனும் கருணை முகிலும் நாட்டில் போட்டியிட்டுச் சமராடின… காந்தியின் வலிமை எத்தகையது; அவர் எவ்வளவு மகத்தானவர் என்றெல்லாம் அக்காலத்தில் நான் நேரிடப் பெற்ற அனுபவத்தால் அறிந்தேன். இன்றுள்ள நிலையில், அந்த அனுபவமில்லாதிருப்பின் எனக்கே அவற்றை நம்புவது சிரமமாயிருக்கும். அன்று அது நாம் கண்ட பிரத்யட்சம். மதவெறியை காந்திஜி வியக்கத்தகுந்த முறையில் ஆத்ம பலத்தால் வென்று அடக்கிக் காட்டினார்.

“நான் உயிருடன் இருக்கும் வரை நாடு பிரியாது என்றாரே காந்தி; இன்று நாடு பிரிந்த பிறகு காந்தி உயிருடன் இருக்கிறாரே!‘’ என்று புனாவில் ஹிந்து ராஷ்டிரம் பத்திரிகை ஆபீசில் குமுறிக் கொண்டிருந்தான் கோட்ஸே!

`காந்திஜியைக் கொல்வது ஒன்றே வழி’ என்று அந்தத் தோற்றுப்போன மதவெறிக் கும்பல் கூடித் திட்டம் போட்டது. அவர்கள் அனைவரும் ஆர்.எஸ்.எஸ்.ஐச் சேர்ந்தவர்களே ஆவர்.
அவர்கள் 1. நாராயண ஆப்தே (34 வயது), 2. வீர சவர்க்கார் (65 வயது), 3. நாதுராம் கோட்ஸே (37 வயது), 4. விஷ்ணு கர்க்காரே (34 வயது), 5. திகம்பர பாட்கே (37 வயது), 6. சங்கர் கிஸ்தயா, 7.கோபால் கோட்ஸே (29 வயது, வினாயக கோட்ஸேயின் தம்பி), 8. மதன்லால் பேஹவா (20 வயது) ஆகிய எட்டு பேர் சேர்ந்து திட்டமிட்டு, அகண்ட ஹிந்து ராஷ்டிர அமைப்புக்குக் குறுக்கே நிற்கிற காந்திஜியைக் கொலை செய்வது என்று தீர்மானித்தனர்.

உலகமே அதிர்ந்து நிலைகுலையத் தக்க அந்தக் கொடுமையை நிகழ்த்திக் காட்டினர். பாபுஜி என்று நாம் அனைவரும் அன்போடு துதித்த நமது தந்தையின் மிருதுவான, தெய்விகம் குடியிருந்த இதயத்தை கோட்ஸேயின் கைத்துப்பாக்கியிலிருந்து சீறிய மூன்று ரவைகள் துளைத்து வழிந்த குருதியில் ஆர்.எஸ்.எஸ். என்று எழுத்துக்கள் வரையப்பட்டிருந்ததை உலகமே கண்டது.

ஆர்.எஸ்.எஸ். தடை செய்யப்பட்டது!

சுதந்திர இந்திய வரலாற்றின் முதல் பக்கத்தில் அழிக்க முடியாத கறையாக அந்தக் கொலை இன்று வரை திகழ்கிறது!

எந்த ஒரு தனி மனிதனின் கொலையையும் விசாரிப்பது போலவே காந்திஜி கொலைக்கு விசாரணை நடத்தப்பட்டது. கோட்ஸேயும், ஆப்தேயும் இரண்டாண்டு முடிவதற்குள்ளாகவே 1949 நவம்பர் மாதம் 15-ம் தேதி தூக்கிலிடப்பட்டார்கள். காமன்வெல்த் பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள நேருஜி வெளிநாடு சென்றிருந்த சமயம் பார்த்து ஆர்.எஸ்.எஸ். மீதிருந்த தடையை சர்தார் படேல் நீக்கினார். வீர சவர்க்கார் விடுதலை செய்யப்பட்டார். 1966-ல் தமது 83 வயது வரை வாழ்ந்துதான் செத்தார். இன்னும் சிலர் சிலகாலம் சிறைவாசத்துக்குப் பின் விடுதலை செய்யப்பட்டனர். காந்தியைக் கொன்ற கோட்ஸேயின் தம்பியும் அந்தக் கொலையில் சம்பந்தப்பட்டவனுமான கோபால் கோட்ஸே வரப் போகிற தேர்தலில் போட்டியிடப் போவதாகச் செய்திகள் வருகின்றன… இவ்வளவு காலத்துக்குப் பிறகு!

மீண்டும் பசப்பல்!

இவ்வளவு காலத்துக்கு இடையில் தடை விதிக்கப்பட்டு, பல கட்சிகளிலும் இயக்கங்களிலும் ஊடுருவிச் செயல்பட்டும் இந்த ஆர்.எஸ்.எஸ். மக்களின் மறதியின் மீது நம்பிக்கை வைத்து நாடெங்கிலும் கிளம்பி இருக்கிறது! இதன்மீது எமர்ஜென்சியின்போது மீண்டும் தடை விதிக்கப்பட்டது. ஜனதா ஆட்சியில் தடை நீக்கம் பெற்று, ஜனதா கட்சியில் ஊடுருவி நின்றது.

இப்போது மீண்டும் ஹிந்து ராஷ்டிரத்தைப் பசப்பி, அரசியல் அரங்கில் சுயநலமிகளும் ஊழல் பேர்வழிகளும் பெருத்துவிட்டார்கள் என்ற ஓலத்தோடு, இளைஞர்களின் விரக்தி மனோநிலையை மூலதனமாக்கி `ஞான உபதேசம்’ புரிந்து உலாவ ஆரம்பித்திருக்கிறது.

அவர்கள் தாங்கள் குற்றவாளிகள் அல்ல என்றும், கோட்ஸே ஒரு ஆர்.எஸ்.எஸ்.காரன் அல்லவென்றும், மாற்று மதத்தினரைத் தாங்கள் நேசிப்பதாகவும், ஆயிரம் பொய்களைப் பேசி அழகாக முடிச்சவிழ்க்க முயல்கிற காரியங்கள் நிறையவே நடக்கத் தொடங்கியிருக்கின்றன! …’’

பாசிசத்தை ஒழிக்க வந்த பாசிஸ்டுகள்: வாசுகி பாஸ்கர்

வாசுகி பாஸ்கர்

நடந்து முடிந்த தேர்தல் நேரத்தில், “பாசிச பாஜக வந்துடும்” என்று சொல்லிக்கொண்டே பல பேர் பாசிஸ்டுகளாக மாறியிருந்தார்கள். இதை தேர்தல் நேரத்திலேயே எழுதியிருக்கலாம், ஒரு பாதகமுமில்லை. ஆனால் தங்களின் முகநூல் பதிவுகள் மூலம் தான் மக்கள் திரண்டுபோய் வாக்களிப்பதாக நம்பிக்கொண்டிருந்த பலர் ஏற்படுத்திய கருத்துருவாக்கத்திற்கு நானும் மதிப்பளித்து, இதை தேர்தல் முடிவடைந்ததும் எழுதுவது என்று திட்டமிட்டுக்கொண்டேன்.

அம்பேத்கரை அம்பேத்கரின் எழுத்துக்கள் வாயிலாகவே புரிந்துக்கொள்ள நாம் முயன்றோமானால், ஜனநாயகம் / அதிகாரம், இவையிரண்டையுமே அவர் எப்படி அணுகியிருக்கிறார் என்பதனை புரிந்துகொள்ள முடியும்.

தேர்தல் உட்பட நமது அரசியலமைப்பு சட்டத்தின் இயங்கியலை பகுப்பாய்ந்தால், அதிகாரத்தை பல பிரிவுகளாக பிளவுபடுத்தி இயங்கச் செய்திருப்பதை நாம் கவனிக்கலாம். ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் அதிகாரமென்பது அப்படித்தான் இயங்க முடியும். நடைமுறையில் அவை பின்பற்றப்படுவதில்லை என்றாலும், அதன் நியதி அதிகாரத்தை பரவலாக்கச்செய்வதுதான்.

இந்திய தேர்தல் முறை என்பது ஒவ்வொரு தனி வேட்பாளருக்குத் தானே ஒழிய, ஒரு சின்னத்திற்கோ கட்சிக்கோ நடத்தப்படுவது அல்ல. இந்தியாவின் ஆகச்சிறந்த ஜனநாயகவாதியான அம்பேத்கர் இந்த தேர்தல் முறையைப் பற்றி குறிப்பிடும்போது “எருது சின்னத்திற்கு வாக்களிக்கச் சொன்னால் எருது சின்னம் மட்டும்தான் கருத்தில் கொள்ளப்படுகிறதேயொழிய, அந்த எருது சின்னத்திற்கு பின்னால் இருக்கும் வேட்பாளரை பற்றி யாரும் கவலை கொள்வதில்லை” என்கிறார், இந்த போக்கை எதிர்க்கிறார்.

மார்க்சின் வளர்ப்புகளாக வலம் வருகிறவர்கள், அம்பேத்கரின் தோன்றல்களாக தங்களை பிரகடனப் படுத்திக்கொள்பவர்கள், பெரியாரின் சுயமரியாதை வழிவந்ததாக சொல்லிக்கொள்கிறவர்கள் நிச்சயம் அம்பேத்கரின் மேற்சொன்ன வரிகளுக்கு மதிப்பளிப்பவர்களாக இருந்திருக்க வேண்டும்; அதனடிப்படையில் அவர்கள் முன்னிறுத்துகிற வேட்பாளர் தேர்வு இருந்திருக்க வேண்டும். இம்மாதிரியான ஜனநாயக பண்பை கடைப்பிடிப்பதை முன்னிறுத்திதான் அவர்கள் பாசிஸ்டுகளிடம் இருந்து தங்களை வேறுபடுத்திக் காட்டிக்கொள்ள முடியும்.

இல்லையேல் பாசிசத்திற்கு எதிரான ஜனநாயக சக்தியாக தங்களை தாங்களே சொல்லிக்கொண்டு “தாங்கள் மட்டுமே மீட்க வந்த மீட்பர்கள்” என்று சொல்வதில் எந்த அர்த்தமுமில்லை.

நடந்த முடிந்த தேர்தலில் எதை சாதித்துக் கொண்டார்களென்றால், அசாதாரணமான ஒரு சூழலை சுட்டிக்காட்டி அண்ணல் சொன்னதைப்போல தங்களின் எருது சின்னத்திற்கு பலத்தை சேர்த்துக்கொண்டார்கள் அவ்வளவே. அந்த எருது சின்னத்தை காட்டி கல்விக்கொள்ளையனை நிறுத்தினாலும், வாரிசுகளை நிறுத்தினாலும், சாதித் தலைவனை நிறுத்தினாலும், நீங்கள் வாக்களித்தே ஆக வேண்டுமென்கிற நிர்பந்தத்திற்கு வாக்காளர்களை தள்ளியிருக்கிறார்கள்.

ஒருபடி மேலே போய், தேர்தல் மட்டுமே சமூக அரசியலின் நிறைவுக்காட்சி என்பதை போல, பாசிசத்திற்கு எதிராக பேசுகிற யாரொருவரையும் “யாருக்கு வாக்களிக்க வேண்டும்?” என்கிற கேள்வியை முன் வைத்து, அதற்கு பதிலளித்தால் தான் அவர் நம்பகத்தன்மையான சமூகநீதி போராளி என அவரது சமூகம் குறித்த மதிப்பீடுகள் வரையறுக்கப்பட்டது. இதுவொரு ஆதிக்க மனோபாவம், அதிகாரத் திமிறினால் உற்பத்தியாகிற கருத்துக்கள்.

அதிகாரமென்பது இங்கே கட்சியாக இருக்கிறது, அந்த அதிகாரத்தை, அங்கீகாரத்தை பயன்படுத்தி கணிசமான சீட்டுக்களை கூட்டணி தலைமையிடம் இருந்து அவர்களால் பெற முடிகிறது, அவர்கள் பெற்று விட்டதுனாலவே அவர்கள் சார்ந்த ஏதோவொரு கட்சியின் ஏதோவொரு வேட்பாளருக்கு வாக்களிப்பது அறமாக பார்க்கப்பட்டது, 2016 ல் நடந்ததைப் போல மூன்றாவது அணி ஒன்று உருவாகி முற்போக்கு பேசும் கட்சிகள் கூட்டணி அமைத்திருந்தால் நான் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? அப்போதைய அறமாக எது இருக்கும்? அது போல இனி நடக்கவே நடக்காது என்றோ அல்லது நடந்ததில்லை என்று நம்மால் மறுக்க முடியுமா? அறம் என்பதும் தர்மம் என்பதும் கட்சிகள் வகுக்கின்றனவையாகத்தான் இருக்க முடியும் என்று நான் ஒருபோதும் நம்புபவனல்ல.

ஒரு தொகுதியில் பத்து வருடமாக உழைத்து களப்பணியாற்றிய சுயேட்சையாகவோ, அல்லது இக்கூட்டணியில் இடம் பெற முடியாத சிறிய கட்சியாகவோ, அல்லது கடைசி நேரத்தில் துரத்தியடிக்கப்பட்ட வேறொரு கட்சியாகவோ இருந்தால், நான் அவர்களுக்கு வாக்களிக்க கூடாதா? மதசார்பற்ற முற்போக்கு கூட்டணியில் பாமக இடம் பெறுவதற்கான சூழலிருந்ததையும், அந்த பேச்சு வார்த்தையும் யாவரும் அறிந்ததே. ஒருவேளை பாமக இடம் பெற்றிருந்தால் அந்தச் சூழல் எப்படியிருந்திருக்கும்? நாம் யார் பக்கம் வாக்களிப்பது? ஆக கூட்டணி பேரத்தின் அடிப்படையில் Probability யால் இங்கே முற்போக்கு என்று ஒன்று இருந்திருக்கிறது.

இந்த பைனரி அரசியலை உலகத்தில் எந்த ஜனநாயகவாதியும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டான். அதிகாரம் / பிரதிநித்துவம் / அரசியல் என்பது பல மட்டங்களில், பல தனிநபர்களால், பல இயக்கங்களால், பல கட்சிகளால் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டு இருக்க வேண்டியவை. மாற்றம் என்பது திரட்சியானது, குறிப்பிட்டவரால் சாத்தியப்படக்கூடியவை அல்ல, அதில் தேர்தல் அரசியல் ஒரு துணுக்கு, அதில் ஈடுபடுவோர் ஈடுபடுங்கள், வியூகங்கள் வகுத்து முடிவெடுங்கள், பிரச்சாரம் செய்யுங்கள், ஒரு பாதகமுமில்லை. ஆனால் “நாங்கள் மட்டுமே சமூகத்தை மாற்ற வந்த தேவ தூதர்கள், எங்களை ஆதரிப்பது மட்டுமே முற்போக்கு” என்று ஆணவம் பேசாதீர்கள்.

இந்தத் தேர்தல் முறை சிறிய கட்சிகளுக்கு எதிரானதாக இருக்கிறது, சின்னம் ஒதுக்குவதில் அரசியல் இருக்கிறது, அம்பேத்கர் சொல்வதைப்போல எருமையானாலும், கழுதையானாலும், நாயானாலும் அவர்களை வெற்றி பெற வைக்க சின்னம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது, ஏற்கனவே establish ஆன கட்சிகளை தவிர தமிழகத்தில் தேசிய கட்சியான கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கூட இரண்டாம் நிலைக்கு வருவதற்கான சாத்தியங்களில்லை. அதிமுகவை அடிமை கட்சி என்பார்கள், ஆனால் அந்த அடிமை அதிமுக அழிந்து கம்யூனிஸ்டு கட்சிகள் இரண்டாம் நிலைக்கு வருவதை விரும்ப மாட்டார்கள்.

மத்தியில் காங்கிரசுக்கு பிஜேபி வேண்டும், பிஜேபிக்கு காங்கிரஸ் வேண்டும், மாநிலத்தில் திமுகவுக்கு அதிமுக வேண்டும் அதிமுகவுக்கு திமுக வேண்டும். வசதியானதொரு அரசியல் செய்ய இந்த கட்டமைப்பு இவர்களுக்கு அவசியம். இந்த கட்டமைப்பில் இருக்கும் யாரும் தேர்தல் சீர்திருத்தம் குறித்து அழுத்தம் கொடுக்கவோ, போராட்டம் செய்யவோ போவதில்லை. இந்த குரலே வெகு சிலரால் எழுப்பப்படுகிறவையாக தான் இருக்கும், அவர்கள் எந்த நேரத்திலும் உங்களை இந்தக் கேள்வி கேட்பார்கள், அவர்களை தேர்தலை காரணம்காட்டி character assassination செய்வதும் பாசிசம் தான், அரசியலில் “எந்த நேரத்தில் எதை பேச வேண்டும்” என்கிற விதியே இருக்கக்கூடாது. ஆனால் அந்த விதியை நானும் என்னையறியாமல் ஏற்று தான் காலம் கடந்து பதிவு செய்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ஆளுங்கட்சியின் பணப்பட்டுவாடாவை பற்றி மட்டும் தான் நாம் பேசுகிறோம், ஆனால், இந்த தேர்தல் நேரத்தில் தமிழகத்தில் புழங்கிய பணம் மட்டுமே நாலாயிரம் கோடி வரை இருக்கலாம் என்கிறார்கள். இவையல்லாமல் சாதித்தலைவனுக்கு தலை வணங்க வேண்டியிருக்கிறது, கொலைகாரனுக்கு வணக்கம் வைக்க வேண்டியிருக்கிறது, வருடம் முழுக்க பேசும் முற்போக்கிலிருந்து விலகி நின்று முற்றிலும் வேறான நிலைபாட்டை எடுக்க வேண்டியிருக்கிறது, இத்தனை பிழைகளையும் பொறுத்து “இது தான் யதார்த்தம்” என்று நீங்கள் இருக்கலாம், ஆனால் நீங்கள் சொல்லிக்கொடுத்த அரசியலுக்கு எதிராக நீங்களே திரும்பும் போது அதை கேள்விகேட்பது தான் அந்த தத்துவத்தின் வெற்றி.

தேர்தல் என்பது குறிப்பிட்ட கட்சிகளின் வெற்றி / தோல்வியை மட்டுமே தீர்மானிக்கக்கூடியதல்ல. உங்களை நம்பி தேர்தலை சந்தித்தவருக்கு உங்கள் வாக்குகள் ஊக்கத்தை கொடுக்கிறது, அவர்தம் உழைப்பு அங்கீகரிக்கப்படுகிறது, அவரை மேலும் உத்வேகப்படுத்துகிறது, பணத்திற்கும் அதிகாரத்திற்கும் அப்பாற்பட்டு சிந்திக்கும் மக்கள் இருக்கிறார்கள் என்று நம்பிக்கையூட்டுகிறது.

தனிநபர் திறனாய்வு அவசியம், இல்லையேல் தோழர் ஆதவன் தீட்சாயாவின் சிறுகதையை போல கழுதையை நிறுத்துவார்கள், நாயை நிறுத்துவார்கள், அவர்களை வெற்றி பெற வைக்க வேண்டிய அவசியம் நமக்கில்லை.

“எனக்கு வாக்களித்தால் தான் நீ ஜனநாயகவாதி என்று எந்த ஜனநாயகவாதியும் சொல்ல மாட்டான்”

வாசுகி பாஸ்கர், எழுத்தாளர்; விமர்சகர்.

அம்பானி நிறுவனங்களில் முதலீடு செய்திருக்கும் அமித்ஷா!

இரா. எட்வின்

பாரதிய ஜனதாக் கட்சியின் தலைவர் திரு. அமித்ஷா குஜராத் மாநிலம் காந்திநகர் மக்களவைத் தொகுதிக்கு போட்டியிடுகிறார்.

தனது வேட்புமனு தாக்கலின்போது அவர் கணக்கில் காட்டியுள்ள சொத்து விவரங்களை இன்றைய தீக்கதிரில் பார்க்க முடிந்தது.

அவர் காட்டியுள்ள கணக்கின்படி அவரது சொத்து மதிப்பு 30,49,00,000 ரூபாய். வாசிக்க சிரமமாய் இருக்கும் என்பதால் எழுத்திலும் தருகிறேன். அவரது சொத்தின் மதிப்பு முப்பது கோடியே நாற்பத்தியொன்பது லட்சம் ரூபாய். இதில் நமக்கொன்றும் பிரச்சினையில்லை.

இவ்வளவுதானா என்ற கேள்விக்குள்ளும் நானிப்போது போகவில்லை. இவ்வளவாகவே இருக்கட்டும். அதில் 17,56,00,000 ரூபாயை ஏறத்தாழ 280 நிறுவனங்களின் பங்குகளில் முதலீடு செய்துள்ளார்.

அதாவது காட்டப்பட்ட கணக்கின் 58 சதவிகித சொத்தை 280 நிறுவனங்களின் பங்குகளில் முதலீடு செய்துள்ளார். அதுகூட போகட்டும்.

இவற்றில் சல்லி காசைக்கூட பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் முதலீடு செய்யவில்லை என்பதும் முழுக்க முழுக்க கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களிலுமே முதலீடு செய்திருக்கிறார் என்பதும் மட்டுமே நாம் கவனத்தில் கொள்ளும் விஷயங்கள்.

1) இந்தியப் பொதுத்துறை நிறுவனங்களை நிராகரித்துவிட்டு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களில் முதலீடு செய்வதுதான் தேசபக்தியைப் பற்றி சதா போதித்துக்கொண்டே இருக்கும் தேசத்தை ஆளும் கட்சியின் தேசியத் தலைவரது தேசபக்தியா?

2) இவரே கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளில் முதலீடு செய்யும்போது அவர்களது தவறுகளை அரசு எப்படி தட்டிக் கேட்கும்?

3) அம்பானி நிறுவனங்களில் மட்டும் 2.15 கோடி அதாவது தனது காட்டப்பட்ட சொத்து மதிப்பில்7.05 சதமும் முதலீடு செய்துள்ள தொகையில் 12.24 சதமும் முதலீடு செய்திருப்பது ரபேலில் இவர்களது சார்பைக் காட்டாதா?

இரா. எட்வின், எழுத்தாளர்.

கட்டற்ற பாலியல் சுதந்திரத்தை கொண்டாடும் சூப்பர் டீலக்ஸ்

ஈஸ்வரி

சென்னை போக்குவரத்தில் சூப்பர் டீலக்ஸ் பேருந்து வரவினால் அடித்தட்டு மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்டதுடன் இத்தகையை பேருந்துகளினால் அவர்களின் பொருளாதாரத்தின் ஒரு பகுதி கரைந்தது.

சாதாரண பேருந்து கட்டணத்தை விட 3 மடங்கு கட்டணம் அதிகம்! இதனால் அத்தி பூத்தாற்போல் வரும் சாதாரண பேருந்திற்கு மணிக்கணக்கில் காத்திருந்து ஒரு திருவிழா கூட்டத்தை போல ஏறும் ஆண்களுக்குக்கிடையே இடிப்பட்டு ஏறும் பெண்களின் நிலை சொல்லி மாளாது. அலுவலகத்திலும் வீட்டிலும் உழைப்பு சுரண்டலினால் சக்கையாய் பிழியப்பட்டு வரும் பெண்கள் இக்கூட்டத்தில் யார் நம்மை உரசுகிறார்கள், யார் நமது அங்கங்களை தொடுகிறார்கள், யார் வக்கிரத்தின் உச்சத்தில் ஆடையை பிசு பிசுக்க வைக்கிறார்கள், தனது ஆடை விலகுதல் மூலம் யார் இன்பம் அடைகிறார்கள் என்பதை அவ்வப்போது எழும் கூச்சல் மூலம் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

மேற்கண்ட அனைத்து பாலியல் வக்கிரத்தை தீர்க்க கொள்ள சூப்பர் டீலஸ் ஆண்களுக்கு வசதிதான். அதுபோல தான் தற்பொழுது திரை அரங்குகளில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சூப்பர் டீலஸ் படமும் இருக்கிறது. கொண்டாடப் படவேண்டிய நேர்த்தியான திரைக்கதை, காட்சி அமைப்பு, இசை, நடிப்பு, ஒளிப்பதிவு எல்லாம் அபாரம்! ஆனால், அது யாருக்கான திரைப்படம்? யாருக்கு பயன்பட போகின்ற படம்? பெண்களின் உடல் ஆண்கள் உறவு கொள்வதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டதா? பெண் எப்போதும் பாலியல் பண்டமா?

சமமான அளவில் சுதந்திரமாக இருக்கும் ஆணும் பெண்ணும் மட்டுமே ஒடுக்குமுறையற்ற, சுதந்திரமான பாலியல் உறவுகளை உருவாக்க முடியும். எனவே, பெண்விடுதலை இல்லாமல் பாலியல் ஒடுக்கு முறைகளுக்கு தீர்வு காண முடியாது.

  1. படத்திற்கு வருவோம் முகிலனின் மனைவி, தன் முன்னால் காதலனை சந்திக்கும் பொருட்டு உடலுறவு கொள்ள நேரிடுகிறது. அதில் காதலன் இறந்துவிட, இறப்பு கணவனுக்கு தெரிய வருகிறது.

“நான் எனது குற்றத்தை ஒத்து கொண்டு காவல் துறையிடம் சரண்அடைந்து விடுகிறேன்” என்று கூறுகிறாள் அவள். தன்னைத்தான் ஊர் இவ்வளவு கேவலமான பொண்டாட்டியை கட்டிருக்கிறேன் என்று பழி தூற்றும், அதன் காரணமாக இந்த உடலை யாருக்கும் தெரியாமல் அப்புறப்படுத்தி விட்டு விவாகரத்து செய்து கொள்ளாம் என்று கணவன் கூற அதற்கு மனைவி சம்மதிக்கிறாள். உடலை அப்புற படுத்தும் முயற்சியில் இருவரும் ஈடுபடுகின்றனர். இதனை மறைமுகமாக நோட்டம் விட்டு கொண்டு வந்த காவல் அதிகாரி ஒருவன் இதனை கண்டுபிடித்து விட, இதனை அனைத்தையும் மறைக்க வேண்டும் என்றால் உன் மனைவியை தன்னுடன் உடல் உறவு கொள்ள வேண்டும் என்று காவல் அதிகாரி கேட்கிறார். தன் மனைவியை அதற்கு தயார் படுத்துகிறான் அந்தக் கணவன்!

இறுதியாக கைவிலங்கு பூட்ட பட்ட கணவன் கையறு நிலையில் இருக்கும் மனைவி
அப்போது எங்கிருந்தோ விழும் டிவி காவல் அதிகாரின் தலையில் விழுகிறது. இறுதியில் கணவன் மனைவி காப்பாற்றப் படுகிறார்கள்.

ஆணாதிக்கத்தை ஊட்டி வளர்த்து கொண்டிருக்கும் சமூகத்தின் பின்னணியில் இதைப் பார்ப்போம். படத்தில் (முகிலன் மனைவி) தனக்கு பிடிக்காத ஆணுடன் தன்னால் வாழப் பிடிக்கவில்லை என்று வெளிப்படையாக அறிவித்து தனக்கு பிடித்த இணையுடன் கை கோர்த்து செல்வதை விடுத்து, ஒரு ஆணின் ஒடுக்கு முறை மற்றும் சமூகத்தின் ஒடுக்கு முறையினாலும் பெண் தனது முன்னால் காதலனுக்கு பாலியல் பண்டமாக மாற்றப்படுகிறாள். மற்றும் இந்நாள் கணவனுக்கான அவன் சமூதாய மதிப்பீட்டைக் காப்பாற்ற ஆணின் பகடையாய் மாற்றப்பட்டு மற்றோரு ஆணுடன் உடல் உறவு கொள்ள கணவன் மூலமாகவே உந்தப்படுகிறாள்.

கற்பு, நெறிமுறை கோட்பாடு, போன்ற வற்றை உடைகிறேன் என்ற பெயரில் இறந்து போன மனைவின் முன்னால் காதலின் ஆண் குறி தன்னை விட பெரிதா என்று சொல்லி கொண்டு பார்வையின் வழியாக பிணத்தில் ஆண் குறி நீளத்தை தேடுவது என்பது ஒட்டு மொத்த வக்கிரத்தின் பிரதிபளிப்பு.

கணவன் முகிலன் ஒரு இடத்தில் பதிவு செய்கின்றான்: இதற்கு முன்பு தனக்கு 3 பெண்களுடன் தொடர்பு உண்டு. அந்த தொடர்புகளை எல்லாம் தான்தான் முறித்து கொண்டேன்; அப்பெண்கள் அல்ல என்று கூறி விட்டு ஒருவித பெருமிதம் கொள்கிறான்.

முன்னால் காதலன் தவிர வேறு வேறு ஆண்களுடன் தொடர்பு உள்ளதா என்று முகிலன் மனைவியை பார்த்து கேக்கும் போது வெளிப்படையாக அறிவிக்காமல் காதில் சொல்லும் போது பின்னால் சங்கின் ஒலி.

மனைவியின் முன்னால் காதலன் பிணத்துடன் பேசிக்கொண்டு வரும் அவன், ‘பிணத்துடனே செட்டான உன்னால் ஏன் நமக்குள் செட் ஆகவில்லை’ என்ற கேள்வியை முன் வைக்க அதற்கு பதில் சொல்லப்படுவதில்லை.

நிலவுடைமை சிந்தனையும், முதலாளித்துவ சிந்தனையும் ஒருங்கே அமையப்பெற்ற ஆணாதிக்க கட்டமைப்பில்,பெண்களின் உடல் வெறும் பாலியல் கருவி இச்சமூகம் நியாயப் படுத்தி கொண்டிருக்கிற வேளையில் இத்திரைப்படம் மேலும் பார்வையாளர்களின் ரசனையை மட்டுப்படுத்துகிறது. அதற்கு துணை போகின்ற வேலையைத்தான் படம் முழுக்க கையாண்டு உள்ளார் இயக்குநர்.

  1. க்ரூப் ஸ்டடி என்ற பெயரில் ஆபாச படம் பார்க்க நினைக்கும் பள்ளி மாணவர்கள் ஒரு வீட்டில் படம் பார்த்து கொண்டிருக்கும் போது அதில் நடித்திருப்பது தன் அம்மா என்பதை தாங்கிக் கொள்ள முடியாத ஒருவன் டிவியை உடைக்கிறான். தன் அம்மாவை கொலை செய்ய நினைத்து கூர்மையான ஆயுத்துடன் செல்ல அது தவறுதலாக அவன் வயிற்றில் குத்த, அதனை அறிந்த தந்தை தான் அந்த ஆபாச வீடியோவை பார்த்து தற்கொலை செய்து கொள்ள நினைத்த தன்னை கர்த்தர் காப்பாற்றியது போல் மகனையும் காப்பாற்றுவார் என்கிறார். கிருஸ்தவ மதத்திற்கு மாறிய அற்புதம் மகனை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து செல்ல விடாமல் தன் கடவுள் காப்பாற்றுவார் என்று கூறி கொண்டு ஜெப கூடத்திற்கு அழைத்து செல்கிறான் மிகுந்த போராட்டத்திற்கு மத்தியில் தன் மகனை மீட்டு எடுத்து மருத்துவமையில் சேர்க்கிறாள் அந்த தாய். ஆனால் அவளிடம் காசு இல்லை. அற்புதத்திற்கு தன் கடவுள் மீது சந்தேகம் வர கடவுளின் சிலை உடைக்கப்பட்ட அதில் உள்ள சில வைரங்கள் அதன் மூலம் தன் மகன் காப்பாற்றப்படுகிறான்.

அற்புதத்தின் மனைவி -லீலா. தான் நடித்த ஆபாச வீடியோவை மகன் பார்த்ததை உணர்ந்த அவள் “ஒரு லட்சம் பேர் பாக்குறது தப்பில்லைனா நான்கு பேர் நடிக்கிறது எப்படி தப்பாகும்” என்ற கேள்வியை தன் மகன் முன் வைக்கிறார்.

பொள்ளாச்சி போன்ற கூட்டு பாலியல் வக்கிரத்தின் உச்சத்தில் பாதிக்கப்பட்ட 273 பெண்களும் அந்த ஒரு லட்சம் பார்வையாளருக்கத்தான் வன்புணர்வு செய்யப்பட்டார்களா? என பொருத்தி பார்க்கவேண்டும். ஆம், தன் சந்தையை விரிவ படுத்த எந்த எல்லைக்கும் செல்லும் முதலாளித்துவம் இதைத்தான் சொல்கிறது இந்த வசனம்.

மக்களுக்கு கேடு தரக்கூடிய குடிக்கிற பானம் முதல் உண்கிற உணவு வரை, பண்பாடு, கலாச்சாரம் முதல் அனைத்திலும் தன் உற்பத்தியை பெருகிவிட்டு இதைத்தான் சாப்பிட வேண்டும், இதைத்தான் குடிக்க வேண்டும், இதனைத்தான் பார்க்க வேண்டும் என்று உருவாக்கிய நிலையில், லீலா கதாபாத்திரத்தின் மூலம் நியாயப்படுத்தி கொண்டாட வைக்கிறது இந்த கொடூரமான முதலாளிய சந்தை.

ஆதி சமூகத்தின் ஆடை சுதந்திரத்தையும், வருகிற சமூத்தின் ஆடை சுதந்திரம் எப்படி இருக்கும் என்று தன் மகனிடம் பேசும் லீலா அவர் தன் கணவன் அற்புதம் கிருஸ்தவமதத்தை தழுவிய பின்னும், கையாலாகாத தன் கணவனிடம் இருந்து விடுபட்டு ஏன் பொருளாதார ரீதியான தன்னை நிலை நிறுத்தி கொள்ளாமல் மகனின் மருத்துவ செலவிற்காக அனைவரின் முன் மன்றாடுகிறார்?

பொருளாதார சுகத்திரத்தை பேச மறுத்து வெறும் உடல் அரசியலை மட்டும் பேசும் முதலாளித்துவ பெண்நிலைவாதிகள் கருத்தைத்தான் இயக்குநர் லீலாவின் மூலம் பேச வைத்துள்ளார். வலுக்கட்டாயமாக நடிக்க வைத்தார்களா? என்று மகன் கேட்டக ஆபாசப் படத்தில் தனது கதாபாத்திரத்தை விரும்பித்தான் நடித்துள்ளேன் என்று ஒரு பெண்ணின் வாயால் கூறவைத்திருப்பது இன்னும் அதிகப்படி.

ஆபாச பண்பாட்டினால் பெண்களின் இருத்தலே கேள்விக்குள்ளாகி பல்வேறு வக்கிரதை அசரே ஊக்குவித்து கொண்டாடுகின்ற இன்றைய காலத்தில் இத்தகைய சந்தையில் பெண்ணையே தனது விருப்பத்தின் பெயரில் துணைக்கு அழைத்தல் முதலாளியத்தின் உச்ச வக்கிரமாகத்தான் பார்க்க வேண்டும்.

ஆபாச வீடியோவில் நடித்தது மற்றோரு பெண் என்றால் தன் இந்திரியத்தை இயல்பாக வெளியேற்றி விட்டு கடந்து சென்று இருப்பார்கள். ஆனால், அதில் நடித்தது தன் மனைவி, தன் அம்மா என்று தெரிய வரும் போதுதான் பொங்கி எழுகின்றன ஆண் கதாபாத்திரங்கள்.

  1. தன் கணவனுக்காக தனது குழந்தையுடன் 7 வருடமாக காத்திருக்கும் மனைவிக்கு கணவன் திருநங்கையாக திரும்பி வந்திருப்பது ஒரு மிகப்பெரிய ஏமாற்றம் இருக்கிறது. ஒரு மனைவி இறந்தாலோ அல்லது விட்டு பிரிந்தாலோ கணவன் உடனடியாக மற்றோரு திருமணத்திற்கு தயாராகின்ற ஆணாதிக்க கட்டமைப்பில் அத்தகைய சுதந்திரம் ஒரு பெண்ணுக்கு கொடுக்கப்படுவது இல்லை.

ஆனால் இப்படத்தில் இக் கட்டமைப்பில் கல் எறிவதற்கு பதிலாக தன் மகளிடம் “இப்படி அவன் (திரு நங்கை) திரும்பி வருவான் என்று தெரிந்து இருந்தால் நீ யாரையாவது இழுத்து கொண்டு ஓடிருக்கலாமே” என்று அம்மாவின் ஆறுதல் மொழிகள். கணவனை இழந்த பெண்கள், கணவனால் கைவிட பெற்றவர்களுக்கு அவர்களின் மறுமணத்தை ஆதரிக்காமல் சமூத்தில் அவர்களை அங்கிகரிக்க மறுத்து பின் வாசல் வழியாக ஓட சொல்வது தான் இயக்குநரின் பெண்ணிய சிந்தனையா?

அதைவிட திருநங்கையாகக்கூட திரும்பி வந்தாலும் ஏற்று கொள்ள வேண்டும் என்று அன்பின் வழியில் கருணை அற்ற இரகத்தினை போதித்தல் மூலம் பெண்ணின் உணர்வுகளை இன்னமும் அதல பாதளத்திற்குள் தள்ளிவிட்டுள்ளது இந்தப் படம்.

ஷில்பாவின் கதாபாத்திரம் சமூகத்தில் பல்வேறு இன்னல்களுக்குள் அனுதினமும் நேரடியா பாதிப்பிற்கு உள்ளாக்கப்பட்ட மூன்றாம் பாலினத்தவரின் கதாபாத்திரத்தை தன்னால் முடிந்த அளவிற்கு,
தன் பண்டம்(படம் )சந்தை படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற ஒற்றை நோக்கத்துடன் அக்கதாபாத்திரத்தை இயக்குநர் கேலிக்கூத்தாகி இருப்பது மிகுந்த கண்டனத்திற்குரியது.

தன்னை பாலியல் ரீதியாக துன்புறுத்திய காவல் ஆய்வாளனை ஷில்பா மூலமே “அவர் எனக்கு புருஷன் மாதிரி” என்று சொல்லுவது எல்லாம் காவல் துறையினால் பாதிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் அத்துணை திருநங்கைகளையும் கொச்சைபடுத்திய விதத்தை துளி அளவும் ஏற்று கொள்ள முடியாது.

படம் முழுவதும் பெண்களின் மைய கதாப்பாத்திரம் அனைத்தும் பொருளாதார தன்னிலை அடைந்தவராக காட்டாமல் ஒரே ஒரு இடத்தில் மட்டும் வேலைக்கு செல்லும் பெண், வேலைக்கு செல்லாத கணவனிடம் மதியம் சாப்பாடு சமைத்து எடுத்துக் கொண்டு வா என்று கட்டளை இட்டு செல்வது, மிகப்பெரிய அபத்தமான பதிவாகவே உள்ளது. சமமான உழைப்பு பிரிவினையும், பொருளாதார சுகத்திரத்தை பேச தயாராக இல்லாத அறை வேக்காட்டுத்தனம்தான் இது.

மேற்கண்ட அனைத்து படி நிலைகளின் சாராம்சத்தை உற்று நோக்க வேண்டும். குறிப்பாக பாலியல் தளத்தில் பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் எல்லாக் கொடுமைகளையும், இன்னல்களையும் இயல்பாக காட்டுதல், மற்றோன்று தான் பாலியல் பண்டமாக மாற்றப்படுவதையே பெண்களுக்கான விடுதலையாக சொல்லுதல் ஆகிய இரண்டையும் தெளிவாக கையாண்டுள்ளார் இயக்குநர்.

நமது நிலவுடைமை சமூகத்தில் பெண்ணின் மதிப்பீடுகள் அனைத்தும் ஆணுக்கு கீழ் ஆனவள் என்றும் கணவன் எத்தயைய குணம் கொண்டவனாக இருந்தாலும், பரதேசியாக, பிறன் மனைவியை விரும்பினாலும், துரோகம் இழைத்த கணவனுக்கு நல்ல மனைவியாக இருக்கவேண்டும்.

மறுபுறம் ஏகாதிபத்திய தரகு முதலாளிகளுக்கு, பெண் சமூக உற்பத்தியில் மலிவான கூலிக்கு பெரும் அளவில் பெண்களை பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியம் எழுகிறது. இதனால் பெண்கள் படிப்பதற்கு, தொழிலுக்கு என்று சமூகத்தை நோக்கி வரவேண்டிய தேவையையும் அதிகப்படுத்தி உள்ளது. இதன் அடிப்படையில் பெண்ணுக்கு போலியான சுந்ததிர மாயையை உருவாக்கி தந்துள்ளது அந்த அமைப்பு.

மேற்கண்ட இரண்டு வகையிலும் ஆணாதிக்க கட்டமைப்பை வலுவாக்கியுள்ளது. தரகு முதலாளிகளின் பெரும் லாபத்திற்காக பாலியல் சுதந்திரம் என்ற பெயரில் பெண்களை நுகர்வு பண்டங்களாக மாற்றுதல் அல்லது அவர்களே விரும்பி நடிக்கிற சினிமாவாகட்டும் அல்லது ஆபாச படங்களும் அவர்களின் லாபவெறிக்கே….

மேலும் சுதந்திரமாக வரக்கூடிய பெண்களை தமது இச்சைகளுக்காக பயன்படுத்துவதும்,தனக்கு எவ்விதத்திலும் பொருந்தாத ஆணை தூக்கி எறியாமல் அவளை ஒரு கள்ள உறவு மூலம் சுதந்திரத்தை அடைய சொல்லுவதும் இதனால் அவள் சுதந்திரத்தை வேறு வழியில் திருப்பிவிடுதல் மூலம் அதுவும் ஆண்களுக்கே சாதகமாக பயன்படக்கூடிய சூழ்நிலைதான் நிலவுகிறது.

நிலவுடமை கருத்துக்களை தூக்கி எறியாமல் கற்றற்ற பாலியல் உறவுகளின் மூலம் ஆண்களுக்கு கன்னியாக(பொறி) மாற்றப்படுகிறார்கள். இதனால் பெண்கள் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட குற்றங்களை எதிர்த்து குரல் கொடுக்க முடியாதவர்களாக ஆக்கப்படுகிறார்கள்.

சுதந்திரமாக வரக்கூடிய பெண்களை கொடூரமாக கொலை செய்வதும், ஆபாச வீடியோக்கள் எடுத்து மிரட்டுவதும், தன் இச்சைக்கு அடிபணிய வைப்பதும், கூட்டு வன்புணர்ச்சிகளை மேற்கொள்வதும் இதன் தொடர்ச்சியாக நிகழ்த்தப்படுகின்றது. இதற்கு ஆளும் வர்க்கமும் பெரும் அளவில் துணை போகக்கூடிய அளவில் செயல்படுகிறது.

இத்தயை சமூக சூழ்நிலையையுடன் நாம் படத்தை பொருத்தி பார்க்க வேண்டிய தேவை எழுந்துள்ளது. அனைத்து நிலவுடைமை கருத்துக்களையும் தாங்கி பிடித்து கொண்டு, ஏகாதிபத்தியத்திற்கு முழுக்க முழுக்க வால் பிடித்து கொண்டு, பாலியல் சார்ந்த உறவில் முற்போக்கு சொல்ல வருகிறேன் என்று கூறிக் கொண்டு அனைத்து பிற்போக்கு தனத்தையும் உள்ளடக்கிய ஒரு செக்ஸ் டீலக்ஸாக மட்டுமே திரைக்கதை முழுவதும் கரும்புகையை படம் மெங்கும் வெளியேற்றி கொண்டு செல்கிறார் இயக்குநர்.

கதை நேர்த்தி என்ற பெயரில் உலகத்தில் தீமை, நன்மை என்றும், இன்று தவறு என்று சொல்லுவது நாளை சரியென்று சொல்லப்படும், இதுதான் இயற்கை என்றும், அநீதிக்கு எதிராய் எழும் குரல்கள் அனைத்தையும தற்செல் நிகழ்விற்குள் அடக்கம் செய்துவிட்டார் இயக்குநர்.

இச்சமூத்தில் பல்வேறான ஒடுக்கு முறைகளை இந்த ஆளும் வர்க்கம் கட்டவிழ்த்துவிடுகின்ற சூழ்நிலையில் பாலியல் ரீதியான சுரண்டல்களையும், ஒடுக்குமுறையையும் மற்றோரு வடிவத்தில் கையாலுக்கின்றது இந்தப் படம்.

பெண்ணை பண்டமாகி மனித இனத்திற்கான மதிப்பை இந்த சமூகம் மறுக்கிற வேலையை தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருக்கிறது. திரைத்துறையும் அதற்கு விதி விலக்கு அல்ல. அனைத்து ஆபாச பண்பாட்டையும் தங்கிப் பிடித்து கொண்டு பெண்களின் உடல்கள் மீது சவாரி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆணாதிக்க நிலவுடமை பண்பாட்டையும், ஏகாதிபத்திய தரகு அதிகார வர்க்கத்தை தூக்கி எறிய வீரம் செறிந்த போராட்டங்களால் மட்டுமே சாத்தியமாக்க இயலுமே தவிர கட்டற்ற பாலியல் சுதந்திரத்தை கொண்டாடுவது ஒருபோதும் தீர்வு ஆகாது.

ஈஸ்வரி, ‘திரையாள்’ இதழின் ஆசிரியர். தென்னிந்திய திரைத்துறை பெண்கள் மையத்தின் பொதுச்செயலாளர்.

அம்பானிக்காக ONGC நிறுவனத்தை படுகுழியில் தள்ளிய ’தேசபக்தர்’ மோடி!

அறிவழகன் கைவல்யம்

அறிவழகன் கைவல்யம்

நீண்ட நாட்கள் என்று சொல்ல முடியாது, இந்தியாவின் மிகப்பெரிய கச்சா எண்ணெய்ப்படுகை மற்றும் இயற்கை எரிவாயு நிலைகளைக் கண்டறியும் நிறுவனம், இந்திய அரசுக்கு சொந்தமான எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுக் கழகம் – ONGC கடன்களற்றதாக மட்டுமல்ல, நாட்டின் மிகப்பெரிய லாபமீட்டும் நிறுவனமாகவும் இருந்தது, அதுமட்டுமல்ல, நாட்டின் Cash Rich நிறுவனமும் கூட.

நாட்டின் காவல்காரர் மோடியின் திறமையான ஆட்சிக்காலத்தில் இந்த நிறுவனம் ஒரு பரிதாபமான நிலையை எட்டியிருக்கிறது, 1950-60 ஆம் ஆண்டுகளில் வளர்ச்சி அடைந்து நாட்டின் எரிபொருள் பாதுகாப்பில் ஒரு நிலையான இடம் பெற்ற இந்த நிறுவனம். பன்னாட்டு வணிகச் சந்தைப் பொருளாதாரத்திற்குப் பிறகு 1990 களில் 28 மிக முக்கியமான எண்ணெய்ப் படுகைகளையும், எரிவாயு நிலைகளையும் கண்டறிந்தது. இவற்றில் ஒன்று கூட இன்று இந்திய அரசிடம் இல்லை, நாட்டின் பாதுகாவலராக ஐயா திருவாளர் மோடி தனியார் நிறுவனங்களுக்கு இவற்றைத் தாரை வார்த்து விட்டார்.

உலக வங்கியிடமிருந்து 450 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களைக் கடனாகப் பெற்று இன்னும் சில மாநில அரசு நிறுவங்களின் துணையோடு பல்வேறு ஆய்வுகளில் ஈடுபட்ட இந்த நிறுவனம், தொடர்ந்து நாட்டின் பணக்கார நிறுவனமாக நீடித்தது. உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 70 % இந்த நிறுவனத்தின் கைகளில் தான் இருந்தது.

கடந்த நான்காண்டுகளில், ஊர்க்காவலன் மோடியின் தலைமையிலான திருட்டு அரசாங்கம் லாபகரமான அரசின் பொது நிறுவங்களின் உபரிப் பணத்தை குருதி உறிஞ்சும் அட்டையைப் போல குடிக்கத் துவங்கியது, இன்று ONGC தன்னுடைய உபரிப் பணத்தை இழந்தது மட்டுமல்ல, மலைபோல் குவிந்திருக்கும் கடனுக்கும் சொந்தக்காரனாகி இருக்கிறது. நாட்டின் காவல்காரர் மோடி கடந்த 2018 நவம்பரில் ONGC யின் 60 % பங்குகளை தனக்கு வேண்டிய தனியார் நிறுவனங்களுக்கு விற்றுக் கமிஷன் பெறுவதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட்டது. முயற்சி முறியடிக்கப்பட்டது, ஒருவேளை இந்த முயற்சி வெற்றி பெற்றிருந்தால் காவல்காரன் ONGC யை அம்பானிக்கோ, அதானிக்கோ மடை மாற்றி விட்டிருப்பான்.

நீங்கள் ONGC யின் இந்த வெற்றிகரமான வீழ்ச்சியைப் பார்க்க அதிகம் மெனெக்கெட வேண்டியதில்லை, நிறுவனத்தின் Balance Sheet – http://www.bseindia.com இல் கிடைக்கிறது. 2017 – 18 ஆண்டுகளில் ONGC யின் 90 % வீழ்ச்சி வேதனை அளிப்பது மட்டுமல்ல, மோடி தலைமையிலான பாரதீய ஜனதா அரசு எவ்வளவு பெரிய கொள்ளைக்கூட்டம் என்பதையும் உணர வைக்கிற ஒரு சோற்றுப் பதம்.

2014-15 களில் காவல்காரர் மோடி ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு 74 % வீழ்ச்சியை அடைந்த இந்நிறுவனம், இதே நிதி ஆண்டில், இந்தியாவின் மிகப்பெரிய லாபமீட்டும் நிறுவனமாக முகேஷ் அம்பானியின் “ரிலையன்ஸ் இண்டஸ்ட்ரீஸ்” 18,334 கோடி ரூபாயை லாபமாக ஈட்டியது, அதாவது காவல்காரர் மோடி ONGC யின் கோவணத்தை உருவி அம்பானிக்கு ONGC யை பட்டாப் போட்டார் என்று நானோ நீங்களோ சொன்னால் தேசத் துரோகி ஆகி விடுவோம். பரிதாபமாக ONGC மூன்றாம் இடத்துக்கு தள்ளப்பட்டது.

இன்று அதாவது காவல்காரர் மோடி ஆட்சியை விட்டு வெளியேறும் 2018-19 நிதி ஆண்டில் மட்டும் ONGC யின் 92 % நிதி சூறையாடப்பட்டு வீதியில் நிற்கிறது.

இது ஒரு சிறிய எடுத்துக்காட்டு, இந்தியாவின் லாபகரமான பொதுத் துறை நிறுவனங்களை காவல்கார மோடி அரசு எப்படி சீரழித்தது என்பது இந்திய வரலாற்றில் அழியாத கறையாக நிலைத்திருக்கும், ஆனால், இந்தியப் பார்ப்பனர்களும், பார்ப்பன அடிவருடிகளும், மலை முழுங்கி மோடியை, அவரது ஆட்சியின் மிகப்பெரிய ஊழல்களை எல்லாம் மறைத்து இஸ்லாமிய எதிர்ப்பு, தேசபக்தி, பாகிஸ்தான் மீதான காழ்ப்பு என்று திசை திருப்புவதில் மும்முரமாக இருக்கிறார்கள்.

மோடி தலைமையிலான அரசு இந்திய இயற்கை வளங்களை தனது கார்ப்பரேட் நண்பர்களுக்கு விற்று விட்டது மட்டுமில்லை, இனி ஒருமுறை இந்தத் திருடர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் இந்தியா பொருளாதாரத்தில் திவாலாகி காங்கோவைப் போலவோ உகாண்டாவைப் போலவோ குழந்தைகளைத் தெருவில் பிச்சை எடுக்க விடும் நாடுகளில் ஒன்றாக மாறும் நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை, உலகின் மிகவும் ஏழையான நாடுகளில் இப்போது இந்தியாவின் இடம் 19 என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள், தேசபக்தி, இந்து என்று சொல்லிக் கொண்டு உணர்வு மயமாக்க வருகிற பார்ப்பனர்களையும், பார்ப்பன அடிவருடிகளையும் செருப்பால் அடித்து விரட்டுங்கள். உயிர் வாழ்வதற்கான தேர்தல் இது, தேசபக்தி பம்மாத்துகளை நம்பி மோசம் போகாதீர்கள்.

Images & Statistics Sources : scroll.in, bseindia.com & ongcindia.com

அறிவழகன் கைவல்யம், சமூக-அரசியல் விமர்சகர்.

ஐந்து ஆண்டுகளில் வெறும் 30 நாட்கள் மட்டுமே பாராளுமன்றத்துக்கு வந்த சௌகிதார் மோடி!

மாநிலங்களவை உறுப்பினரும், இந்தியக் கம்யூனிஸ்டு கட்சியின் தேசியக் குழு, செயலாளருமான பினாய் விஸ்வம் பிரதம மந்திரி திரு.நரேந்திர மோடிக்கு எழுதியுள்ள பகிரங்க கடிதம் எழுதியுள்ளார்.

மதிப்பிற்குரிய சௌகிதார் திரு நரேந்திர மோடி அவர்களே ,

உங்களுக்கு நீங்களே சௌகிதார் என்ற பட்டத்தைக் கொடுத்துக் கொண்ட போது, நீங்கள் இந்த நாட்டின் காவலாளி என்று நாட்டு மக்களிடம் சொன்னீர்கள். பாராளுமன்றத்தையும், அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தையும் பாதுகாக்கிற பொறுப்பை நீங்கள் எடுத்துள்ளதாக பலர் நம்பினார்கள். ஆனால், நீங்கள் சொன்னதற்கும் செய்ததற்கும் உள்ள இடைவெளி பலரை திகைப்புக்கு உள்ளாக்கியுள்ளது. ஜனநாயகத்தின் அடிப்படையான தூண்களாக பாராளுமன்றம், நிர்வாகம், நீதித்துறை உள்ளன என்று அரசியலமைப்புச் சட்டம் சொல்லுகிறது. நிர்வாகத் துறை பாராளுமன்றத்திற்கு பதில் சொல்ல கடமைப்பட்டது என்பதும் அரசியலமைப்புச் சட்ட நெறிமுறைப்படி மறுக்கமுடியாத ஒன்றாகும். இந்த நெறிமுறைகள் உங்களுக்கும் பொருந்துமா என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் இந்தக் கடிதத்தை நான் உங்களுக்கு எழுதுகிறேன்.

உங்களுடைய ஐந்து வருட “சௌகிதார்காலம்”( காவலாளி) முடிய இருக்கும் நேரத்தில் நீங்கள் எவ்வளவு பொறுப்போடு பாராளுமன்றத்திற்கு இருந்திருக்கிறீர்கள்? இந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் எத்தனை நாட்கள் பாராளுமன்றத்திற்கு வந்து இருக்கிறீர்கள்? நீங்கள் பாராளுமன்றத்திற்குள் சௌகிதாராக நுழைந்த தருணத்தை நம் மக்கள் இன்னும் மறக்கவில்லை. ஜனநாயகத்தின் புனிதமான இடமான பாராளுமன்றத்திற்குள் நுழையும் முன்பு, ரகசிய காப்பு பிராமணம் எடுக்கும் முன்பு பாராளுமன்றத்தின் படிக்கட்டுகளை முத்தமிட்டீர்கள்.

கடந்த ஐந்து ஆண்டு கால ஆட்சிக் காலத்தில் பாராளுமன்றத்தை மதிக்காத பிரதமர் நீங்கள்தான் என்பதை நிருபித்து இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் சௌகிதாராக இருந்த காலத்தில்தான் பாராளுமன்றம் மிக குறைவான நாட்களே கூடியுள்ளது. 2014 ஜூன் மாதத்திற்கும் 2019 பிப்ரவரி மாதத்திற்கும் இடையில் 331 நாட்களே பாராளுமன்றம் கூடியுள்ளது. கடந்த காலங்களில் ஐந்து வருடம் ஆட்சி நடந்த சமயங்களில் பாராளுமன்றம் சராசரியாக 468 நாட்கள் நடந்துள்ளது. இது நீங்கள் நடத்தியது எவ்வளவு வெற்றான ஒன்று( hollowness) என்பதைக் காண்பிக்கிறது. 331 நாட்கள் நடந்துள்ள பாராளுமன்றத்தில், நீங்கள் எத்தனை நாட்கள் கலந்து கொண்டீர்கள் என்று இந்த நாட்டு மக்கள் தெரிந்து கொள்ள ஆசைப்படுவது இயல்புதான்.

அதிகாரப்பூர்வமற்ற வகையில் நீங்கள் 30 நாட்களே பாராளுமன்றத்திற்கு வந்துள்ளீர்கள் என்று தெரிய வருகிறது. சரியான தகவல் குடிமகனுக்கு தெரிய வேண்டும் என்று நம்புகிறேன். பாராளுமன்ற மேலவையான, மாநிலங்களவை உறுப்பினரான நான் இந்தக் கேள்வியை எழுப்பினேன்.இந்த சாதாரண , எளிய கேள்விக்கு எனக்கு கிடைத்த பதில் ஏமாற்றமளிப்பதாக உள்ளது. ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினர் என்ற வகையில்
இந்த மன உளைச்சலை பிரதம மந்திரியாகிய தங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த பகிரங்க கடிதத்தை எழுதுகிறேன்.

“16 வது பாராளுமன்றத்தில்,எத்தனை நாட்கள் ஒட்டுமொத்தமாக பிரதம மந்திரி அவையில் இருந்தார்? என்பதுதான் எனது கேள்வி. பாராளுமன்றம் நடந்து கொண்டு இருக்கும் போது உரிய கால இடைவெளி கொடுத்து 11.2.2019 அன்று பதில் வரும் வகையில் நோட்டீஸ் கொடுத்து இருந்தேன். ஆனால் பாராளுமன்றக் கூட்டம் முடியும் வரையில் எனக்கு எந்தப் பதிலும் வரவில்லை. ஆனால் சில தினங்களுக்கு முன்பு, 22.2.19 தேதியிட்ட கடிதம் ராஜ்ய சபை செயலகத்தில் இருந்து அஞ்சலில் எனக்கு வந்தது. எனது கேள்வியை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது( inadmissible) என்று அந்தக் கடிதம் சொல்லியது.ஏனெனில் அது மாநிலங்களவை/மக்களவையின் அதிகாரவரம்பிற்குள்(Purview) அது வருகிறது. அந்தக் கடிதம் நடைமுறை விதி( Rules of procedure) 47(2) ஐ எனக்கு சுட்டிக்காட்டியது. எனவே சம்மந்தப்பட்ட விதிகளை நான் பார்த்தேன். அரசு அல்லது அமைச்சர்களின் அலுவல் அல்லாத எந்தக் கேள்வியையும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என அந்த விதி கூறுகிறது.

மரியாதைக்குரிய சௌகிதார் அவர்களே அதுதான் உண்மையான பிரச்சினை. பாராளுமன்றத்தில் அமைச்சர் இருப்பது என்பது ஒரு அரசாங்கத்தின் அலுவல் இல்லையா? பிரதம மந்திரி பாராளுமன்றத்தில் இருப்பது தேவையற்றது என்று கருதும் ஒரு அரசு எப்படி பாராளுமன்றத்திற்கு பொறுப்போடு நடந்து கொள்ள முடியும். இதற்கு நான் உங்களிடமிருந்து பதிலை எதிர் பார்க்கலாமா? பூமியிலும், ஆகாயத்திலும் வெளியிடங்களிலும் (outer space) ஆயுதங்கள் இருக்கின்றனவா என்று நீங்கள் சுறுசுறுப்பாக தேடிக் கொண்டு இருக்கும் இந்த நேரத்தில் கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்குவீர்களா என்று அறிய விரும்புகிறேன்.

தங்கள் உண்மையுள்ள,
பினாய் விஸ்வம்,
பாராளுமன்ற உறுப்பினர்.

கமலஹாசன் பேசுவது மாற்று அரசியலா? மநீம குறித்து ஒரு குறுக்கு வெட்டுத் தோற்றம்!

சந்திரமோகன்

சந்திர மோகன்

நடிகர் கமலஹாசன் உருவாக்கியுள்ள மக்கள் நீதி மையம் கட்சியானது, காங்கிரஸ் கட்சி மூலமாக திமுக கூட்டணியில் இடம் பெற செய்த முயற்சி தோல்வியுற்றதால், தனித்து போட்டியிடுகிறது.

ஆனாலும், MNM கட்சிகாரர்களும், சில செய்தி ஊடகங்களும் மாற்று அரசியல் மூன்றாவது அணி என்றெல்லாம் ஊதிப் பெருக்க முயற்சிக்கின்றன. உண்மை என்ன?

தமிழகத்தில் பார்ப்பனர் தலைமையிலான கட்சிகள்/ இயக்கங்கள் வரவேற்பு பெறுவதில்லை!

சுதந்திரப் போராட்ட காலத்தில், காங்கிரஸ் கட்சி வாயிலாக மயிலாப்பூர், மாம்பலம் பார்ப்பனர்கள், சத்தியமூர்த்தி, ராஜாஜி போன்ற தலைவர்களின் முயற்சிக்கு பிறகு, 50 ஆண்டு கால தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் பார்ப்பனர் தலைமையிலான கட்சிகள், இயக்கங்கள் உருவானதாகவோ, வெற்றி பெற்றதாகவோ வரலாறு இல்லை.

பார்ப்பனர் எதிர்ப்பு இயக்கம், திராவிட இயக்கத்தின் எழுச்சிக்கு பிறகு, பார்ப்பனர்கள் தலைமையில் கட்சி அமைக்கும் முயற்சிகள் நடைபெறவில்லை. ஜெயலலிதா வின் வருகை & எழுச்சியும் கூட, ஏற்கெனவே இடைநிலை சாதிகளின் கட்சியாக உருவெடுத்து இருந்த அதிமுக வில், திறமையாக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டதில் இருக்கிறது.

2009 ல் தாம்பிராஸ் பிரமாணர் சங்கம் ஆதரவுடன் எஸ்.வி.சேகர் கட்சி அமைக்க எடுத்த முயற்சிகள் வெற்றி பெறவில்லை. ஜெயலலிதா மறைவினால் ஏற்பட்ட அரசியல் வெற்றிடத்தை vacuum கைப்பற்ற பார்ப்பனர்கள் விரும்புகின்றனர். கமல், ரஜினி முயற்சிகளை இப்படியாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இவர்கள் முயற்சி ஊக்கமான அரசியல் பிரவேசம் அல்ல ! திரையுலகில் ஓய்வு பெற்ற காலத்தில், அரசியல் புகலிடத்தில் தஞ்சம் அடைகிறார்கள். தமிழகத்தில் ஆட்சியதிகாரத்தை கைப்பற்ற விரும்புகிறார்கள். நடக்குமா?

கொள்கை அறிக்கை இல்லாத மய்யமும், அரசியல் கருத்தியல் குழப்பவாதியான கமலஹாசனும்

மக்கள் நீதி மய்யம் உருவாகி ஓராண்டுக்கு மேல் ஆகிறது. அதற்கு கொள்கை அறிக்கை என்று எதுவும் உள்ளதா? பிப்ரவரி 2018 ல் கட்சியை அறிவித்த போது, தரமான கல்வி, ஊழல், வேலைவாய்ப்பு பற்றி பேசினார். புதிய தமிழ்நாடு அமைக்கப்பட வேண்டும் என்றார்.

ம.நீ.ம.வுக்கு கொள்கை என்னவென பலரும் கேள்வி எழுப்பிய பிறகு … ஏப்ரல் 2018 ல், ஐந்து மாதங்களில் வெளியிடுவதாக தெரிவித்தார். இன்னமும் வெளியிடவில்லை.

ஆனால்,

1)வலதும் இல்லை, இடதும் இல்லை ; மய்யம் என்றார்.

2) திராவிடமும் இல்லை, தேசியமும் இல்லை என்றார். கட்சியின் சின்னமான- Logo. 6 கரங்கள் கோர்த்திருப்பது, தெற்கிலுள்ள 6 மாநிலங்களுக்கிடையிலான கூட்டுறவு என்றார்.

3) கிராமங்களில் சுற்றுப் பயணம் சென்று வந்த பிறகு, சமீபத்தில் கிராமிய தேசீயம் என்கிறார்.

ம.நீ.ம.வுக்கு என்று தீர்க்கமான, அறிவிக்கப்பட்ட கொள்கை இல்லாததால், நம்மை பொறுத்தவரை, நிறுவனத் தலைவர் கமலின் கருத்துக்கள் தான் கட்சி கொள்கை எனக் கருதி கொள்ளலாம்.

அவரே தயாரித்த மற்றும் நடித்த படங்கள் பலவும், தேவர்மகன் (1992), ஹேராம் (2000), விருமாண்டி (2004), விஸ்வரூபம் (2013) அனைத்தும், சாதீயவாத, மதவாத தன்மைகளை, பிற்போக்கு கருத்துக்களை பிரச்சாரம் செய்தன.

அவ்வப்போது அவர் பேசியது, எழுதியது எனப் பார்த்தால் … அவரது சித்தாந்தம்… பகுத்தறிவு, அத்வைதம், மார்க்சீயம், மனிதாபிமானம், பார்ப்பனீயம் ஆகியவற்றின் காக்டைல் கலவை ஆகும்.

பார்ப்பனர்களின் உயர்குடியினரான அய்யங்கார் சாதியின் இஷ்ட தெய்வமான விஷ்ணு இவரது திரைப் படங்களில் இடம் பெற்று இருப்பார். இவைகளிலிருந்து நாம் என்ன புரிந்து கொள்வது? கமலஹாசன் இடது இல்லை. வலதின் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு மய்யம் என பொய் சொல்லும் குழப்பவாதி!

“டுவிட்டரில் அரசியல் செய்து கொண்டுருந்த என்னை, ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம் மற்றும் நீட் எதிர்ப்பு போராட்டம், பணமதிப்பு நீக்கம், ஸ்டெர்லைட் எதிர்ப்பு போராட்டம் போன்றவை தான் நேரடியாக ஈடுபட தூண்டியது” எனக் கூறும் கமலஹாசன், இவற்றிற்கு காரணமான பாஜக_மோடி அரசாங்கத்தின் கார்ப்பரேட் ஆதரவு, சமூக நீதி & பன்மைத் தன்மை எதிர்ப்பு ஒற்றை கலாச்சார பாசிச பாஜக முகாமை தாக்குவதற்கு பதிலாக, திமுக – ஸ்டாலின் & காங்கிரஸ் மீதான தாக்குதலுக்கு அதிக அழுத்தம் தருகிறார்.

திமுக_காங்கிரஸ் கூட்டணியில் ஒதுக்கீடு கேட்டு கிடைக்காமல் தனித்து போட்டியிடும் கமல், இப்போது புதிதாக கண்டு பிடித்தது போல, ஈழத் தமிழர்கள் படுகொலைகளுக்கு திமுக-காங்கிரஸ் தான் காரணம் என குற்றம் சாட்டுகிறார்.

எல்லோரும் போல ஒரு தேர்தல் வாக்குறுதி அறிக்கை வெளியிட்டு உள்ளார். அதிலிருந்து பெரிதாக படிக்க வேண்டியதில்லை.

பாஜகஅதிமுக ஆட்சியாளர்கள் மீதான அதிருப்தி வாக்குகள் திமுக கூட்டணிக்கு சென்று விடாமல் மடைமாற்றம் செய்வதற்கான பாஜகஅதிமுக அணியின் B Team ஆக செயல்படுவதே கமல் & மக்கள் நீதி மய்யத்தின் அரசியலாக இருக்கிறது.

கட்சி வேட்பாளர் தேர்வு விஷயங்களில் பார்ப்பனீய அணுகுமுறை!

சுப்பிரமணிய சுவாமி சொல்வது போல, “பிராமணர் வேலை கருத்து சொல்வது மட்டுமே! ” என்பது போல, கமலஹாசன் தேர்தலில் போட்டியிடவில்லை. கிணற்றுக்குள் குட்டிகளை அனுப்பி விட்டு, ஆழம் பார்த்து விட்டு பிறகு தான் முடிவு செய்வார்!

37 ஆண்டு காலமாக ரத்த தானம், சமூக சேவை அது இது வென வேலை பார்த்த நற்பணி மன்ற தூண்களுக்கு கல்தா கொடுத்து விட்டார்.

கோலிவுட் யுனிவெர்சிட்டியில் டாக்டர் பட்டம் பெற்ற கமலஹாசன், படித்தவர்களுக்கு தான் சீட்டு கொடுக்கப்படும் என்ற பார்ப்பனீய தருமத்தை முன்வைத்து மன்றத்துக் காரர்களுக்கு சீட்டுகள் இல்லை என கைவிரித்து விட்டார்.

முதல் பட்டியலில் ஓய்வு பெற்ற IPS போலீஸ் அதிகாரி& நீதிபதி , 3 டாக்டர்கள், 5 வக்கீல்கள், பட்ட மேற்படிப்பு படித்தவர்கள், 8 தொழிலதிபர்கள், முதலாளிகள், சினிமாக்காரர்கள் என வேட்பாளர்கள் அறிவிக்கப்பட்டனர்.

இரண்டாம் பட்டியலும் இதே போல தான்! வேறுபாடு என்னவெனில், சின்னஞ்சிறு அமைப்புகளான இந்திய குடியரசு கட்சி -தமிழரசன் பிரிவு, வளரும் தமிழகம், தமிழ் விவசாயிகள் சங்கம் போன்ற அமைப்புகளுக்கும் சீட்டுக்கள் கொடுத்துள்ளது தான்!

கட்சி நடத்தவும் புதிது புதிதாக ஆட்கள் (மருத்துவர் மகேந்திரன், விஜய் டிவி மகேந்திரன், சினேகன், சிரிபிரியா எனப் பலரும்) வந்துவிட்டார்கள். கமல் ரசிகர் மன்றத்தினர் கொடி பிடிப்பது, போஸ்டர் ஒட்டுவது, ஓட்டு கேட்பது என்ற வேலைகளை தான் பார்க்க வேண்டும்.

நடிகர் கட்சிகளுக்கு இனி எதிர்காலம் இல்லை!

கடந்த காலம் போல, ஆளும் & எதிர்கட்சிகள் மீது அவநம்பிக்கை, நிலவும் அரசியல் வெற்றிடத்தை நிரப்ப ஒரு மாற்று அரசியல் சக்தியை எதிர்பார்ப்பது – என்ற மனோநிலையிலிருந்து தமிழக மக்கள் மாறிவருகின்றனர். பகுதி/ பிராந்திய மடடங்களில், பிரச்சினைகள் அடிப்படையிலான பல்வேறு மக்கள் திரள் போராட்டங்கள் வீதிகளில் தினம் தினம் அரங்கேறிக் கொண்டு இருக்கின்றன; மாணவர்- இளைஞர் எழுச்சிகளும் உருவாகி வருகின்றன.

ஆனால், 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், ஒரு வெற்றிடம் நிலவிய போது, திரைப்படங்களில் அநீதிக்கு எதிரானப் போராளியாக சித்தரித்துக் கொண்ட நடிகர் விஜயகாந்த் கருப்பு எம்ஜியார் ஆக முன்வந்தார். பாமக, விசிக கட்சி அணிகளையும் ஈர்த்தார். 2009 தேர்தலில், 10% வரை வாக்கு பெற்றார். [ இந்த சதவீதத்தில் தெலுங்கு பேசும் வாக்காளர்களும் கணிசமாக இணைந்து கொண்டனர் என்பதையும் பார்க்கத் தவறக்கூடாது.)

2011 சட்டமன்ற தேர்தலில் அதிமுக-தேமுதிக கூட்டு விஜயகாந்த்தை தூக்கி நிறுத்தியது. தொடர்ந்து மூன்றாவது அணி/ மாற்று அரசியல் என்ற அரசியல் கட்சிக்குரிய பணிகளை செய்யாமல் போனதால், 2014 சட்டமன்ற தேர்தலில் 2.4% தான் வாக்குகள் கிடைத்தது. படிப்படியாக தேமுதிக கரைந்து வருகிறது.

தற்போதைய தேர்தல் கூட்டணி அதற்கு உயிர் கொடுக்கும் முயற்சியாக அமைந்துவிட்டது. ஆக்சன் ஹீரோ ஒரு டெடி பியர் /பொம்மை கரடி போல மாறிய சோகம், மொத்த கட்சிக்கும் ஏற்படப் போவது உறுதி.

மாற்று அரசியல் வேண்டும் என மக்கள் கோரவில்லை. மக்கள் விரோத பாஜக அதிமுக ஒழிந்தால் போதும் எனக் கருதுகின்றனர். இத்தகைய வாய்ப்பற்ற தருணத்தில் மாற்று அரசியல் என்ற கிலுகிலுப்பையை விற்க முயற்சி செய்கிறார், கமலஹாசன். தொகுதிக்கு ஆயிரம் வாக்குகள் வாங்கவே படாதபாடு படப் போகிறார்கள், மநீம வேட்பாளர்கள்.

கமலஹாசன் மய்யத்தின் அரசியல் வரலாறு என்ன? அறிக்கை அரசியலா, போராட்ட அரசியலா?

1) கடந்த ஆண்டில் ஸ்டெர்லைட் எதிர்ப்பு போராட்டம் – தூத்துக்குடி துப்பாக்கி சூட்டில் பாதிக்கப்பட்டவர்களை மருத்துவமனைக்கு சென்று பார்த்தது.

2) பல்வேறு பிரச்சினைகள் மற்றும் சமூக செயற்பாட்டாளர்கள் மீதான தமிழக அரசு தாக்குதல்களை கண்டித்து அறிக்கை விட்டது.

3) பல்வேறு இடங்களில் கிராமசபை என்ற கூட்டங்களை கூட்டியது போன்றவையே அவரது அரசியல் ஆகும்.

வலதுசாரி பாசிச சக்திகள் மத்திய அரசில் உட்கார்ந்து கொண்டு… மதவெறி, சாதிவெறி கும்பல் கொலைகள், நிலங்கள், கனிமவளங்கள் & வங்கிநிதி மீதான கார்ப்பரேட் கொள்ளைகள், சமூக நீதி மறுப்பு, அரசியலமைப்புச் சட்டம் & சனநாயக மறுப்பு, ஒரே தேசம், ஒரே பண்பாடு, ஒற்றை ஆட்சி என்ற பாசிச ஆட்சிமுறையை நடத்தி கொண்டிருக்கும்போது,

விவசாயிகள் தற்கொலைகள், வேலையில்லா திண்டாட்டம் அதிகரிப்பு, சிறு தொழில்கள் அழிவு, 1% பெரும் பணக்காரர்கள் : 99% ஏழைகள் என்ற நிலை உருவாகியிருப்பது போன்ற சமூகபொருளாதார, அரசியல் சூழலில் போர்க்குணமிக்க போராட்டங்கள் நடத்தும் வலிமையான அமைப்புகளே நாட்டுக்கு தேவையாகும்.

நிஜவாழ்க்கை சினிமா அல்ல!

கமலஹாசனிடம் துளியளவும் போராட்ட சிந்தனையோ, பாரம்பரியமோ இல்லை! காவிப் பாசிசத்தை அச்சமின்றி விமர்சிக்கும் பிரகாஷ் ராஜின் துணிச்சலும் இல்லை. கமலஹாசன் மாற்றத்திற்கான சக்தியே கிடையாது!

முற்போக்கு முகாம் தோழர்களுக்கு…

நேற்று வரை, ரஜினிகாந்த், கமலஹாசன் படங்களுக்குச் சென்று, கைதட்டி, விசிலடித்து கொண்டாடிய சில தோழர்கள் விமர்சனம் செய்யாமல் மறைமுகமாக அவர்களுக்கு உதவக் கூடாது; இன்றைய அரசியல் விவகாரங்களில், சீரியசாக, பொறுப்பாக செயல்பட வேண்டும். அரசியல் களத்திலிருந்து இந்த நடிக சிகாமணிகளை அகற்றிட, தோலுரித்துக் காட்ட வேண்டும்.

சனநாயக சக்திகளுக்கு வேண்டுகோள்!

நாடு ஒரு தீவிரமான தேர்தல் போராட்ட களத்தில் உள்ளது. மக்கள் விரோத பாசிச பாஜக- அதிமுக கூட்டணியை, தமிழ் நாட்டில் வீழ்த்த வேண்டிய கடமை நம் முன்னுள்ளது.

தமிழகத்தில் அதிமுக வின் வாக்கு வங்கியை உடைக்க கூடிய ஆற்றல் ஓரளவுக்கு தினகரன் அணி அ.ம.மு.க இடமே உள்ளது. அதே சமயத்தில் பாஜக_அதிமுக விற்கு எதிரான வாக்குகள் சிந்தாமல், சிதறாமல் வலுவான மாற்று வேட்பாளர்களுக்கே செல்ல வேண்டியுள்ளது.

ம.நீ.மய்யம் அதிமுக வாக்குகளை உடைக்கவோ, கவரவோ பிரச்சாரம் செய்யவில்லை. கட்சி சாரா வாக்காளர்கள், சனநாயக சக்திகள், அதிருப்தி வாக்குகளை தன் பக்கம் திருப்பி, வலுவான எதிர்கட்சி வேட்பாளருக்கு கிடைக்க வேண்டிய வாக்குகளில் சில ஆயிரங்களை சிதறடிக்க திட்டமிட்டுள்ளது. கமலஹாசன் பேச்சும், அரசியலும் அத்தகைய திசையில் இருக்கிறது.

இது ஒரு முக்கியமான தேர்தல் போராட்டம்! சில ஆயிரம் வாக்குகள் கூட சில இடங்களில் பாசிச சக்திகளுக்கு மீண்டு வரும் வாய்ப்பை வழங்கிவிடலாம்! நீங்கள் அதற்கான வாய்ப்பு அளித்துவிடக் கூடாது!

தமிழக வாக்காளர்களே!

பாசிச பாஜக-அதிமுக கூட்டணியை ஒட்டுமொத்தமாக தோற்கடியுங்கள்!

மக்கள் நீதி மய்யம் போன்ற துண்டு துக்காணி B டீம்களை நிராகரியுங்கள்!

சந்திரமோகன், சமூக-அரசியல் விமர்சகர்.

களையெடுக்கப்பட வேண்டிய தூய்மைவாத அரசியல்!

ராஜராஜன் ஆர்.ஜெ.

இன்றைய நவீன உலகில், ஆபத்தான ஒரு அரசியல் கோட்பாடு இருக்கிறதென்றால், அது தூய்மைவாதம் தான்.

தூய்மைவாதம் என்றால் என்ன?

என் இனம் தான் உலகத்திலேயே சிறந்த இனம், பிற இனங்கள் என் இனத்திற்கு கீழானது.

என் மதம் தான் உலகத்திலேயே சிறந்த மதம், பிற மதங்கள் என் மதத்திற்கு கீழானது.

என் மொழி தான் உலகத்திலேயே சிறந்த மொழி, பிறமொழிகள் என் மொழிக்கு கீழானது.

என் நாடு தான் உலகத்திலேயே சிறந்த நாடு, பிற நாடுகள் என் நாட்டிற்கு கீழானது.

என் கொள்கை தான் உலகத்திலேயே சிறந்த கொள்கை, பிற கொள்கைகள் என் கொள்கைக்கு கீழானது.

என் சாதி தான் உலகத்திலேயே சிறந்த சாதி, பிற சாதிகள் என் சாதிக்கு கீழானது.

இதில் உலகத்தில் வேறு எங்குமே இல்லாத அளவிற்கு தூய்மைவாதம் வேரூன்றிய ஒரு நாடு இந்தியா. அந்த தூய்மைவாத கொள்கைக்கு பெயர் சாதி. சாதியின் அடிப்படையே தூய்மைவாதம் தான். எந்த ஒரு சாதியவாதியும் தன் சாதியே உயர்ந்தது என்று கருதி கொள்வான். இதில் மேலிருந்து கீழ் வரை அனைவரும் தன்னை உயர்ந்தவன் என கருதிக்கொள்ளும் வகையில் எல்லா சாதிகளுக்கும் கீழ் ஒரு சாதி இருக்கும் வகையில் படிநிலை சமத்துவமின்மையால் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு கோட்பாடு சாதி. நிற்க!

இவ்வகை தூய்மைவாத கோட்பாடுகளை காக்கும் வகையில் தோன்றும் கட்சிகள், தலைவர்கள் அனைவருமே ஆபத்தானவர்கள். இவர்கள் தங்களை இந்த உலகை காக்க வந்த ரட்சகர்களாக காட்டிக்கொள்வார்கள். நம் கண்ணுக்கு தெரியாத, அறிவுக்கு முழுமையாக எட்டாத ஒரு கனவு உலகத்தை தங்கள் வார்த்தை ஜாலத்தால் நமக்கு காட்டி நம்மை மயக்கி வைத்திருப்பார்கள். அவர்களின் அடிப்படை கொள்கையான தூய்மைவாதம் என்ற பாசிசத்தை மறைத்து வளர்ச்சி, வல்லரசு, மரபை மீட்போம், நம் முன்னோர்களின் வாழ்வை மீட்டெடுப்போம், நாதியற்ற சமூகமே நான் தான் உன்னை காக்க வந்த கடவுள் என தொடர் பரப்புரைகளால் நம்மை வசியம் செய்ய அவர்களால் முடியும்.

Illustration by Franziska Barczyk

ஆனால்,இவ்வகை வளர்ச்சி, வல்லரசு, மரபு, முன்னோர்கள் என பேசி ஆட்சியை பிடித்த பாசிஸ்டுகள் மக்களை கொடுமைப்படுத்தியதும், கொன்றதும் தான் வரலாறாக இருக்கிறது. இதில் உலகளாவிய ஒரு உதாரணம் ஹிட்லர். தற்கால அரசியலில் இந்த வரிசையில் யாரெல்லாம் இருக்கிறார்கள் என்று இதை படிக்கும் போதே உங்கள் சிந்தனைக்கு வந்திருக்கும். அவர்களை புறந்தள்ளுங்கள்.

உலகம் ஆதிக்கத்தினால் கட்டமைக்கப்பட கூடாது. சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் என்கிற மானுடத்தால் தான் கட்டமைக்கப்பட வேண்டும்.

கடைசியாக ஒன்று, இன்றைய அரசியலில் பலர் ஒரு கனவு உலகத்தை கற்பனை செய்து வைத்திருக்கிறார்கள். அரசியல்வாதி என்பவன் மிக மோசமானவன் என்று யோசிக்கும் ஒரு பெரும் தலைமுறை உருவாகி இருக்கிறது. அவர்களிடம் சொல்லுங்கள், உலகில் அப்பழுக்கற்ற கொள்கை இல்லாத மாதிரியே அப்பழுக்கற்ற மனிதர்கள் என்று யாரும் இல்லை. அப்படி யாரேனும் நான் தான் சிறந்தவன் என்று சொன்னால், அவன் மேற்சொன்ன தூய்மைவாதம் பேசுபவனாக தான் இருப்பான். அவனை கவனித்து புறந்தள்ளுங்கள்.

எவனொருவன், திறந்த மனதுடன் இருக்கிறானோ, எல்லா மக்களையும் சமமாக பார்க்கிறானோ, தன் தவறுகளை ஒத்துக்கொள்கிறானோ, மக்களை இயல்பாக சந்தித்து உரையாடும் தன்மையில் இருக்கிறானோ, அவனை கவனியுங்கள். அவன் பேசும் அரசியல் அனைவருக்குமானதா?அவனிடம் ஏதேனும் வெறுப்பரசியல் வெளிப்படுகிறதா? அவனிடம் ஏதேனும் தூய்மைவாதம் தென்படுகிறதா? என்பதையெல்லாம் பார்த்து, அப்படி இல்லையென்றால் அவனை தேர்ந்தெடுங்கள். அவன் தான் இன்றைய உலகின் நல்ல அரசியல்வாதி!

ராஜராஜன் ஆர்.ஜெ., சமூக-அரசியல் விமர்சகர்.

நவீன அரங்கியலை உள்வாங்கிய நவீன அரசியல்வாதி ராகுல்!

அ. ராமசாமி

அ.ராமசாமி

அரங்க அமைப்புக் கலையை அறிந்தவர்கள் இந்த மேடை அமைப்பை முன்முற்ற அரங்கம் (Front Project Stage ) என்று சொல்வார்கள். அழகிப் போட்டிகள், ஆடை கள், அலங்காரப் பொருட்களின் அறிமுகம் போன்றவற்றை அறிமுகப்படுத்தும் நோக்கத்திற்குப் பயன்படும் தன்மை இந்த அரங்க அமைப்புக்கு உண்டு. இயல்பான உரையாடல் வழியாகப் பார்வையாளர்களோடு நெருங்கிவிட விரும்பும் இந்த அமைப்பைப் பிரேசிலின் நவீன அரசியல் நாடகக்காரன் அகஸ்டோ போவெல் 1980 களின் தொடக்கத்தில் முன்வைத்தான். அவனைத் தமிழ் நாடகக்காரர்கள் கண்ணுக்குப் புலப்படாத அரங்கியல்காரனாக (Invisible Theater) அறிவார்கள். புலப்படா அரங்கிற்கும் முன்னால் அவன் இயங்கிய அரங்கத்திற்குப் பெயர் முன் முற்றமேடை (Forum Theatre)

இதுவரை நமக்கு அறிமுகமான படச்சட்டகச் செவ்வக மேடையில் (Proscenium Stage) சிறப்பான ஒளியமைப்புகள் மூலம் பேச்சாளர்களின் மீது கவனக் குவிப்பைச் செய்ய முடியும். என்றாலும் அதில் பார்வையாளர்கள் நெருக்கமாக உணரும் சாத்தியங்கள் குறைவு. செவ்வக மேடையில் பேசும் நபர் அசையும் நபராக இருக்கவிரும்பினால் கூடத் தட்டையாக ஒரு நேர்கோட்டில் தான் நகர முடியும். இடவலமாகவும் வல இடமாகவும் பார்வையாளர்களுக்கு உடலைப் பாதியளவு காட்டியபடி நகரும்போது மேலிருந்தோ பக்க வாட்டிலிருந்தோ வரும் ஒளியின் குவிதல்வழி பார்வையாளர்களின் கவனத்தை அவர் மீது நிரப்பி விடலாம். அந்த முயற்சிகளைக் கூட இந்திய அரசியல்வாதிகள் தங்கள் மேடைப்பேச்சுகளில் அதிகம் முயற்சி செய்ததில்லை.

தமிழக அரசியல் மேடையில் எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன் சில முயற்சிகள் செய்திருக்கிறார். நிலையான ஒலிபெருக்கியை விட்டு விலகி மேடையின் முன்னால் வந்து குறிப்பான பார்வையாளரை நோக்கிக் கேள்விகளை எழுப்பிப் பதிலைப் பெற்று உரையாடும் ஒருசில காட்சிகளை அவரது மேடைப்பேச்சில் நானே பார்த்திருக்கிறேன்.இந்திய அளவில் ராகுல் காந்தியின் தந்தை ராஜீவ்காந்தி இதே போல முயன்றிருக்கிறார்.அந்த முயற்சியில் சில ஆபத்துகள் உண்டு.

எதிர்க்கதாபாத்திரத்தோடு பேசும்போது கண்ணைப் பார்த்துப் பேசவேண்டும் (Eye contact) ) என்பது நடிப்புக்கலையில் முக்கியமான பாடம்/ பயிற்சி. கண்களைத் தொடர்தல் ஒரு சுவாரசியமான விளையாட்டு. நாடகப் பயிலரங்குகளில் எப்போதும் முயல்வதுண்டு.

கண்களைப் பார்த்துப் பேசுவதன் மூலம் நெருங்கி வரவேண்டும் என்ற நோக்கம் நிறைவேறும்.இந்த முன் முற்றமேடை அதற்கான நல்லதொரு வடிவம். இந்த முறையை எல்லா இடங்களிலும் செயல்படுத்தி விட முடியாது.

ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட -ஸ்டெல்லா மேரிஸ் போன்ற கல்லூரிகளில் அரசியல் புரிதல் கொண்ட மாணவப் பார்வையாளர்களோடு நடத்தும் உரையாடலில் வெற்றிகரமாக முயற்சி செய்யலாம். அதைச் செய்ததால் இன்று நடந்த தேர்வில் ராகுல் காந்தி 90 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான மதிப்பெண்கள் பெறும் மிகத்தரமான (Out standing ) அரசியல்வாதியாக ஆகிவிட்டார். அவருக்குத் தேர்வு வைத்த மாணவிகளின் வினாக்களும் தேர்ச்சியான நிபுணர்களின் வினாத்தாளைப் போல இருந்தன.

நடந்தது கொண்டாட்டமான கலைநிகழ்ச்சியா?
அரிஸ்டாடியலிய இன்பியல் நாடகமா?
இந்திய குடிமைத்தேர்வில் ஆட்சிப்பணிக்குத் தேர்வில் நேர்காணல் செய்யப்படும் ஒருவருக்கு நடக்கும் நேர்காணல் தேர்வா? எனப் பலவிதமான அனுமானங்களை உருவாக்கித் தந்த நிகழ்வாக இருந்தது.

இந்திய அரசியல் நவீனத்தன்மைக்குள் நுழைந்து கொண்டிருக்கிறது. அதற்கான தகுதியோடு ஒரு நவீனத்தலைவர் உருவாகியிருக்கிறார் . அந்த முக்கால் மணி நேர நிகழ்ச்சியை ஒன்றிரண்டு தடவை பார்த்தேன்; கேட்டேன்; மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.

அ. ராமசாமி, பேராசிரியர்; எழுத்தாளர்.

முற்றிய மனநோயாளிகள்!

லக்ஷ்மி சரவணகுமார்

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் திண்டுக்கல் நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கு விசாரணைக்கு வருகிறது. குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தொடர்ந்து பொது இடங்களில் பெண்களின் மீது பாலியல் அத்துமீறல் செய்த வழக்கில் கைதானவர். வழக்கை விசாரித்த நீதிபதி குற்றவாளியின் மனநிலையைப் புரிந்து கொள்கிறார்.
அவரது தீர்ப்பில் இப்படி ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். ‘பெண்கள் குறித்தான எந்தவித அடிப்படை புரிதல்களும் இல்லாமல் நீங்கள் வளர்க்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள், உங்களுக்கு குறைந்தபட்சம் பெண்களை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது என்பதே சிக்கலாய் உள்ளது. பதினைந்து நாட்களுக்கு கொடைக்கானல் மதர் தெரஸா பெண்கள் கல்லூரி வளாகத்தில் அவர்களோடு தங்கி நன்னடத்தை கடிதம் பெற்று வரவேண்டுமென.’

இந்த வழக்கிற்கு பிறகு அந்த மனிதன் என்னவானார் என்பது தெரியாது. ஆனால் அந்த நீதிபதி குறிப்பிட்ட மிக முக்கியமான விஷயம் நீ பெண்கள் குறித்த எந்தவிதமான புரிதல்களும் இல்லாமல் வளர்க்கப்பட்டிருக்கிறாய். இது இந்தியச் சூழலில் 90 சதவிகித ஆண்களுக்கு பொருந்தும்.(என்னையும் சேர்த்து.)

இங்கு ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு எல்லையில் தங்களின் யோக்கியத்தனத்தையும் அயோக்கியத்தனத்தையும் நிறுத்திக் கொள்கிறார்கள். பெண்கள் ஒரு குடும்பத்தின் தனிப்பெரும்பான்மை சொத்தாக பார்க்கப்படுவதிலிருந்து தான் அவர்களின் மீதான எல்லா வன்முறைகளும் துவங்குகிறது. அப்பாவுக்கு பணிந்து போகும் அம்மாவை அக்காவை தங்கைகளை பார்த்து வளரும் ஒருவன் பருவ வயதில் அப்பாவைப் போலவே மாறுகிறான்.

பெண்கள் தனது விருப்பங்களுக்கு கட்டுப்பட்டவர்கள் என்கிற மனோபாவம் மிகச் சிறிய வயதிலிருந்தே ஆண்களுக்கு ஆழமாக மனதில் ஊன்றி வளர்ந்து விடுகிறது. குடும்பத்தில் பொதுவெளியிலென எல்லா இடங்களிலும் ஆண் ஆணாகவே மாறிப்போவதற்கான முதல் காரணம் அவன் குடும்பம் அவனை சரியான புரிதல்களோடு வளர்ப்பதில்லை.

2005 ம் வருடத்தின் மாட்டுப் பொங்கல் நாள். அப்போது ஒரு மருத்துவமனையோடு சேர்ந்த என்.ஜி.ஓ வில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன். மாலை நேரம், ஆட்டோவில் ஒரு பெண்ணைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்தார்கள். நாற்பது வயதிருக்கும். இடைக்குக் கீழ் உடையெங்கும் குருதி. பாதி மயக்கநிலை. பதறியடித்து அவரைத் தூக்கிக் கொண்டு போய் சிகிச்சைக்கு அனுப்பினோம். விசாரித்த போது அவர் பாலியல் தொழிலாளி என்று தெரிந்தது. முந்தைய நாள் மாலை இரண்டு இளைஞர்கள் அவரை அழைத்துக் கொண்டு ஊருக்கு வெளியிலிருக்கும் கன்மாய்க்கு சென்றிருக்கிறார்கள். இவர்கள் உறவு கொள்ளும் போது பக்கத்து கிராமத்திலிருந்த ஆண்கள் கொஞ்சம் பேர் அங்கு வர இவர்கள் பயந்து அங்கிருந்து ஓடிவிட்டார்கள். அதன்பிறகு 16 பேர் சேர்ந்து தொடர்ந்து மாறி மாறி அந்தப் பெண்ணை பாலியல் வல்லுறவிற்கு உள்ளாக்கியுள்ளார்கள். இறுதியாக ஒருவன் முற்றிய போதையில் அந்தப் பெண்ணின் குறியில் க்ளிட்டை கடித்து துப்பியிருக்கிறான்.

கேட்கும் போது தலை சுற்றி மயக்கம் வந்தது. தன்னை நம்பி வரும் ஒரு பெண்ணுக்கான குறைந்தபட்ச பாதுகாப்பைக் கூட தரமுடியாத அளவிற்கு முட்டாள்தனமும் கோழைத்தனமும் நிரம்பிய இவர்களைப் போன்று இன்னும் எத்தனை பேர். கூட்டாக சேர்ந்து பாலியல் வன்முறை செய்வது யதார்த்தமானது, அதுவொரு சுவையென இவர்களை எது நம்பச் செய்கிறது?

பொள்ளாச்சி பாலியல் வன்முறை தொடர்பான வீடியோவை என்னால் முழுமையாய் பார்க்க முடியவில்லை. அந்தப் பெண்களின் அலறல் ஒன்றாய் நூறாய் ஆயிரமாய் எதிரொலிக்கிறது. தெரிந்த பழகிய ஒவ்வொரு பெண்களின் குரல்களும் அதன் பின்னால் இருப்பதான வேதனை மனமெங்கும் எழுந்தபடியே இருக்கிறது. பாலியல் ரீதியிலான வன்முறைக்கு இணங்க வைப்பதற்காக ஒரு இளம் பெண்ணை பெல்ட்டால் அடிப்பதும் அந்தப் பெண் அடிக்க வேண்டாமென கெஞ்சுவதும் இதெல்லாம் ஒரு சாதாரண மனிதன் செய்யக் கூடியதுதானா என்கிற அச்சத்தை உருவாக்குகிறது.

அதிலும் ‘உன்ன நம்பித்தானடா வந்தேன், லூசாடா நீ இப்டிலாம் பன்ற? ‘ என அந்தப் பெண் சொல்லும் நொடியில் வீடியோவை நிறுத்திவிட்டேன். அவள் அவனை எத்தனை நேசித்திருந்தால் இதை சொல்லி இருக்கக்கூடும். ஒரு மனிதன் தான் எதிர்கொள்ளும் எந்தப் பெண்ணையும் நேசிக்காமல் ஏமாற்றிக் கொண்டே இருக்கிறான் என்றால் பெண்கள் குறித்து வாழ்க்கை குறித்து அவனது புரிதல் தான் என்ன? இவர்கள் எப்படி தங்கள் வீட்டுப் பெண்களை தோழிகளை இயல்பாக பார்ப்பார்கள்?

இந்தக் குற்றவாளிகளில் சாதாரண ஆட்களில் இருந்து பெரும் அரசியல்வாதிகள் வரை பட்டியல் நீண்டபடி இருப்பது ஒரு அதிர்ச்சியென்றால் அவர்கள் என்னென்ன காரியத்திற்கெல்லாம் இதை செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை கொஞ்சம் நெதுங்கி விசாரித்தால் அதைவிடவும் அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. பொள்ளாச்சியைச் சேர்ந்த ஒரு நண்பருடன் இது குறித்து பேசிக் கொண்டிருக்கையில் இந்த கேங் பொள்ளாச்சியின் முக்கிய பிரமுகர் ஒருவரின் மனைவியை இதேபோல் தங்கள் வலையில் வீழ்த்தி வீடியோவும் எடுத்து அதிலிருந்து மீள வேண்டுமானால் எண்பது லட்ச ரூபாய் தர வேண்டுமென மிரட்டி வாங்கி இருக்கிறார்கள். இதுவெறும் சாம்பிள்தான்.

இதுபோல் ஏராளமான ப்ளாக் மெயில்கள் ஒருபுறமென்றால் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் பெண்களை அரசியல்வாதிகளுக்கு இரையாக்குவது இன்னொரு வகை. இதில் ஆளுங்கட்சியின் பல முக்கியஸ்தர்களும் அடக்கம். பெண்களை இத்தனை துட்சமாக நினைக்கும் ஒரு கட்சி மாநிலத்தை ஆண்டால் மயிறா விளங்கும்? கல்லூரி பேராசிரியர்கள், மருத்துவர்கள், மாணவிகள் குடும்பப் பெண்கள் என இவர்கள் யாரையும் விட்டுவைக்கவில்லை. இத்தனையாண்டு காலம் யாரிடமும் மாட்டிக் கொள்ளாமல் இவர்களால் இதை செய்ய முடிந்திருக்கிறதென்றால் இவர்களுக்குப் பின்னால் இருந்து யாரோ பலமாக சப்போர்ட் செய்கிறார்கள் என்பதுதான் தெளிவாக விளங்குகிறது.

ஒரு சமூகத்தில் குடும்பம் அரசு யாவும் பெண்கள் குறித்த புரிதல்கள் இல்லாமல் இருப்பதை முற்றிய மனநோய் என்று சொல்வதா? கூட்டு வன்முறை என்று சொல்வதா? இதுபோன்ற பாலியல் குற்றங்களுக்கான அதிகபட்ச தண்டனைகள் என்ன? அல்லது எப்போது இவர்களுக்கான நீதி கிடைக்கும்? தனக்கு உடமையில்லாத ஒரு பெண்ணின் உடல் மீது எல்லாவிதமான வன்முறைகளையும் செய்துவிட்டு அதுகுறித்து எந்தவிதமான குற்றவுணர்வுகளுமில்லாமல் அலையும் இவர்களோடு சேர்ந்த ஒவ்வொருவரையுமே நாம் சந்தேகிக்கத்தானே வேண்டும். பரஸ்பரம் புரிந்துணர்வுடன் நடக்கும் ஒவ்வொரு காதலின் மீதும் உடல் உறவுகள் மீதும் சந்தேகங்களையும் அவருவருப்புகளையும் இவர்கள் உருவாக்கி இருக்கிறார்கள்.

இரண்டு பேர் பொதுவெளியில் நேசத்தோடு இருப்பதை பார்க்க முடியாதளவிற்கு சூழலை மாற்றிப் போட்டிருக்கிறார்கள். மாலை அயலகத்திலிருந்து அழைத்த நண்பர் ஒருவர் ஏன் உங்கள் தேசத்தில் மனிதர்கள் இத்தனை மனச்சிக்கல் கொண்டவர்களாய் இருக்கிறார்களென வருத்தப்பட்டார். இந்த சம்பவம் ஏற்படுத்திய பாதிப்பில் அவர் மருத்துவமனை சென்று வந்திருக்கிறார். 300 க்கும் மேற்பட்ட பெண்கள் என பத்திரிக்கைகள் சாதாரணமாக சொல்லும் போது நமக்குத் தெரிந்த நம்மோடு இருக்கும் பெண்கள் எல்லாம் பாதுகாப்பாகத்தான் இருக்கிறார்கள் என்கிற நம்பிக்கைகள் எல்லாம் உடைந்து நொறுங்குகிறது.

பாலியல் குற்றங்களை புரிகிற ஆண்கள் தனியாக எங்கிருந்தோ வருகிறவர்கள் அல்ல, நம்வீட்டில் நம் தெருவில் நமக்குத் தெரிந்தவர்களில் இருந்துதான் உருவாகிறார்கள். நம்மோடு இயல்பாக பழகும் இவர்கள் எல்லோருக்கும் சகிக்கமுடியாத இன்னொரு பக்கமுண்டு. பெண்களை இத்தனை இழிவாக நடத்தக்கூடிய இவர்களால் எந்தக் குற்றங்களையும் எளிதாக செய்ய முடியும். நேசத்தை தேடி வந்த ஒரு பெண்ணை கூட்டு பாலியல் வன்முறை செய்து அடித்து துன்புறுத்துகிறவனை முதலில் மனிதன் என்று சொல்வது சரியா? எதிர்பாலினத்தின் மீதான பாலியல் இச்சை, காதல் இதுவெல்லாம் இயல்பான விஷயங்கள். இவை எந்தப் புள்ளியில் சாடிஸமாக மாறுகிறது.

ஆயிரத்தில் ஒன்றல்ல, லட்சத்தில் ஒரு முறைதான் பாலியல் குற்றங்களுக்கு கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கப்படுகிறது. பல வழக்குகள் என்னவாகின்றன என்பதே தெரியவில்லை. பெண்களுக்கு பாதுகாப்பில்லாத நாடுகளின் வரிசையில் நாம் முதலாவதாக இருக்கிறோம் என்று பெருமையொடு சொல்லிக் கொள்ளலாம். நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் பத்தில் நான்கு பெண்கள் ஏதோவொரு சமயம் பாலியல் அத்துமீறலை எதிர்கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதுதான் நிதர்சனம்.

எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் ஒன்று கூடி இந்த பிரச்சனையில் பாதிக்கபட்டவர்களுக்கு நீதி கிடைக்கவும் குற்றவாளிகளுக்கு தண்டனை கிடைக்கவும் போராட வேண்டும். ஏனெனில் இந்த பிரச்சனை நம் குடும்ப அமைப்புகளின் அடிப்படியை சிதைக்கக் கூடியதொன்று. பாலியல் குற்றங்களுக்கான தண்டனைகள் கடுமையாக்கப்படுவதோடு அவை விரைவாக விசாரிக்கப்பட்டு நீதி வழங்குவதற்கான வழிகளை உருவாக்க வேண்டும்.

குழந்தைகளுக்கு குட் டச் பேட் டச் சொல்லிக் குடுப்பதைப் போலவே, சிறு வயதிலிருந்தே பெண்களுடனான நட்பு அவர்களைப் புரிந்து கொள்வது குறித்து சரியான முறையில் கற்றுக் கொடுப்பதற்கான வழிகளை ஏற்படுத்த வேண்டும். இந்த அநீதிகளுக்குப் பின்னாலிருக்கும் ஒவ்வொருவரும் தண்டிக்கப்பட வேண்டுமென்றால் இடைவிடாத போராட்டம் மட்டுமே ஒரே தீர்வு.

லக்ஷ்மி சரவணகுமார் எழுத்தாளர்.

தோற்றுப்போன மோடியின் இராணுவ அஸ்திரம்!

ஜி. கார்ல் மார்க்ஸ்

ஜி. கார்ல் மார்க்ஸ்

எதிர்பாராத திருப்பமாக நடந்து முடிந்திருக்கிறது பாக் தீவிரவாத முகாம்களின் மீதான தாக்குதல். அரசு நிறுவனங்களின் இறுக்கத்துக்கு சற்றும் பொருத்தமில்லாத வகையில் மக்கள் அபிநந்தனின் விடுதலையை கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அப்பா, மகன், சிறைபிடிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்திய வீரன் போன்ற அவர் மீதான பிம்பங்கள் ஊதப்பட்டதில், மோடி ஊதிப்பெருக்க விரும்பிய “இந்திய பராக்கிரமம்” எனும் பிம்பம் அதன் வசீகரத்தை இழந்து மூலையில் சாத்தப்பட்டதுதான் இந்த சம்பவத்தின் துயரம்.

இந்த விவகாரத்தில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்றாக நான் கருதுவது, நாற்பது CRPF வீரர்கள் கொல்லப்பட்ட விவகாரத்தை இந்திய அரசு அணுகியதற்கும், பாஜக அரசு அணுகியதற்கும் இருந்த வேறுபாடுதான். இரண்டும் வேறு வேறா என்று கேட்டால் எனது பதில் “ஆம்” என்பதுதான். இந்த வேறுபாட்டை இனம்காணுவதில், அதைக் களைவதில் மோடி காட்டிய மெத்தனமே, அவர் இன்று குறுகிப் போய் நிற்பதற்குக் காரணம்.

தற்கொலைத் தாக்குதல் நடந்தவுடனேயே, “அரசு இதற்கு பதிலடி கொடுக்கும்” என்று யூகங்களைக் கசிய விட்டார்கள். ரிபப்ளிக் டிவி உள்ளிட்ட கூலி நாய்களின் இரைச்சல் உக்கிரம் அடையத் தொடங்கியது.

இத்தகைய தாக்குதல்கள் நடக்கிறபோது, இதற்கு முந்தைய அரசுகள் கடைபிடித்த எந்த வழக்கமான விசாரணைப் போக்குகளையும் கடைபிடிக்காமல், அல்லது அது ஒரு புறம் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே, “பழி வாங்குதல் அல்லது எதிர்தாக்குதல்” எனும் சொற்களை பாஜகவின் இரண்டாம் கட்ட, மூன்றாம் கட்டத் தலைவர்கள் வீராவேசத்துடன் உளறத் தொடங்கினார்கள். அரசு வேக வேகமாக காஷ்மீரின் விடுதலைப் போராட்ட இயக்கத் தலைவர்களை கைது செய்து அந்த உளறல்களுக்கு மதிப்பு கூட்டியது.

“எந்த சட்ட முகாந்திரத்தின் அடிப்படையில் இந்தக் கைதுகள் நடக்கின்றன” என்ற மெகபூபாவின் கவலைகளை அரசு புறம் தள்ளியது. நடந்த சம்பவத்தின் மீதான காவல் விசாரணை, ஆதாரங்களை பாக் தூதரிடம் கையளிப்பது, சர்வதேச அழுத்தம் மற்றும் சந்திப்புகள் போன்ற மரபான வழிமுறைகளைக் கடந்து, “நேரடியான தாக்குதல்” எனும் பிம்பம் கட்டமைக்கப்பட்டது. அதன் ஊடாக, “கடும் நடவடிக்கைகளுக்குப் பெயர் போன மோடி, இந்தத் தாக்குதலை சும்மா விடமாட்டார்” எனும் எக்காளங்கள் எழுந்தன. வழக்கம் போல காஷ்மீர் பிராந்திய அரசியல் தலைவர்களின் கருத்து என்ன என்று கேட்பதற்கு யாருக்கும் நேரமில்லை. மோடியின் பாஜக அரசு இந்த எக்காளத்தை ரசித்து அனுமதித்தது. இதுவே மோடி கால் வைத்த சுழலின் புள்ளி.

இந்த முஸ்தீபுகளுக்கு இணையாக, இந்த பயங்கரவாதத் தாக்குதலே வலதுசாரி அரசின் சதி என்றும், தாக்குதல் நடக்கும் என்ற உளவுத்துறையின் எச்சரிக்கையை மதிக்காமல் அதை நிகழ அனுமதித்துவிட்டு, அதையொட்டி போர்ப் பதட்டத்தை உருவாக்குவதும் அதைத் தேர்தலில் தங்களுக்கு சாதகமாக மாற்றிக்கொள்வதுமே காவிகளின் திட்டம் என்பதாகவும் உரையாடல்கள் உயர்ந்துவந்தன. இதில் ஆச்சர்யப்பட ஏதுமில்லை. அதற்கு இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று, இதைவிட உக்கிரமாக பதான்கோட் இராணுவத் தளத்தின் மீது பயங்கரவாதிகள் தாக்குதல் நடத்தியபோது, அப்போது, இதே பாஜக அரசு அதை எவ்வாறு எதிர்கொண்டது எனும் உதாரணம். முந்தைய காங்கிரஸ் அரசாங்கத்தின் அதே வழிமுறையைத்தான் பின்பற்றியது. நேரடித் தாக்குதல் எதிலும் ஈடுபடுவதான பிரகடனங்கள் நிகழ்த்தப்படவில்லை.

இரண்டாவது “ஏன் இந்த மாறுபாடு” என்று மக்கள் கேட்பார்கள் என்பதை இந்த அரசு கணிக்கத் தவறியது. அல்லது அலட்சியப்படுத்தியது. மக்கள் அரசின் மீது சந்தேகப்பட்டார்கள். இந்த அரசின், மூர்க்கமான நடவடிக்கைகளால் சலிப்புற்றிருக்கும் அவர்கள், இந்த போர்ப் பிரகடனத்தின் மீது தங்களது ஒவ்வாமையை வெளிப்படையாக சொல்லத் தொடங்கினார்கள். தமிழகம் அதன் முன்னோடியாக இருந்தது. இத்தகைய போக்குகள், “மோடிக்கு மக்களிடம் முழு ஆதரவு இல்லை” எனும் கருத்தாகத் திரண்டது. அதை மிகவும் தந்திரமாக இம்ரான்கான் பயன்படுத்தும் அளவுக்கு அந்த அதிருப்தியின் செறிவு இருந்தது.

ஆனாலும் நடந்த தீவிரவாதத் தாக்குதலை இந்த வலதுசாரி அரசு தெரிந்தே அனுமதித்தது என்கிற conspiracy theory யை நான் ஏற்கவில்லை. அதற்கு எவ்வகையிலும் சாத்தியமில்லை. ஏன் என்பது குறித்து பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் விவாதிப்போம். ஆனால் இந்த அரசு அந்தத் தாக்குதலை தேர்தல் வெற்றிக்குப் பயன்படுத்த முனைந்தது என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. அந்த அற்பத்தனமே மோடியை ஒரு சீரழிந்த அரசியல் தலைவராக நம்முன் நிறுத்தியிருக்கிறது.

நடந்து முடிந்திருக்கிற எதிர்த்தாக்குதல் தோல்விக்கு முகம் கொடுக்க முடியாமல் இன்று அவர் முடங்குவதற்கு இராணுவமோ, போர் வேண்டாம் என்று தெருவுக்கு வந்த மக்களோ, அவரை விமர்சிக்கும் மாற்றுக்கருத்து கொண்டவர்களோ காரணம் அல்ல. அதற்கு முழுதும் பொறுப்பேற்க வேண்டியவர் மோடியே. ஆனால் வழக்கம் போல அவர் அருவருப்பின் உச்சத்தை நமக்குப் பரிசளிக்கிறார்.

அவர் முன்வைத்த “சீர்திருத்தங்களின் வன்முறைகளின்” போதெல்லாம் எங்ஙனம் அமைதியாக இருந்து பாதிக்கப்பட்டவர்களை அவமதித்தாரோ அதையே இப்போதைய உணர்வுப்பூர்வமான தருணத்திலும் செய்கிறார். பாசாங்கான, நேர்மையற்ற இம்ரான்கான் போன்ற எளிய தலைமைகளின் முன்னால் கூட மோடியின் ஆகிருதி சிதறிப் போவது அதனால்தான்.

ஏனெனில் முதல் நோக்கத்தில் நேர்மையில்லாத போது, அதன் தோல்விக்குப் பொறுப்பேற்கும் நேர்மை கைகூடாது. குமைச்சலாக மாறி தன்னை எங்காவது புதைத்துக்கொள்ளும் செயலாகவே அது உருமாறும். மோடி இன்று தப்பித்து ஓடுவது தனது நேர்மைக்குறைவை மறைத்துக்கொள்வதற்காகத்தான். இதன் பொருள் அவர் விளக்கம் தர அஞ்சுபவர் என்பதோ கள்ளம் உரைக்கத் தயங்குபவர் என்பதோ அல்ல. மாறாக இதில் அவர் வாய் திறக்க திறக்க மேலும் அம்பலப்பட நேரிடும் என்கிற எதார்த்தம். அது வாக்குகளைக் குறைத்து, மீண்டும் ஆட்சிக்கு வரவேண்டும் எனும் பாஜகவின் கனவை ஆவியாக்கி விடும் என்கிற அழுத்தம்.

இந்த விவகாரத்தில் என்னவெல்லாம் தவறு நிகழ்ந்திருக்கின்றன என்று பார்க்கலாம். முதலில் இராணுவத்தின் ஒப்புதல் மற்றும் தயார் நிலை. இந்தத் தாக்குதலுக்கு இராணுவம் தயாராக இருந்ததா என்பதே கேள்வியாக இருக்கிறது. அதைப் பற்றிய தகவல்கள் மெதுவாகத்தான் பொதுவெளிக்கு வரும். அதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றால், “இந்தத் தாக்குதலின் பின்னால் அரசுக்கு இருந்த நோக்கம்” என்ன கேள்வியை நோக்கி நாம் செல்லவேண்டும்.

தீவிரவாதிகளின் புகலிடத்தைத் தாக்கி அழிப்பதுதான் அரசின் நோக்கம் என்றால், அது முழுக்க முழுக்க மூடத்தனம் என்று நமது இராணுவத்தின் இன்னொரு பிரிவே சொல்லும். கிடைக்கும் சொற்ப நேரத்தில், விமானத்தின் மூலம் குண்டுகளை வீசி, கொத்து கொத்தாக தீவிரவாதிகளைக் கொன்றுவிட முடியும் என்றால், தீவிரவாதிகளுக்கு எதிரான ஏகாதிபத்திய நாடுகளின் போர் இத்தனை பத்தாண்டுகளாக நீடித்துக்கொண்டிருக்க முடியாது.

மேலும், பாக் இராணுவத்தின் வழிகாட்டுதலில், அவர்களது உளவுப் பிரிவின் மேற்பார்வையில் நடக்கும் பயங்கரவாத முகாம்கள் அவை. நேரடித்தாக்குதல் என்பதை நாம் உலக சமூகத்திற்கு அறிவித்துக்கொண்டே இருக்கும்போது, அவர்கள் தீவிரவாதிகளை வெட்ட வெளியில் பாய் விரித்துப் படுக்க வைத்திருப்பார்கள் என்று நம்புவதற்கு எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. இத்தனைக்கும் ட்ரம்ப் கூட, india is looking for something big என்று அறிவித்த பிறகு, தாக்கியழிக்கப்படும் அளவில் தீவிரவாதிகள் exposed ஆக இருப்பார்கள் என்று மாலன், அர்னாப் போன்றவர்கள் வேண்டுமானால் நம்புவார்கள்.

ஆக தீவிரவாதிகளை அழிப்பது நோக்கமல்ல என்றால் வேறு என்ன?

பாகிஸ்தானின் உள்ளே நுழைந்து சில குண்டுகளை வீசுவதன் வழியாக, அவர்களுக்கு நேரடியான சமிக்ஞைகளை வழங்குவது. கடுமையாக எச்சரிப்பது. அதன் மூலம் ஒருவித அழுத்தத்தை அங்கு ஆளும் அரசுக்கு உருவாக்குவது. அந்தப் பதட்டத்தின் வழியாக, பாகிஸ்தான் மீதான உலக நாடுகளின் அழுத்தத்தை சாதிப்பது. மசூத் ஆசாரை சர்வதேசத் தீவிரவாதியாக அறிவிப்பதற்கு பெரும் தடையாக இருக்கும் சீனாவின் மீது இந்த அழுத்தம் கவிவதை உறுதி செய்வது. மீண்டும் இத்தகைய பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் நடந்தால் இந்தியாவின் வழிமுறை வேறாக இருக்கும் என்று உறுதியாகச் சொல்வது போன்றவையே இந்த நேரடித் தாக்குதலின் நோக்கங்களாக இருக்க முடியும். அது ஓரளவுக்கு நிறைவேறவும் செய்தது. இல்லை என்று சொல்ல முடியாது.

இந்த நேரடியான நோக்கங்களுக்கு இடையே, இதன் மூலம் தேர்தல் காலத்தில் ஆதாயம் அடைவது என்பது பிஜேபி அரசின் மறைமுகமான நோக்கம். அது வெளிப்படையாகத் தெரிய அனுமதித்ததுதான் இந்த அரசின் தோல்வி. ஆம். இந்தக் தாக்குதல் நடவடிக்கைக்கு நாம் கொடுத்த விலை அதிகம் என்பதே நாம் கவனிக்க வேண்டியது. இந்தத் தாக்குதலின் வழியாக, தேர்தலை மனதில் கொண்டு இந்த வலது சாரி அரசு செய்து பார்த்த துடுக்குத்தனத்தின் வழியாக, இந்தியா பெற்றதை விட இழந்தது அதிகம் என்றே நான் அவதானிக்கிறேன்.

இதை வெற்றி என்றும் கொண்டாட முடியாத, தோல்வி என்றும் ஒத்துக்கொள்ள முடியாத மோடியின் அபத்த மவுனத்திற்குப் பின்னால் இருப்பது இந்த ஆழ்ந்த கசப்புதான். தனது சகா நிர்மலா சீதாராமனைக் கூட “மூடிக்கொண்டிருங்கள்” என்று அவர் நிறுத்தி வைத்திருப்பது அதனால்தான் என்று நினைக்கிறேன். டோக்லாம் விவகாரத்தில், வலிமையான எதிரியான சீனாவை உறுதியுடன் எதிர்கொண்ட தனது அரசின் முந்தைய சாதனையைக்கூட இந்தத் தோல்வி மண்ணில் புதைத்துவிட்டது எனும் வருத்தமாகக் கூட இருக்கலாம்.

இதை நாம் ஏன் வெற்றியாகக் கருதமுடியாது? பிடிபட்ட நமது விங் கமாண்டரை இரண்டே நாட்களில் அவர்கள் திருப்பி அனுப்புவது நம்மீதான அச்சத்தில் இல்லையா என்ற கேள்விகள் எழலாம். இதைக் கொஞ்சம் விரிவாகப் பார்ப்போம்.

நாம் பயங்கரவாத முகாம்களின் மீது தாக்குதல் நடத்திவிட்டு வந்த மறுநாள், பாகிஸ்தான் நமது நாட்டின் உள்ளே வந்து சில குண்டுகளை வீசிச் செல்கிறது. அதை எதிர்கொள்ளும் விதமாக நாம் நிகழ்த்திய தாக்குதலில் அதிகாரப் பூர்வமாக ஒரு ஜெட்டை இழந்திருக்கிறோம். நமது விமானி சிறைபிடிக்கப்பட்டிருக்கிறார். பாக்கின் ஒரு ஜெட்டை தாக்கியழித்ததாக நாம் சொல்லியிருக்கிறோம். அதை பாக் மறுத்தாலும் அதில் உண்மை இருக்கவே வாய்ப்புண்டு.

இப்போது, “தாக்கும் திறன் சார்ந்த ஒப்பீட்டில், நமது பலத்தை நாம் எவ்வகையில் வெற்றிகரமாக பிரகடனம் செய்திருக்கிறோம்” என்பதுதான் அடிப்படையான கேள்வி. அதில் நாம் தோற்றிருக்கிறோம் என்று சொல்வதில் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. இதன் பொருள், பாக்கை ஒப்பிட நாம் திறனற்றவர்கள் என்பதல்ல, மாறாக இந்த நிகழ்வில் நமது திறனை விட நமது பலவீனத்தையே நாம் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறோம் என்பதுதான் நான் சொல்லவருவது. எச்சரிக்கை விடுப்பதற்கே நமது திறன்களை இவ்வளவு இழக்கவேண்டும் என்றால், நிஜமான போர் என்று வருகிறபோது வெற்றியை எட்டுவதற்கு நாம் நிறைய தரவேண்டியிருக்கும் என்று அறிவித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

தங்களது திறன்களை சோதித்துப் பார்க்கும் வாய்ப்பு என்ற அளவில், இந்த சம்பவம் இராணுவத்துக்கு ஓரளவுக்கு உதவியிருக்குமே ஒழிய, தார்மீக ரீதியில், போர் வெற்றி என்னும் அளவில் நாம் சாதித்தது என்ன என்ற கேள்விக்கு பதில் என்ன? ராஜாங்க ரீதியாக சாதிக்க முடியாத எதை இந்தத் தாக்குதல் நமக்கு சாதித்துக் கொடுத்திருக்கிறது?

அடுத்து இந்தத் தோல்விக்காக நாம் வருந்த வேண்டுமா எனும் கேள்வி மிக முக்கியமானது. இங்குதான் இந்தியா ஒரு அபத்தச் சூழலில் சிக்கியிருக்கிறது. அதற்குக் காரணமும் மோடியே. இந்தியாவின் வெற்றியை தனது வெற்றியாக உருமாற்ற முயன்ற மோடியின் தவறான வழிமுறை, இந்தியாவின் தோல்வியை மோடியின் தோல்வியாக உருவகித்துக் கொண்டாடும் அபத்தத்தை நோக்கி உந்தும் பண்பாக சமூகத்தில் திரிந்தது. இது மிகவும் ஆபத்தானது. உடனடியாக களையப்பட வேண்டியது. இதுவும் இந்த அரசின் தவறான யுக்திகளால் விளைந்ததுதான். ஆனால் இதைக் கூட மிகவும் லாவகமாக மாற்றுக் கொள்கையாளர்கள் மீது சுமத்துகிறார்கள் காவிகள். அவர்கள் தங்களை தீவிரமாக மறுபரிசீலனை செய்துகொள்ளவேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது.

ஆனால் அது அவ்வளவு எளிதானது அல்ல. ஏனெனில், இந்தப் பிரிவு மனநிலையை ஊன்றியதிலும் அதை வளர்த்தெடுத்ததிலும் வலதுசாரி சித்தாந்தத்துக்கு இருக்கும் பங்கை அவர்கள் வெளிப்படையாக விவாதிக்கவேண்டும். இந்த ஐந்தாண்டு கால ஆட்சியில், வாக்கரசியலின் பொருட்டு, தனது சித்தாந்த மூர்க்கத்தின் பொருட்டு, மக்களை பிளவுபடுத்தி வைத்ததன் பலனை மோடி இந்த இக்கட்டான நேரத்தில் அறுவடை செய்கிறார்.

இப்போது கூட, பெரும்பான்மை மக்கள் அவரை நம்பத் தயாரில்லை என்பது ஒரு தலைவராக அவருக்கு இருக்கும் மிகப்பெரிய இடர்பாடு. “என் மீதான வெறுப்பை நாட்டின் மீதான வெறுப்பாக மாற்றாதீர்கள்” என்று மன்றாடுகிறார். ஆனால் அவர் மீதான வெறுப்பு ஏன் வந்தது, அதைக் களைய அவர் என்ன செய்தார்? இதே குரலில் மக்கள் மன்றாடியபோது, பெரும்பான்மை எனும் மதர்ப்பில் அதை எதிர்கொண்டவர். விமர்சித்தவர்களை தேச விரோதிகள் என்று முத்திரை குத்தினார். இப்போதும் அந்த வழிமுறையில் அவரிடம் எந்த மாற்றமும் இல்லை.

ஒரு போரை நடத்துவதற்கு, நவீன ஆயுதங்களை விட அதிகமும் தேவைப்படுவது, எளிய மக்களின் ஆன்மா அந்த நாட்டுத் தலைவனுடன் உறுதியாகப் பிணைக்கப்படுவதே. வரலாறு முழுக்க, வெற்றிகரமான யுத்தங்கள் அவ்வாறே நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஒருங்கிணைவு என்பதன் பொருள் அதுதான். நவீன அரசியலில், “தேசத்திற்குள்ளே உள்ள மாற்று உறுப்புகளுடன் கொள்ளும் சமரசம் என்பதே ஒருமைப்பாட்டிற்கான நிபந்தனை” என்பதாக அது வளர்ந்திருக்கிறது. அவ்வாறுதான் ஒரு தேசத்தின் ஒருங்கிணைந்த திரட்சியை சாதிக்கமுடியும்.

இந்த கருத்தாக்க அடிப்படையில்தான் மோடி எவ்வளவு பாதாளத்தில் இருக்கிறார் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். இந்த ஒரு வார கால அரசியல் நிகழ்வுககள் அதற்கான உரைகல். மோடி இந்த நாட்டு மக்களுக்கு யார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளும் பெருவாய்ப்பு இது என்பதுதான் இதன் முக்கியத்துவம். மற்ற யாரையும் விட இது அவருக்கும் அவரது சித்தாந்தத்தை உருவாக்கி அளிக்கும் வலது சாரி தரப்புக்கும் மிக முக்கியம்.

இந்த நாட்டின் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற, நீங்கள் ஒரு “தரப்பாக” இருந்தால் போதும். ஒரு தரப்பின் ஓட்டுக்கள் மட்டும் போதும், ஆனால் ஒரு தலைவனாக மாறுவதற்கு, ஒரு தேசத்தைக் கட்டமைப்பதற்கு, தேசத்தின் எதிரிக்கு அழுத்தமான செய்தியைச் சொல்வதற்கு, நீங்கள் அதிகாரத்திற்கு வந்த அந்த வழிமுறை மட்டும் உதவாது என்பதுதான் மோடி கற்க வேண்டிய பாடம். இம்ரான் கானுக்கு வாழ்த்தனுப்பும் மக்கள் அவருக்குச் சொல்லும் செய்தி அதுவே.

“மற்றமை உருவாக்கம்” என்பது முரண்களின் வழியாக அரசியலில் வெற்றிகளை தேடித்தரும். ஆனால் அதன் உபவிளைவாக அது தேசத்தின் ஒருமித்த குரலை சிதறடித்துவிடும். அத்தகைய காத்திரமான குரலில்லாமல் நம்மால் எளிய பிரகடனங்களைக் கூட முன்வைக்க முடியாது.

போர் என்று வருகிறபோது, தேசத்தின் பொருட்டு திறந்த நெஞ்சுடன் திரள்பவனை, பொய்களால் ஒருங்கிணைக்க முடியாது. அதற்கு விரிந்த கரங்கள் வேண்டும். சமமாகத் தழுவும் விரல்கள் வேண்டும். அவைதான் ஆயுதங்களை விட வலிமையானவை. எளிய மக்களின் யுத்தங்கள் அவ்வாறே வெல்லப்பட்டன.

பழைய ஆயுதங்களைத் தூக்கி எறியும்போது பழைய சிந்தனைகளையும் தூக்கி எறியவேண்டும் என்பதுதான் வெற்றிக்கான ஒரே வழி!

ஜி. கார்ல் மார்க்ஸ், எழுத்தாளர்.

இம்ரான்கானை செயல்பட வைக்கும் அதிகார வர்க்கம்!

கே. என். சிவராமன்

நேற்றும் இன்றும் உரையாற்றியது இம்ரான் கான்தான் என்றாலும் அவ்விரு பேச்சுகளின் சாராம்சத்தை எழுதிக் கொடுத்தவர்கள் அந்நாட்டு அதிகார வர்க்கத்தினர். பாகிஸ்தான் நாடாளுமன்றத்தில் இன்று அவர் நிகழ்த்திய உரையில் விடுதலைப் புலிகள், தற்கொலைப் படைத் தாக்குதல் என பல விவரங்கள் கொட்டின.

நிச்சயமாக 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சர்வதேச அரசியலை கவனித்து வரும் அதிகார வர்க்கத்தினரால் மட்டுமே இப்படிப்பட்ட புள்ளிவிபரங்களை எடுத்து அதுவும் இந்த சூழலில் உலகத்தின் முன் வைத்து ஒட்டுமொத்தப் பார்வையையும் தங்கள் நாட்டின் மீது குவிக்க முடியும்.

ஏனெனில் பாகிஸ்தான் இப்போது தங்கள் நாட்டின் இன்ஃப்ரா ஸ்ட்ரக்சரில் கவனம் செலுத்தவே விரும்புகிறது. இதற்கு வளர்ந்த நாடுகளின் உதவி அந்நாட்டுக்குத் தேவை. ஆனால், விழுந்திருக்கும் தீவிரவாதிகளை ஆதரிக்கும் நாடு என்றப் பெயர் உதவ வருபவர்களை பின்வாங்க வைக்கிறது.

இதை எப்படிப் போக்குவது என்று யோசித்த பாகிஸ்தானுக்கு வகையாக சிக்கிய ஜாக்பாட் அபிநந்தன்.

இச்சூழலை கச்சிதமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்ட அந்நாட்டு அதிகார வர்க்கம் கடந்த காலம் போல் தீவிரவாதத்தை இனியும் நாங்கள் ஆதரிக்கப்போவதில்லை; சமாதானத்தையே விரும்புகிறோம் என்பதை அழுத்தம்திருத்தமாக அறிவித்துவிட்டது.

அடுத்து வரும் நாட்களில் எத்தனை புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் பாகிஸ்தானில் கையெழுத்தாகப் போகின்றன என்பதை வைத்து அபிநந்தன் நிகழ்வில் எவ்வளவு ஸ்கோர் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை அறியலாம்.

இதற்கு மாறாக இந்திய அதிகார வர்க்கம் எந்தளவுக்கு கற்காலத்துக்கு சென்றுள்ளது என்பதை இதே அபிநந்தன் எபிசோட் உலக நாடுகளுக்கு வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியுள்ளது. சிம்லா ஒப்பந்தம் குறித்த பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சரின் முத்துக்கள் எல்லாம் ஒரு சோறு பதம்.

நேற்று அபிநந்தனின் வீடியோவும் புகைப்படங்களும் வெளியானதுமே அவர் உயிருக்கு ஆபத்தில்லை என்பதும் சித்திரவதை செய்யப்பட மாட்டார் என்பதும் சேதாரமின்றி விடுவிக்கப்படுவார் என்பதும் புரிந்துவிட்டது.

ஏனெனில் வீடியோவும் போட்டோஸும் வெளியானதுமே அது சர்வதேச பிரச்னை ஆகிவிட்டது. மத்திய கிழக்கு நாடுகள், சிரியா ஆகியவற்றை அமெரிக்கா, இஸ்ரேல் உள்ளிட்ட நாடுகள் கையாள்வது போல் அபிநந்தன் எபிசோடை நகர்த்த முடியாது. கூப்பிடும் தொலைவில் சீனாவும் தயார் நிலையில் கொரியாவும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

இதை ஊகித்தே பாகிஸ்தான் அதிகார வர்க்கம் தாயத்தை உருட்டியிருக்கிறது.
ஊகிக்கும் திறன் இருந்தும் தாயத்தை உருட்டும் ஆட்டக்காரர் திறனற்று இருப்பதால் இந்தியா கோட்டை விட்டிருக்கிறது.

ஜனநாயகத்தின் ஆணிவேர் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அரசியல்வாதிகள் அல்ல. அதிகார வர்க்கத்தினர்தான். இந்த வேர் ஆட்டம் கண்டால் அரச மரமாகவே இருந்தாலும் மொத்தமாக தத்தளிக்கும்.

கடந்த சில வருடங்களில், மாதங்களில் எத்தனை துறைகளில் இருந்து எவ்வளவு அதிகாரிகள் நீக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்; விருப்ப ஓய்வில் அனுப்பப்பட்டிருக்கிறார்கள் – இப்போது அந்த இடங்களில் யார் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்; அமர வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என கணக்கிட்டால் இப்போதிருக்கும் அரசு எந்தளவுக்கு கற்காலத்தை நோக்கி நாட்டு மக்களைத் தள்ளுகிறது என்பது புரியும்.

ஜனநாயகத்தையும் தேர்தலையும் நம்புபவர்களாக இருந்தால் அதிகார வர்க்கம் குறைந்தபட்ச ஒழுங்குடன் இயங்குமாறு பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இல்லையெனில் சக்கரம் சுற்றாமல் மக்கர் செய்யும்.

கே. என். சிவராமன், பத்திரிகையாளர்.

இந்தியா – பாகிஸ்தான் எல்லை எப்படி இருக்கும்?: ஓர் இராணுவ வீரரின் அனுபவம்

சதீஸ் செல்லதுரை

எனது முதல் போஸ்டிங் காஷ்மீர் புல்வாமாவில். அது பார்டர் அல்ல.. அங்கே நடந்த ஒரு நிகழ்வு காஷ்மீரிகள் , பயங்கரவாதிகள் என்ற பொதுப்புத்தியிலிருந்து என்னை மாற்றியது.

அடுத்து நான் பஞ்சாப் வந்த போது வேலியினை கடந்து ஜீரோ லைன் என நாங்கள் அழைக்கப்படும் இந்தியா பாகிஸ்தானின் எல்லையில் இந்திய விவசாயிகளின் பாதுகாப்பிற்கும் ,போதை பொருட்கள் கடத்தலை தவிர்க்கவும் காவலுக்கு நிற்போம். புதியதாக போன நிலையில் பாகிஸ்தான் நிலத்தில் மூத்திரம் பெய்து பெரும் வெறி ஒன்றை தணித்துக்கொண்டிருந்தேன். பின்னாளில் அப்படியான காவல் நிலையின் போது ரோந்து வந்த பாகிஸ்தான் ரேஞ்சர்ஸ் ( பாக் எல்லை வீரர்கள்) வயதில் மூத்தவராக இருந்தும் மிகுந்த மரியாதையோடு ‘ஜனாப் நலமா’ என விசாரித்து கை குலுக்கி சென்ற போதும் அவர்கள் நிலப்பரப்பில் விளைந்த இலந்தைப்பழங்களை பகிர்ந்து சென்ற போதும் எனக்கு அந்த மூத்திர நெடி மூஞ்சில் அறைந்து சொன்னது.. நாம் நினைத்தது போல அல்ல பாகிஸ்தான்.

சில இடங்களில் 50 மீட்டர் தொலைவில் பாகிஸ்தான் அப்சர்வேசன் போஸ்ட் இருக்கும். நமது ஆபிசர்கள் நம்மை கண்காணிக்க வரும்போது சமிக்ஜை தருவார்கள். மாலையில் தேசிய கொடி இறக்க மறக்கும் நிலையில் விசிலடித்து நியாபகப்படுத்தும் அளவு நட்பாகவே அணுகியிருந்தனர். ( அப்டிலாம் மறக்கலாமா என பக்தாள்ஸ் குதிக்க வேண்டாம். மறதியும், சூழலும் அனைவருக்கும் பொதுவானது)

ஜம்மு சாம்பா எல்லையில் எனது பட்டாலியனில் ஸ்நைப்பர் தாக்குதல் நடந்தது. எவ்வித சேதமுமில்லை எனினும் சட்டென flag meeting என வந்த பாகிஸ்தான் ரேஞ்சர்கள் கூறியது நாங்களும் நீங்களும்தான் பார்டரில் இருப்போம். எங்களுக்கும் குடும்பம், குழந்தைகள் உள்ளது. உங்களுக்கும் உள்ளது. நாங்க சுடவில்லை. சுட்டது எங்களை மீறியது என தெரிவித்த போது அவர்களின் நிலை குறித்து சிந்திக்க தோன்றியது. அதன் பின்பும் முன்பும் பல துப்பாக்கிச்சூடுகள் ரேஞ்சர்சுக்கும் நமக்கும் நடந்திருந்தாலும் இந்திய சிப்பாயின் மீதான தாக்குதலுக்கு பதிலுக்குப் பதிலாக இந்தியாவும் ஸ்நைப்பர் வைத்து காத்திருந்து டவரில் நின்ற ஒரு ரேஞ்சரை சுட்டுத்தள்ளியது. அன்றைய நாள் ஈத் என்பது துரதிருஷ்டவமானது. சொல்ல வந்த செய்தி என்னவெனில் பஞ்சாப்பில் கை குலுக்கிய நாங்கள் ஜம்முவில் ரத்தக்கறையை பூசிக்கொண்டோம்.

இருவருக்குமே இயல்பாக ரத்தம் காண விருப்பமில்லை. ஆனால், ஒரு சாதாரண விளையாட்டுப் போட்டியிலேயே ஒரு டீமின் சார்பாக வெறித்தனமாக ஆட ,ஜெயிக்க முற்படும் நாம் சிறுவயதிலிருந்து எதிரி எதிரி என கற்பிக்கப்பட்ட சூழலில் மிக எளிதாக பதிலுக்கு பதில் சண்டையில் இறங்கி விடுகிறோம். இருதரப்பும் அப்படித்தான் செயல்படுகிறோம்.

பஞ்சாபில் கை குலுக்கிய பாகிஸ்தானியை ஜம்முவில் எதிரியாக சந்திக்க வேண்டிய சூழலை இன்னும் இன்னும் முன்னெடுக்கிறார்களே அன்றி அதன் அடிப்படை பிரச்சனையை தீர்க்க யாரும் முன்னெடுப்பதாக தெரியவில்லை. அதிலும் தற்போதைய சூழல் முழுக்க முழுக்க தேர்தலுக்கு தேசபக்தியையும் ராணுவத்தினரின் உயிர்களையும் பலி கொடுப்பதாகவே சந்தேகிக்க தோன்றுகிறது.

பொதுமக்களுக்கு அரசியல் அறிவை கொடுக்க வேண்டிய ஊடகங்கள் மேலும் மேலும் அவர்களை சிந்துக்க விடாமல் சிந்திக்க தூண்டாமல் ராணுவத்துக்கும், சி ஆர் பி எப்-க்கும் வித்தியாசம் கூட தெரியாமல் அள்ளித்தெளிக்கும் செய்திகளையும் காணும்போது கேவலமாக இருக்கிறது. அரசியல்வாதிகளுக்கும் இவர்களுக்கும் எவ்வித வித்தியாசமுமில்லை, வெட்கமுமில்லை.

ப்ருத்விராஜ் நடித்த மலையாளப்படம் ஒன்று…பிக்கெட் என பெயர் வரும். ஹிந்திப்படமும் அப்படியொன்று வந்தது… பாகிஸ்தான் இந்திய வீரர் இருவரும் சந்திக்கும் ஒரு சினிமா.. கொஞ்சமேனும் யதார்த்தம் நிறைந்த அந்த சினிமாவைக் கண்டாலோ உணர்ந்தாலோ ஒவ்வொரு சீருடைக்குள்ளும் தேங்கி கிடக்கும் சமாதானத்தை புரிந்து கொள்வீர்கள். சாதாரண மக்களுக்கு தீங்கிழைக்கும் போது அவனை பயன்படுத்துங்கள் அன்றி தேர்தலுக்கும் வீணாப்போன பக்திக்கும் பலியிடாதிர்கள்.

ராணுவமற்ற உலகம் ஒன்றை நோக்கி உலக மக்கள் பயணிக்கட்டும். அப்படியான பயணம் நம்மிடமிருந்து தொடங்கட்டும்.

சதீஸ் செல்லதுரை, இந்திய எல்லை பாதுகாப்புப் படையில் பணியாற்றுகிறார்.

தமிழ்நாட்டின் முதல் கம்யூனிஸ்ட் சிங்காரவேலர் புறக்கணிக்கப்படுகிறாரா?

சந்திரமோகன்

சந்திர மோகன்

18.2. 1860 ல் மீனவர் சமூகத்தில் பிறந்து வளர்ந்து,1903 ல் பவுத்தத்தை தேர்ந்து, சிறிது காலம் காங்கிரஸ் கட்சியின் சோசலிச முகாமில் பணியாற்றி,

1918 ல் இந்தியாவிலேயே முதல் தொழிற்சங்கத்தை – MLU மெட்ராஸ் லேபர் யூனியன் _ அமைத்து, 1923 ல் நாட்டிலேயே முதன் முறையாக மே தினத்தை கொண்டாடி, தொழிலாளர்கள் விவசாயிகள் கட்சியை HLKP உருவாக்கி,

பிறகு இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உருவான போது, அதன் நிறுவனர்களில் ஒருவராக திகழ்ந்தவர் சிங்காரவேலர்; நாடு சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்னரே 11.2.1946 ல் மறைந்தார்.

அண்ணாதுரை அன்று சொன்னார்: “சிங்காரவேலர் (கிருஷ்ணசாமி ) சர்மாவாக இருந்திருந்தால் மாஸ்கோவில் சிலை வைக்க வேண்டுமென்று மயிலாப்பூர் போராடியிருக்கும் !”

இன்றைக்கு சிங்காரவேலருக்கு புதுச்சேரியிலும், சென்னையிலும் சில சிலைகள் இருக்கிறது என்றாலும் … தமிழ் நாட்டின் முதல் கம்யூனிஸ்ட் உரிய முக்கியத்துவம் பெற்றாரா என்ற கேள்வி இன்றும் நீடிக்கிறது.

தொழிலாளர் தலைவராக …

இந்தியாவின் முதல் தொழிற்சங்கமாக அவர் உருவாக்கிய சென்னை தொழிலாளர் சங்கம் Madras Labour Union [ இதுதான் பிந்திய நாட்களின் சென்னை பி & சி மில் தொழிலாளர் சங்கம் ] துவங்கி …. தென்னிந்திய , வட இந்திய இரயில்வே தொழிற்சங்கத்தை கட்டி காப்பாற்றியது வரையில் … சிங்காரவேலர் இந்திய தொழிற்சங்க இயக்கத்தின் மூத்த தலைவர் ஆவார். தொழிற்சங்க இயக்கத்தில் பலருக்கும் அவர்தான் வழிகாட்டி!

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அமைப்பாளராக…

1920 களில் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில், (குறிப்பாக பம்பாய், கல்கத்தா, பெசாவர், கான்பூர், சென்னை போன்ற இடங்களில் ) கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அமைக்க பல்வேறு முயற்சிகள் நடந்த போது, தமிழ் நாட்டில் சிங்காரவேலர் அதன் கருவாக, முதல் கம்யூனிஸ்ட் ஆகத் திகழ்ந்தார்.

ரஷ்யாவில் நடைபெற்ற போல்ஸ்விக் புரட்சி கண்டு பீதியடைந்த ஆங்கிலேய அரசாங்கம் முளையிலே கிள்ளி எறிய விரும்பியது. கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்துடன் நேரடியாக, கடிதம் மூலமாக தொடர்பு கொண்டவர்கள் பட்டியலை உருவாக்கி பொய் வழக்கு 8 பேர் மீது போட்டது .அதுதான் கான்பூர் போல்ஸ்விக் சதி வழக்கு என்பதாகும். 1923, பிப் 27 ல், எம்.என்.ராய் துவங்கி சிங்காரவேலர் வரை வழக்கு பாய்ந்தது.

அதற்குப் பிறகு, நாடு முழுவதுமிருந்து பங்கேற்ற 500 பிரதிநிதிகளுடன்,1925 டிசம்பர் 26 ந் தேதி கான்பூரில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முதல் மாநாடு சிங்காரவேலர் தலைமையில் நடைபெற்றது.

சிங்கார வேலர்

இந்தியாவிற்கேற்ற புரட்சிப்பாதையில்….

பெரியார், ஜீவானந்தம், திரு. வி.க, நீலகண்ட பிரமச்சாரி எனப் பலருக்கும் வழிகாட்டியாக திகழ்ந்தார். புரட்சி பாதையில் நம்பிக்கை கொண்டு இருந்தார் ; பல்வேறு ஆயுதப் போராட்ட நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள முயற்சி செய்து இன்னல்களை சந்தித்தார்.

கான்பூர் முதல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மாநாட்டிலேயே, ரஷியாவில் இருந்தது போன்று ஒரு போல்ஸ்விக் கட்சியை கட்ட முடியதென்றும் “இந்திய நிலைமைகளுக்கேற்ப கட்சி உருவாக்க வேண்டும் ” என வலியுறுத்தினார்.

பிந்திய நாட்களில் சமதர்ம கட்சியும், பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கமும் கரங்கோர்த்து செல்ல வேண்டுமென விரும்பினார். ஈரோட்டு திட்டம் வாயிலாக, 1930 களில் சுயமரியதை சமதர்ம கட்சிகள் சிங்காரவேலர் _ பெரியார் தலைமையில் கரங்கோர்த்து பயணித்தது. மக்களிடையே நல்லதொரு வரவேற்பும் இருந்தது. ஜஸ்டிஸ்/நீதி கட்சியை முதலாளிகள் – நிலச்சுவான்தாரர்களின் கட்சி எனவே சிங்காரவேலர் வரையறுத்தார்.

ஆங்கிலேய அரசாங்கத்திடமிருந்து இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மீதான தாக்குதல், தடையை தொடர்ந்து, சுயமரியாதை சமதர்ம கட்சி மீதும், பெரியார் மீதும் தாக்குதல் வந்தது. அரசின் அடக்குமுறை மற்றும் ஜஸ்டிஸ் கட்சியில் உள்ள பணக்காரர்கள் கொடுத்த நெருக்கடியும் இணைந்து கொள்ள பெரியார் விலகிச் சென்றார்.

சிங்காரவேலரின் இந்த அரசியல் முயற்சி கவனத்துடன் ஆய்வு செய்ய வேண்டிய அனுபவம் ஆகும்.

சிங்காரவேலருக்கு உரிய முக்கியத்துவம் தரப்படுகிறதா?

சிந்தனை சிற்பி, தலைசிறந்த வழக்கறிஞர், தொழிற்சங்க தலைவர், தொழிலாளன், லேபர்கிசான், கெசட் என்ற தமிழ் & ஆங்கில பத்திரிகைகளை நடத்தியவர், பகுத்தறிவு, பொதுவுடமை சார்ந்து பல நூல்களை எழுதியவர், மொழிபெயர்த்தவர், தமிழ் மொழியின் வளர்ச்சிக்கு பெரிதும் பணியாற்றியவர்,

மே நாள் கொண்டாடியதால் வீட்டை ஆங்கிலேயரிடம் இழந்தவர். இன்னும் பல சிறப்புகள் இருப்பினும் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் உரிய வகையில் அவர் அங்கீகரிக்கப் படுகிறாரா என்ற கேள்வியும் விவாதிக்கப் படுகிறது.

பார்ப்பனீய எதிர்ப்பும் சாதி ஒழிப்பும்

ஏற்றத்தாழ்வு, தீண்டாமை இழிவை கற்பிக்கும் இந்திய சாதீய சனாதான அமைப்பு மீது கொண்டு இருந்த வேறுபாடுகள் காரணமாக, சிங்காரவேலர் 1900 களின் துவக்க காலத்தில் பவுத்தம் நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டார். சென்னை மகாபோதி சொஸைட்டியை, அனகாரிக தர்மபாலா & கர்னல் ஆல்காட் உதவியுடன் நிறுவியதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். 1903 இலண்டனில் நடைபெற்ற உலக பவுத்த மாநாட்டில் பங்கேற்றார்.

பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கத்துடன் சமதர்ம கட்சி இணைந்து பயணிக்க வேண்டும் என்பது அரசியல் ரீதியாக அவர் எடுத்த முக்கியமான முன் முயற்சியாகும். ஆனால், பெரியார் போல பார்ப்பனீயத்தை மூர்க்கத்தனமாக அவர் தாக்கவில்லை. அன்றைய பாரம்பரியமான கம்யூனிஸ்டுகளைப் போல சமூகத்தை மதிப்பீடு செய்வதில் பொருளாதார அடிப்படை முக்கியமானது எனவும் கருதினார்; எனினும், இந்திய சமூகத்தில் சாதி ஒழிப்பு இயக்கத்தின் அவசியத்தை அங்கீகரித்து இருந்தார்; அதற்காகவும் செயல்பட்டார்.

இந்தி திணிப்பை எதிர்த்தார் ; “இந்தியாவில் அனைத்து மொழிகளுக்கும் சமத்துவம் வேண்டும் ” என்றார். பிளவுபடாத, ஒன்றுபட்ட இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் தலைவர்களில் ஒருவர், தமிழ்நாட்டின் முதல் கம்யூனிஸ்ட் இன்றைக்கு உரியவகையில் போற்றப்படுகிறாரா? என்பது குறிப்பாக தமிழகத்தில் உள்ள கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் பரிசீலனை செய்ய வேண்டியது அவசியம் ஆகும்.

சந்திரமோகன், அரசியல் செயல்பாட்டாளர்.

துரைமுருகனின் ஜாதிய உணர்வு திமுகவுக்கு எதிரி!

வேந்தன். இல

ஆரம்பத்திலிருந்து விசிக திமுகவின் கூட்டணியில் இணைவதை முகம் சுழித்த பார்வையோடே துரைமுருகன் அவர்கள் பார்த்து வருவது அவரது பேச்சின் வாயிலாக எளிமையாக தெரிந்து கொள்ளலாம். ‘இன்னும் கூட்டணியே முடிவாகல..’ ‘இன்னும் தாலியே கட்டல..’ போன்ற நக்கல் தொணி பேச்சுகள் எல்லாம் கடைசி நேரத்தில் கூட விசிக வை தவிர்த்துவிட முடியாதா என்ற அவரின் ஏக்கத்தை தான் வெளிப்படுத்துகின்றன.

அவரது கறார் வாதப்படியே ‘கூட்டணி என்பது தொகுதி உடன்படிக்கை ஏற்பட்ட பிறகு தான் அது கூட்டணி’ என்று சொன்னால், எந்த தொகுதி உடன்படிக்கையையும் பேசாத காங்கிரசின் ராகுல்காந்தியை நேரடியாக அடுத்த பிரதமர் வேட்பாளர் என்று எப்படி அறிவித்தார்கள்? கேட்டால் காங்கிரஸ் ஏற்கனவே கூட்டணியில் இருந்த கட்சி என்று பேசுவார். கூட்டணி என்ற சொல்லையும் கணக்கையும் எப்படி வேண்டுமானாலும் தனக்கு ஏற்றபடி மாற்றிக்கொள்ளலாம் என்பது துரைமுருகன் அவர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

விசிக பலமுறை தானே முன்வந்து திமுக கூட்டணிக்கும் காங்கிரஸ் கூட்டணிக்குமான விருப்பத்தை வெளிப்படையாக சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில், துரைமுருகனின் பேச்சு கண்ணியமாக நமக்கு தெரியவில்லை. அண்ணாவோடு அப்படி இருந்தேன் கலைஞரோடு இப்படி இருந்தேன் என்று அவர்களை வெறும் புகழ்ந்து பேசுவதில் மட்டும் பயனில்லை. அவர்களின் அரவணைப்பு அரசியலையும், மதிநுட்பமான முடிவுகளையும் அவர்களிடமிருந்து கொஞ்சமாவது கற்றறிந்து பின்பற்றுவது தான் துரைமுருகன் அவர்களுக்கு அழகு!

இப்படி சிண்டு முடிந்து முரண்பாடுகளை உருவாக்க நினைக்கும் நபர்களையும் அருகில் வைத்துகொண்டு, கூட்டணி கட்சிகளை அரவணைத்தும் கொண்டும் செல்லும் கூடுதல் சுமை தளபதி ஸ்டாலின் அவர்களுக்கு தான் ஏற்படுகிறது.

திமுக தலைமையின் ஆளுமையாலும் அரசியல் முதிர்ச்சியினாலும், விசிக தலைமையின் பொறுப்புணர்ந்த பொறுமையினாலும் முதிர்ச்சியாலும் துரைமுருகன் போன்றோரின் எண்ணம் ஈடேறாது என்பது மட்டும் உறுதி.

துரைமுருகனின் ஜாதிய உணர்வு, திமுகவுக்கு மட்டும் எதிரியல்ல.. சமூக நீதிக்கொள்கைக்கே எதிரானது!

அது திமுக – விசிக கூட்டணியில் அப்பட்டமாக முன்பு தெரிந்தது. இப்போதும் தெரிகிறது.

மக்கள் நல கூட்டணியை உருவாக்கியது விசிகவோ இடதுசாரிகளோ அல்ல.. துரைமுருகன் வகையறாக்களே! இதனால் திமுகவும், மக்கள் நல கூட்டணியும் மோசமான விளைவுகளை சந்தித்தது தான் மிச்சம்.

வேந்தன். இல, பத்திரிகையாளர்.

வசுமித்ராக்களும் ஸ்ரீராம ஜெயமும் – 3

ப. ஜெயசீலன்

இறுதியாக. வசுமித்ரா கண்களில் அறிவுமிளிர அந்த பேட்டியில் அம்பேத்கர் மார்க்ஸையும் புத்தரையும் ஒப்பிட்டதே மிக பெரிய தவறென்று சொன்னதோடு புத்தர் ஒழுக்கவியலை முன்வைத்த ஒரு அறவாதி என்றும் மார்க்ஸ் ஒரு பொருளாதாரவாதி என்றும் ஒரு உன்னதமான உண்மையை நமக்கு அருளியதோடு அம்பேத்கர் புத்தரையும் நபிகளையும்தான் ஒப்பிட முடியுமே தவிர புத்தரை மார்க்ஸோடு ஒப்பிட முடியாது என்றார். இங்கு ஒரு கற்பனை கதை/ நிஜ உதாரணம் சொல்ல விழைகிறேன்.

இளையராஜா சில வருடங்களுக்கு முன்பு அளித்த ஒரு பேட்டியில் நாய்கள் குரைக்கும் ஒலியில் கூட தனக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட ராகத்தின் அமைப்பு தெரிவதாக சொன்னார். உடனே தலைவன் வசுமித்ர 900 பக்கங்களுக்கு ஒரு புத்தகம் எழுதி நாய் 4 கால்கள் கொண்டது. நாய்கள் மூத்திரம் பெய்கையில் ஒருபக்கமாக கால்களை தூக்கி கழிக்கும் சுவாபம் உள்ளவை. நாய்கள் புணரும்பொழுது ஒன்றின் மேல் ஒன்று பின்பக்கமாக ஏறி புணரும் முறையை கையாள்பவை. ஆனால் ராகங்கள் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட குரல்களின் வழி எழுப்பப்படும் ஒரு கட்டமைப்புக்குள் அமைந்த ஒலி. ராகங்கள் பாடுவதற்கு சாதகம் செய்து சுக்கு மிளகு பொடி கஷாயம் குடித்து தயாராக வேண்டும். ஒரு ராகம் இன்னொரு ராகத்தோடு பின்னால் ஏறி புணராது. எனவே ராஜா ராகத்தையும் நாய்குரைச்சலையும் ஒப்பிட்டதே தவறு. வேண்டுமானால் நாயையும் பூனையும் ஒப்பிடலாம். ஏனென்றல் பூனையும் நாயை போலத்தான் புணரும் என்று கண்களில் அறிவு மிளிர பேசினால் நீங்கள் அவரிடம் என்ன சொல்வீர்கள்? அல்லது அவரை பற்றி என்ன நினைப்பீர்கள்?

இளையராஜா தனது பதின்பருவத்தில் தொடங்கிய இசைத்தேடலின் பொருட்டு தனது இசைவாழ்வின் தொடக்ககால 20 வருடங்களை இசையை பயில்வதற்கு மட்டுமே எந்த கவனசிதறலுக்கும் ஆளாகாமல் செலவிட்டதின் மூலமும் அர்பணிப்பின் மூலமும் தன்னிகரில்லாத இசை கலைஞனாக தன்னை நிறுவினார். பொதுவாக கலைஞர்களுக்கு சில வருடங்கள் மட்டுமே நீடிக்க கூடிய artistic intensityயை இளையராஜா 20 வருடங்கள் வரை நீடித்து வைத்திருந்தார். அந்த கவித்துவ/கலா மனோநிலையின் வெளிப்பாடாகத்தான் நாய்குரைப்பதில் கூட அவரால் ஒரு ராகத்தின் கட்டமைப்பை காண முடிகிறது. சிறிதளவாவது மூளை உள்ளவன் எவனும் இதை இப்படித்தான் புறிந்துகொள்வான். சரி, மார்க்சிய மேதை வசுமித்ர கதைக்கு வருவோம். வசுமித்ராவுக்கு புத்தரை பற்றியும் மார்க்ஸை பற்றியும் தெரிந்த அதி உன்னதமான உண்மை நிச்சயம் அம்பேத்கருக்கும் தெரிந்திருக்கும். பின்பு ஏன் அவர் இருவரையும் ஒப்பிடுகிறார்?

அம்பேத்கர் அடிப்படையில் சமூக பொருளாதாரவியல் கல்வி பின்புலத்தை கொண்டவர். அவரின் இரண்டு phd ஆய்வுகளுமே பொருளாதாரத்தோடு தொடர்புடையவை. பொருளாதாரத்தோடு அவருக்கு சமூகவியல், வரலாற்றியல், தத்துவயியல், அரசியல் சார்ந்த தேடலும், ஆளுமையும், கல்வியுமிருந்தது. அம்பேத்கரின் எழுத்துக்களை, ஆளுமையை என்னை போல கொஞ்சமாய் அறிந்தவர்கள் கூட சொல்லமுடியும் மார்க்ஸை அம்பேத்கர் நிச்சயம் புறம்தள்ளியிருக்க மாட்டார். உலக பாட்டாளிவர்க்கத்தின் விடுதலையை பேசும், வழிகளை ஆராயும் ஒரு கருத்தியலை அம்பேத்கர் ஊன்றி படித்திருக்கமாட்டார் என்று சொல்வதை விட நம்புவதை விட ஒரு முட்டாள்தனம் எதுவும் கிடையாது.

இங்கிருக்கும் மார்க்சியர்கள் மார்க்ஸை படிப்பதற்கும் அம்பேத்கர் மார்க்ஸை படித்ததற்கும் வித்தியாசமிருந்திருக்கும். அம்பேத்கரே தன்னளவில் ஒரு கோட்பாட்டளர் என்னும் நிலையில் and being a academic scholar and researcher அவர் மார்க்ஸ் சொல்வதை கேட்பவனாக இல்லாமல் மார்க்ஸோடு உரையாடுபவராக இருந்திருப்பார். நீங்க சொல்றது எனக்கு புரியுது…ஆனா இல்ல ஜி எங்க ஊர்ல இருக்கிற சில்லறை சாதி ஹிந்து பசங்களை உங்களுக்கு தெரியாது..உங்களையே 10% பொருளாதார அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீட்டுக்கு நீங்க சொன்ன “வர்க்கம்” கான்செப்ட் தான் காரணம் என்று convince செய்து விடுவார்கள்..அவனுங்கள வேற மாதிரி deal பண்ணுனும் என்று விவாதித்திருப்பார். In summary Ambedkar would have admired marx reading/speaking through his writing but not as a listener but someone with equal caliber and capacity.

அம்பேத்கருக்கு இருந்த ஆழமான பொருளாதார அறிவும், கல்வி பின்புலமும், மார்க்ஸிய கோட்பாட்டின் மீதிருந்த விசாலமான ஆழமான புரிதலுமே அவருக்கு புத்தத்தில் மார்சியத்தையும் மார்க்சியத்தில் புத்தத்தையும் ஆராயும் ஆற்றலையும், மேதைமையையும் அளிக்கிறது. அம்பேத்கரை போல மலைக்க வைக்கும் கல்வி பின்புலத்தில் இருந்து வருபவரால் மார்க்சிய வர்க்க கோட்பாட்டை 903 பக்கங்கள் வியாக்கியானம் செய்து எழுதுபவர்களின் குசுவோடு கூட ஒப்பிட்டு ஆராயமுடியும். புத்தரா கார்ல் மார்க்ஸா என்ற புத்தகத்தின் தொடக்கத்திலேயே

“A comparison between Karl Marx and Buddha may be regarded as a joke. There need be no surprise in this. Marx and Buddha are divided by 2381 years. Buddha was born in 563 BC and Karl Marx in 1818 AD Karl Marx is supposed to be the architect of a new ideology-polity a new Economic system. The Buddha on the other hand is believed to be no more than the founder of a religion, which has no relation to politics or economics.”என்றுதான் தொடங்குகிறார்.

இதைத்தான் நான் போன கட்டுரையிலேயே சொன்னேன் நம் ஊரின் சாதி ஹிந்து மங்கூஸ் மண்டயன்களை அம்பேத்கர் ஆய்ந்தறிந்திருந்தார் என்று. அவர் தொடக்கத்திலேயே சொல்லி தொடங்கியதைத்தான் மார்க்ஸ்ய மேதை வசுமித்ரா தனது பேட்டியில் நமக்கு அறிய உண்மையாக நாயையும் ராகத்தையும் ஒப்பிடுவது தவறு என்கிறார்.

அந்த பேட்டியில் அவர் எல்லா கோமாளித்தனங்களையும் வெளிப்படுத்தி பேசிவிட்டு 903 பக்கங்களை படித்துவிட்டு விவாதிக்க வாங்க என்கிறார். ஒக்கமக்க ஒருவன் வெறும் ஸ்ரீராம ஜெயம் ஸ்ரீராம ஜெயம் என்று கூட 9000 பக்கங்களுக்கு புத்தகம் எழுதலாம். அவனிடம் யோ நீ என்ன சங்கியா ஏன்யா இப்படி ஸ்ரீராம ஜெயத்தை போய் 9000 பக்கங்கள் வீணடித்து எழுதியிருக்க என்று கேட்டால் அவன் திரும்ப கேட்டானாம் 9000 பக்கத்தையும் படிச்சுட்டியா என்று. அம்பேத்கர் ஏன் பிரிட்டிஷ் அரசை எதிர்த்து கைதாகவில்லை என்று கோமாளித்தனமான குபீர் என்று சிரிப்புவர கூடிய கேள்வியை கேட்கும் ஒருவரால் 903 பக்கத்துக்கு அம்பேத்கரை ஆராய்ந்து புத்தகம் போட முடிகிறது அதற்க்கு கம்யூனிஸ்டுகள் வந்து புத்தகம் வெளியிடுகிறார்கள் எண்ணும்பொழுது யேசுகிறிஸ்து கூட உயிர்த்தெழுந்து வர வாய்ப்பிருக்கிறது ஆனால் கீரிக்கும் பாம்புக்கும் சண்டையிடுவதாய் வசுமித்ர சூழ் இந்திய மார்க்சிஸ்டுக்கள் சொல்லும் வர்க்கம் போராட்டம் வர வாய்ப்பில்லை. இதை படிப்பவர்களை நான் கேட்டுக்கொள்வது வசுமித்ராவின் பேட்டியை பாருங்கள். அதை பார்த்த பிறகும் அந்த புத்தகத்தை வாங்க தோன்றினால் பிறகு வாங்குங்கள். பின்னாளில் பூரி போடும்போது மாவு தேய்த்து போட்டுவைக்க உதவக்கூடும்.

இன்னொன்றையும் சொல்லவேண்டும். பேட்டி எடுத்த மண்டையன் ஒரு கேள்வி கேட்கிறான் என்னவென்றால் ” தலித்துகள் இந்த புத்தகத்தை எப்படி பார்க்க வேண்டும்” என்று. அதாவது புத்தகத்தை எழுதிவிட்டு அந்த புத்தகத்தை குறிப்பாக தலித்துகள் எப்படி புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்று எழுதியவரிடமே கேட்டு அதையும் தலித்துகளுக்கு சொல்லிகொடுக்க துணியும் மார்க்சிய போர்வையில் புழங்கும் இந்த அற்ப பதர்களின் கொழுப்புக்கு என்ன காரணம்? இவர்களை எப்படி நாம் தோழர் என்று சொல்ல முடியும்?

இறுதியாக அம்பேத்கர் ஒரு மிக நுட்பான கோட்பாட்டு தலைவர். அவரது அரசியலும், செய்திகளும், கருத்துக்களும் அசாத்தியமான சாதுர்யமும் நுட்பமும் தளங்களும் கொண்டவை. உதாரணத்திற்கு சாதியை அழித்தொழித்தல் நூலில் நீ அகண்ட பாரதம் வேண்டும் என்றால் உனது ஹிந்து மதம் செழிக்க வேண்டும் என்றால் அதற்கும் சாதி ஒழிந்தால் தான் உண்டு என்று RSSக்கும் பாடம் எடுக்கிறார், வர்க்க போராட்டத்தை நீ நிகழ்த்த விரும்பினால் அதற்கும் சாதி அழிந்தால்தான் தோழர் வாய்ப்பு என்று கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும் பாடம் எடுக்கிறார்.

இப்படியான சிக்கலான அம்பேத்கரை சில்லறை பசங்களால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ளமுடியாது. அம்பேத்கர் நிச்சயம் விவாதிக்க படவேண்டும் விமர்சிக்கப்பட வேண்டும். அம்பேத்கரியம் இன்னும் கூர்தீட்டப்படவேண்டும் செழுமைப்படுத்தப்படவேண்டும். ஆனால் அதை செய்ய விழைபவர்கள் அம்பேத்கரை வெறும் தகவலாக, வெறும் செய்தியாக, வெறும் புத்தகங்களாக அறிந்தவர்களாக இருக்கக்கூடாது/முடியாது. அம்பேத்கரை அறிந்துகொள்ள மானுட மாண்பின் மீதும் மானுட சமத்துவத்தின் மீது சமரமில்லாத மூர்க்கமான பற்றுள்ளவராக இருக்கவேண்டும். அம்பேத்கர் அப்படிப்பட்டவர்களுடன் உரையாட இன்னமும் காத்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்.

கற்பி, ஒன்று சேர், கலகம் செய்.

ப. ஜெயசீலன், சமூக-அரசியல் விமர்சகர்.

வசுமித்ராக்களும் ஸ்ரீராம ஜெயமும்: பகுதி – 2

ப. ஜெயசீலன்

வசுமித்ராக்களும் ஸ்ரீராம ஜெயமும்: பகுதி – 1

வசுமித்ரா தனது பேட்டியில் தான் கிராமத்திலிருந்து கிளம்பி வந்து கோவையில் சித்தாள் வேலை பார்த்ததாகவும், பிறகு தொலைக்காட்சி சீரியலுக்கு வசனம் எழுத சென்னை வந்ததாகவும் இதற்கிடையில் கடந்த 20 வருடமாக “நிறைய” படித்ததாகவும் தான் எழுதிய புத்தகத்தின் பின்னணி உழைப்பை பற்றி சொன்னார். 10ஆம் வகுப்பு படித்துவிட்டு கல்விமுறை பிடிக்காமல்,கல்வி வராமல் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு சித்தாள் வேலையும், வசனகர்த்தா வேலையும் பார்த்துகொண்டே தலைவன் வசுமித்ர மார்ஸ்சையும், அம்பேத்கரையும் கரைத்து குடித்து 903 பக்கங்களுக்கு புத்தகம் எழுதியுள்ளார். கேட்டால் 20 வருடமாக “நிறைய” படித்தேன் என்கிறார். நன்று. பேட்டியின் ஒரு இடத்தில கொஞ்சம் கூட தயக்கமோ, கூச்சமோ இல்லாமல் அம்பேத்கர் மார்க்சையும், புத்தரையும் முழுதாக படிக்கவில்லை. மார்க்சின் சில மேற்கோள்களை மட்டுமே படித்துவிட்டு அம்பேத்கர் மார்ஸ்சியத்தை பற்றியும், புத்தரையும் தவறான புரிதலை தனது புத்தகங்களில் வழங்கியுள்ளார் என்று சொன்னார்.

இந்த இடம்தான் இந்த கட்டுரைக்கான தலைப்பை வழங்கியது. சாதி ஹிந்துக்கள் பல வகையில் one of its kind. 5 பைசாவுக்கு பெறாத முட்டாள் நாயாக ஒரு சாதி ஹிந்து இருந்தாலும் his casteist mind assumes he is a smartass when compared to any dalit no matter what that dalits credentials are. அம்பேத்கரின் இந்த கருத்தோடு நான் முரண்படுகிறேன் என்று ஒருவர் சொல்வது வேறு. ஆனால் அம்பேத்கர் சொன்ன கருத்து சும்மா அடிச்சுட்டது. அவருக்கு முழுசா மேட்டர் தெரியாது என்னும் தொனியில் சாதி ஹிந்துவை பேச தூண்டுவதன் பெயர்தான் குதகொழுப்பு எனப்படும். பொருளாதாரத்தில் இரண்டு முக்கிய மேற்கத்திய பல்கலைக்ககங்களில் phd வாங்கிய ஒருவரை, பொருளாதாரத்தை பற்றி தீவிரமான ஈடுபடும் புரிதலும் கொண்டிருந்த ஒருவரை, இந்திய RBI உருவாக்கத்தில் பெரும்பங்காற்றிய ஒருவரை, பல்வேறு துறைகளில்/தளங்களில் தன்னை ஒரு முக்கிய ஆய்வாளராக/கல்வியாளராக நிறுவிய ஒரு அசாத்தியமான academic, மற்றும் scholarஐ சித்தாள் வேலை மற்றும் வசனகர்த்தா வேலை பார்த்துகொண்டே வெறித்தனமாக படித்த வசுமித்ர சொல்கிறார் அம்பேத்கர் மார்க்ஸ்சை முழுவதுமாக படிக்காமல் மேற்கோள்களை மட்டும் படித்துவிட்டு புத்தகம் எழுதியுள்ளார் என்று.

இப்பொழுது எனக்கு சில கேள்விகள். அம்பேத்கர் மார்க்ஸை படித்து புரிந்துகொள்வதில் அவருக்கு என்ன பிரச்சனை இருந்திருக்க முடியும்? பொருளாதாரத்தில் 2 phd வாங்கிய அவருக்கு மார்க்ஸ் புரியாமல் போயிருப்பாரா? பொருளாதாரத்தில் புறம்தள்ளமுடியதா ஒரு கோட்பாட்டை முன்வைத்த மார்க்சின் எழுத்துக்கள் அம்பேத்கருக்கு bore அடித்து புத்தகத்தை மூடி வைத்திருப்பாரா? புத்தகங்கள் படிப்பதை தனது வாழ்நாளெல்லாம் ஒரு தவத்தை போல செய்த அம்பேத்கருக்கு மார்க்சின் புத்தகங்களை படிப்பதில் ஏதேனும் மனத்தடை இருந்திருக்கமா? படிக்காத விஷயங்களை படித்ததாக, புரியாத விஷயங்களை புரிந்ததாக பாவனை செய்து 903 பக்கங்களுக்கு புத்தகம் எழுதி கவனம் கோர கூடிய சில்லறைத்தனமான நிலையிலிருந்தவரா அம்பேத்கர்? anyone with little bit of common sense will answer these questions with a no. ஆனால் “நிறைய” படித்துள்ள வசுமித்ர கோமாளித்தனமாக கூச்சப்படாமல் சொல்கிறார் அம்பேத்கர் மார்க்ஸை முழுவதுமாக படிக்கவில்லை என்று.

உண்மையில் இந்தியாவில் இன்றுவரை இருந்த எல்லா மார்க்சியர்களை விடவும் அம்பேத்கர் மார்க்ஸை ஆழமாக வாசித்திருக்கவும், ஆழமான புரிதலோடு இருந்திருக்கவே வாய்ப்பிருக்கிறது.ஏனென்றால் These dickheads reading marx are like the kids learning trigonometry from a professor. whereas amedkar reading marx is like two professors having a conversation about infinity. அம்பேத்கரும் மார்க்ஸும் பேசிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்த கணக்கில் புஜ்யம் எடுக்கும் சிறுவன் அந்த இரண்டு பேரில் ஒருவருக்கு trigonometry தெரியவில்லை. நான் சித்தாள் வேலை பார்த்துகொண்டே trigonometry கரைத்து குடித்துள்ளேன் என்று சொன்னால் நீங்கள் அந்த சிறுவனை எப்படி பார்ப்பீர்கள்?

இந்த பேட்டியில் வெளிப்பட்ட வசுமித்ராவின் தொனி கோமாளித்தனமும், துடுக்குத்தனமும், துட்பமான சாதி ஹிந்துவின் மனநிலையையும் கொண்டது என்பதற்கு அவர் சொன்ன இன்னொரு வாக்கியம் உதாரணம். நிறைய படித்துள்ள மேதை வசுமித்ர சொல்கிறார் “முகநூலில் நூற்றுக்கணக்கான மார்க்ஸும், ஆயிரக்கணக்கான சே குவேராக்களும், “லச்சக்கணக்கான” அம்பேதகர்களும் புழங்குக்குகிறார்கள்” என்று. வெறும் நூறுகளில் புழங்கும் மார்ஸுகளும், வெறும் ஆயிரத்தில் புழங்கும் சேக்களும் இருக்கையில் லச்சக்கணக்கான அம்பேத்கர்கள் எப்படி முளைத்து வருகிறார்கள்?

அவர் சொன்னதின் தோனி அம்பேத்கரின் கோட்பாடுகள் லச்சக்கணக்கானவர்களை வழிநடத்துகிறது என்பதாக இல்லை. அந்த தொனி அரைகுறை புரிதல் உள்ளவர்களின் “commercial commodity” அல்லது “mainstream appeal” ஆக, அவர்களுக்கு புகலிடமாக அம்பேத்கரியம் மாறியிருக்கிறது என்னும் தொனியிலுள்ளது. அம்பேத்கரை just another dalit leader என்று பார்க்கும் அற்ப சாதி ஹிந்து உளவியலின் வெளிபாடாதாகத்தான் அவரது அந்த வாக்கியத்தை நான் பார்க்கிறேன்.

உட்சபச்சமாக அம்பேத்கரை மகாத்மா என்று சிலர் அழைக்கிறார்களே என்று கேட்க, சித்தாள் வேலையும் நாடக வசனமும் எழுதி கொண்டே மார்க்சியத்தையும் அம்பேத்கரியத்தையும் கரைத்து குடித்துள்ள, தன்னை “மார்க்சிஸ்ட்” என்று பிரகடனப்படுத்தும் வசுமித்ர ஒரு மணிநேரம் கூட பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தால் சிறையில் அடைக்கப்படாத ஒருவரை, இந்தியாவை ஆதிக்கம் செலுத்திய பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்துடன் இணைந்து பணியாற்றிய ஒருவரை எப்படி “மகாத்மா” என்று அழைக்கமுடியும் என்று அதி புத்திசாலித்தனமான கேள்வியை எழுப்பி தனது மார்க்சிய, அம்பேதகரிய புரிதலை பிரகடனப்படுத்துகிறார். அம்பேத்கர் ஏன் பிரிட்டிஷ் அரசை எதிர்த்து போராடவில்லை என்று வசுமித்ர கேட்கும் கேள்வி வசுமித்ர எழுதியுள்ள புத்தகத்தை நாம் ஏன் படித்து நம் நேரத்தை வீணாக்கி கொள்ளக்கூடாது என்பதற்கான பதிலை தருவதுடன் நிர்வாண அமைப்பை சந்தித்த பெரியார் இலுமினாட்டிதான் என்று கேட்ட கோமாளி பாரிசாலனுக்கு அருகில் கேள்விகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு சீட்டை வசுமித்ராவுக்கும் அளிக்கிறது.

அம்பேத்கரின் தேசியத்தை சந்தேகிக்கும் வசுமித்ர மார்க்ஸின் தேசியம் குறித்தான பார்வை குறித்து என்ன புரிந்து வைத்திருக்கிறார்? bourgeoisie nationalism பற்றி வசுமித்ர என்ன நினைக்கிறார்? உண்மையில் சுதந்திரத்துக்கு முன்பான இந்தியாவில் அம்பேத்கர் indian bourgeoisie constructed nationalismக்கு எதிரான நிலையெடுத்து இந்தியாவில் சாதி ரீதியாகவும், வர்க்க ரீதியாகவும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் உரிமைகளை வென்றெடுக்க பிரிட்டிஷ் ஆளுகையை பயன்படுத்திக்கொண்டாரே அதை மார்க்சியத்தை புரிந்தவர்கள் எதிர்க்க வேண்டுமா பாராட்ட வேண்டுமா? எந்த அம்பேத்கர் பிரிட்டிஷ் ஆளுகையின் போது இந்திய தேசியத்தை முன்னெடுக்கவோ/வலியுறுத்தவோ இல்லையோ அதே அம்பேத்கர்தான் சுதந்திரத்துக்கு பிறகான இந்தியாவில் இந்திய தேசியத்தை வலியுறுத்துபவராக மாறி போகிறார்.

இங்குதான் சாதி ஹிந்துக்களுக்கு அம்பேத்கர் ஒரு புதிராக மாறுகிறார். சாதி வெறி பன்றிகளால் புரிந்துகொள்ளமுடியதாக தளத்துக்கு இங்குதான் அவர் நகர்கிறார். நீங்கள் அம்பேத்கரின் அடிப்படை அரசியல் நுட்பத்தையும்,சாதுர்யத்தையும், statesmanship யும் புறிந்துகொள்ளாமல் அம்பேத்கரின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளை புரிந்துகொள்ள முடியாது. எனக்கு தெரிந்த இரண்டு உதாரணங்களை சொல்கிறேன். இந்தியாவை நாகர்களின் தேசம் என்றும், நாகர்களின் மொழி தமிழ் என்றும் புத்தகம் எழுதுகிறார். சம்ஸ்கிருத வேதங்களில், உபநிடதங்களில் உள்ள மானுட விரோத, ஜனநாயகத்திற்கு எதிரான கருத்துக்களை தோலுரிக்கிறார், பார்ப்பனர்கள் மாட்டிறைச்சிக்கு அடிமையாயிருத்த உண்மையை அவர்களின் சம்ஸ்கிருத வேதங்களிலிருந்தே அம்பலப்படுத்துகிறார். பிறகு அம்பேத்கரே சமஸ்கிருதத்தை தேசிய மொழியாக்கும் யோசனையும் ஆதரிக்கிறார். ஆனால் பெரியார் சம்ஸ்கிருத வேதங்களை இங்கு கொளுத்துகிறார். இதையெல்லாம் பார்க்கும் பொழுது அம்பேத்கரை குறித்து குழப்பம் ஏற்படும். இந்த குழப்பத்தில் மீன் பிடிக்கத்தான் RSS முயல்கிறது.

இங்கு அம்பேத்கரை புரிந்துகொள்வதின் மூலம் நீங்கள் அவரது யுக்தியை புரிந்துகொள்ளலாம். சமஸ்கிருதத்தை தேசிய மொழியாக்கும் யோசனையை ஆதரித்த அதே அம்பேத்கர்தான் “அடிமைகளிடம் அவர்கள் அடிமைகள் என்ற உண்மையை சொல்லுங்கள். அவர்கள் கிளர்ச்சி செய்வார்கள்” என்றும் சொல்கிறார். சம்ஸ்கிருதத்தை எல்லாருக்கும் கற்று தரவேண்டும் என்று அம்பேத்கர் விரும்பியதின் நோக்கம் நிச்சயமாக அவருக்கிருந்த சம்ஸ்கிருத பற்று காரணமாக இருக்க முடியாது. பிறகு எதற்கு? இரண்டு காரணங்களை சொல்லலாம்

1) எந்த வேதத்தை கேட்டால் சூத்திரர்களின் காதில் ஈயம் ஊற்ற சொன்னார்களோ அதே வேத மொழியை பாரபட்சமின்றி எல்லோரும் கற்றறிந்து அந்த மொழியின் “தேவ பாஷை” ஸ்தானத்தை உடைப்பது அதன் மூலம் பார்ப்பனியத்தின் மொழிரீதியானா intellectual edgeஐ சிதைப்பது .

2) இந்தியா முழுவதும் பார்ப்பனரல்லாத ஓவ்வொருவரிடமும் போய் வேதங்களில் உன்னை ஒத்த ஒம்மா என்று பார்ப்பனர்கள் திட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று சொல்வதைவிட அவர்களே சமஸ்கிருதத்தை படித்துவிட்டால் தாங்கள் அடிமையாக நடத்தப்படுகிறோம்/கருதப்படுகிறோம் என்கின்ற உண்மையை அவர்களே வேதங்களை படித்தும் கேட்டும் உணர்ந்து கலகம் செய்வார்கள்.

எனவே, அவர் வெறுத்த, எதிர்த்த வேதமொழியை நொறுக்க பார்ப்பனர்களின் துணைகொண்டே அவர் ஒரு அரசியல் வலையை விரித்தார்.இன்னொரு உதாரணம் மேதை வசுமித்ர எழுப்பிய அம்பேத்கரின் தேசியம் குறித்தானது. அம்பேத்கர் சுதந்திரத்துக்கு முன்பான இந்தியாவில் இந்திய தேசியத்தை ஆதரிக்காமலும், வலியுறுத்தாமலும் இருந்ததின் மூலம் இரண்டு அனுகூலங்களை அடைந்தார். இந்திய தலித்துகளின் இருத்தலையும், இந்திய தலித்துகளின் பங்கேற்பில்லாத, பங்களிப்பில்லாத சுதந்திர கோரிக்கை வலுவானதாக இருக்காது என்று காங்கிரஸ்க்கு புரிய வைத்ததின் மூலம் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைசார்ந்த விஷயங்களில் தனது பேர வலிமையை அதிகரித்து கொண்டார். அதே நேரத்தில் இந்திய சுதந்திர போராட்டத்தை கடுமையாக கேள்விக்குள்ளாக்கியத்தின் மூலம் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியினரிடமும் தனது கோரிக்கைகளையும் அவர்களை பயன்படுத்தி தான் மேற்கொள்ள விரும்பிய சமூக மாற்றத்தையும் நிறைவேற்றிக்கொண்டார்.

ஆனால் அதே அம்பேத்கர் சுதந்திரத்துக்கு பிறகு super nationalist ஆக மாறி நாம் முதலும் கடைசியுமாக இந்தியர்கள் மட்டும்தான் வேறெதுவும் இல்லை என்றும் சொன்னார். சுதந்திரத்துக்கு முன்பு பிரிட்டிஷ் ஆளுகையில் இந்திய தேசியத்தை ஆபத்தானதாக போலியானதாக பார்த்த அம்பேத்கர் சுதந்திரத்துக்கு பிறகு அதே தேசியத்தை ஒடுக்கப்பட்டோருக்கான ஒரு கவசமாக பார்த்தார். எப்படி என்றால் அம்பேத்கர் சாதி வெறி பன்றிகளின் உளவியலை ஆய்ந்தறிந்திருந்தார். இந்தியாவில் இருக்கும் ஓவ்வொரு சாதி ஹிந்துவும் தங்கள் சாதிதான் உயர்ந்தது என்று நம்பிக்கொண்டும் வெவ்வேறு கலை கலாச்சார பின்னணியோடு இயங்குவதை அம்பேத்கர் அறிந்திருந்தார்.

திருநெல்வேலியில் சாதி கலவரம் வந்தால் அங்கு தமிழக போலீசார் நேராக தலித் குடியிருப்புக்குள் சென்று 4 பேரை சுட்டுக்கொள்வார்கள். ஆனால் நீங்கள் ஆந்திர போலீசை அங்கு இறக்கினால் தேவர் சாதியில் 10 பேரையும் தலித்துகள் 10 பேரையும் சுட்டுக்கொள்வார்கள். ஏனென்றால் ஆந்திரா சாதி ஹிந்துக்களுக்கு தமிழக சாதி ஹிந்துக்களின் மீது எந்த பற்றோ பாசமோ கிஞ்சித்தும் கிடையாது. இந்த உளவியலைத்தான் அம்பேத்கர் ஒரு முக்கியமான கவசமாக பார்த்தார். மேலும் தேசியத்தின் கருத்தாக்கம் கோட்பாடு ரீதியாகவும், தர்க்கரீதியாகவும் சாதி ஹிந்துக்களுக்கு தங்களது சாதி வெறியை பயில ஒரு தடையை ஏற்படுத்தும் என்றும் நம்பினார்.

இந்த புள்ளியில்தான் இன்றும் கூட தமிழகத்து தலித்துகள் தமிழ்த்தேசியத்தை சந்தேகத்தோடு பார்க்கிறார்கள். ஒருவகையில் இந்தியதேசியத்தை தமிழக சாதிஇந்துக்களிடம் இருந்து தங்களை காக்கும் கவசமாக பார்க்கிறார்கள். இந்த இரண்டு உதாரணங்களும் அம்பேத்கரின் விசாலமான அரசியல் நுட்பத்துக்கும் சாதுர்யத்துக்கும் என்னளவில் நான் சொல்லும் எளிய உதாரணங்கள். இதைத்தாண்டி அம்பேத்கரின் அரசியல் ஆளுமை மிகவும் நுட்பமானது, கூர்மையானது.

“நிறைய” படித்துள்ள மேதமை வசுமித்ரா போன்றவர்களுக்கு அம்பேத்கரின் ஆளுமை ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியாதது. மார்க்சிய மேதை வசுமித்ரர்களின் பார்வையில் ஒரு மணிநேரம் கூட ஜெயிலுக்கு போகாத அம்பேத்கர் மகாத்மா ஆக முடியாது. ஜெயிலுக்கு போன முத்துராமலிங்கமும், சவர்காரும்தான் மகாத்மாவாக முடியும்.

தொடரும்.

ப.ஜெயசீலன், சமூக-அரசியல் விமர்சகர்.

சிங்களவர்கள் தெலுங்கர்கள் அல்ல: சீமான் கருத்துக்கு யாழ்ப்பாண பேரா. ந. ரவீந்திரன் மறுப்பு

சந்திரமோகன்

சந்திர மோகன்

அம்பேத்கர் படிப்பு வட்டம் சார்பாக,  சேலத்தில் “சாதியும் சமூக மாற்றமும் ” எனும் தலைப்பில் இலங்கை யாழ்ப்பாண பேராசிரியர். ந.ரவீந்திரன் உரை நிகழ்த்தினார்.

சிங்களர்- தமிழர் இன முரண்பாடு, இலங்கையில் சிறுபான்மை தமிழர் மகாசபை, வர்க்கம் எதிர் சாதி, வருணங்கள், பிராமண மதம், தமிழர் நிலப்பரப்பில் தோன்றிய திணை அரசுகள், மார்க்சியம், ரஷ்யப் புரட்சியில் “ஒடுக்கப்பட்ட தேசங்களே ஒன்றுபடுங்கள்” என்ற அணுகுமுறை எனப் பல்வேறு விசயங்கள் பற்றி விரிவாக பேசினார்.

“சிங்களர்கள் கண்டி நாயக்கர்கள் என்று சொல்லப்படுவதால், தெலுங்கர்கள்/ வடுகர்கள் என சீமான் சொல்கிறாரே, சரியா?” என்ற ஒரு கேள்விக்கு, அது பொய், த.நா.ல் உள்ள அவர்களது அரசியலுக்காக இப்படி பேசுகிறார்கள் ” என்றதுடன், நாம் அறியாத பல்வேறு செய்திகளை தெரிவித்தார்.

பேராசிரியர். ந. ரவீந்திரன்

சிங்களர்கள் யார்?

1) இலங்கையில் உள்ள சிங்கள சமூகத்தின் 54% மக்கள் கோவிகாமார் என்கிற வெள்ளாள சாதியினர் ஆவார். இவர்கள் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், இந்தியாவின் வங்காளம், ஒடிசா, ஆந்திரா மற்றும் தமிழ் நாடு, கேரளா ஆகிய பகுதிகளிலிருந்து குடியேறிய கலவையான மக்கள் கூட்டமாகும். பண்டார நாயகா எல்லாம் தமிழர் பின்னணி மிக்கவர்கள்.

2) சிங்களவர்களில் 30% மக்களாக இருக்கிற கரவா (அதாவது கரையார் எனப்படும் மீனவர்கள்) 500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தமிழகத்தில் இருந்து குடியேறிய தமிழ் மீனவர்கள் ஆவர். (ஜன விமுக்தி பெரமணா என்ற இடதுசாரி அமைப்பு மூலமாக 70 களில் ஆயுதப் போராட்டத்தில் இறங்கிய இந்த சமூகத்தை சார்ந்த 2 இலட்சம் இளைஞர்கள் சிங்கள அரசால் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.)

3) இதுவல்லாமல் 300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தமிழ் நாட்டிலிருந்து குடியேறிய கரையார், சாலியர் ஆகியோரும் சிங்கள சமூகத்தில் உள்ளனர்.

4) மூன்று தலைமுறைக்கு முன்னால் தமிழராக இருந்து சிங்களவராக மாறியவரும் உள்ளனர்.

தமிழ் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் தோல்வி மற்றும் இலங்கையில் உள்ள சாதியப் பிரச்சினை பற்றிய கேள்விக்கு விரிவான விளக்கம் அளித்தார். கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய குறிப்புகள் பின்வருமாறு :-

ஈழத் தேசியம் வெள்ளாளர் தேசியமே!

உலகத்தில் உள்ள உன்னதமான 5 தேசிய இனங்களில், சிங்களர் ஒன்றாகும். அம் மக்களிடம் உயர்ந்த பட்ச சனநாயக உணர்வு உண்டு. உலகில் உள்ள கேடுகெட்ட 2 தேசிய இனங்களில் இஸ்ரேல் யூதர்களும், யாழ்ப்பாண தமிழர்களும் வருவர். சகோதரர்களை கொன்று குவித்த வரலாறு அது!

2) யாழ்ப்பாணத்தில் 60 களில் தலித்துகள் போராடிய போது, தமிழ் தேசியம் பேசியவர்கள் அப்போராட்டத்தை ஆதரிக்கவில்லை. கம்யூனிஸ்டுகள் ஆதரித்தார்கள். சிங்கள புத்த பிக்குகள்கூட ஆதரித்தார்கள். என்ன தமிழ் தேசியம்? வெள்ளாள தமிழ் தேசீயம்!

3) தமிழீழப் போராட்டத்தில் (கரையார் சமூகம் சார்ந்த பிரபாகரன் தலைமை தாங்கியிருந்த போதும் கூட) வெள்ளாளர் சாதி ஆதிக்க மனோபாவம் தான் தோல்விக்கு காரணமாகும். அனைவரையும் அரவணைத்து செல்லும் மனப்பான்மை இல்லை. சகோதர யுத்தம் நடத்தி பல்வேறு அமைப்புகளை, ஆயிரக்கணக்கானவர்களை ஒழித்துக் கட்டினார், பிரபாகரன். தமிழ் முஸ்லிம்களை வெளியேற்றினார்; மலையகத் தமிழர்களையும் கூட வெளியேற்ற பார்த்தார். கிழக்கு மாகாண கருணாவை எதிரியாக பாவித்தார். LTTE க்குள் ஊடுவலும் இருந்தது.

பிரபாகரன் தான் மட்டுமே தமிழீழம் என்று நினைத்தார். 2009 யுத்தத்தின் இறுதி நாட்களில் அமெரிக்கா காப்பாற்றி விடும் என நினைத்தார்.

4) தமிழீழம் என்பதற்கு இலங்கையில் வாய்ப்பே இல்லை.

பேராசிரியர் ரவீந்திரன் கூறும் செய்திகள் தமிழினவாதிகளுக்கும், இங்கு தனித் தமிழ்நாடு என அரசியல் செய்பவர்களுக்கும் கசப்பான உண்மைகளே !

ஈழப் போராட்டம் பற்றிய மீள் பார்வை முதலில் வரவேண்டும். பிறகு, தனித் தமிழ்நாடு வேண்டுமா, இல்லையா என்ற அரசியல் பற்றி பேசலாம்.

சந்திரமோகன், அரசியல் செயல்பாட்டாளர்.

ஐம்பதாயிரம் சம்பளம் வாங்குகிறவர்கள் ஏன் போராடுகிறார்கள்?

மாதவராஜ்

தனியார் பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் ஐயாயிரம், சம்பளம் வாங்கும்போது, அரசுப் பள்ளிகளில் ஐம்பதாயிரம் சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டு இன்னும் போதவில்லை என்பது என்ன நியாயம்? என குரல்கள் ஓங்கிக் கேட்கின்றன. சட்டென்று பார்க்க, கேட்க இது நியாயம் போலத் தோன்றுவதால், போராடும் ஆசிரியர்கள். அரசு ஊழியர்கள் மீது பொது சமூகத்தில் வெறுப்பு ஏற்படுகிறது.

பொதுத்துறை நிறுவனங்களில், அரசு சார்ந்த பணியிடங்களில் இங்கு அரசால் ஏற்கனவே ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட உடன்படிக்கைகள், கமிஷன்கள் போன்ற ஏற்பாடுகள் மூலம் ஊதியமும், அலவன்சுகளும் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. சமீப காலமாக, அப்படி ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டபடி அரசும், பொதுத்துறை நிறுவனங்களும் ஊதியத்தைத் தராமல் இழுத்தடிக்கின்றன. மோசடி செய்கின்றன. அதை எதிர்த்துத்தான் தொழிலாளர்கள் போராடுகின்றனர்.

தனியார் நிறுவனங்களில் அப்படியில்லை. ஒருவரை தங்கள் இஷ்டத்திற்கு வேலைக்கு அமர்த்தவும், வேலையை விட்டு நீக்கவும் அதிகாரம் கொண்டிருக்கிறார்கள். அங்கு எந்த ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட விதிகளின் அடிப்படையிலும், சட்டத்தின் பிரகாரமும் நிர்வாகம் நடப்பதில்லை. ஏறத்தாழ தொழிலாளர்கள் கொத்தடிமைகளாய் நடத்தப்படுகின்றனர்.

இந்த தேசத்தில் படித்தவர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் வேலையில்லாமல் இருக்கிறார்கள். அப்படி ஒரு வேலையில்லாப் பட்டாளத்தை இந்த அரசும், அதிகார அமைப்பும் வேண்டும் என்றே உருவாக்கி வைத்திருக்கிறது. அரசு நிறுவனங்களில், பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் வேலை கிடைக்காத கோடிக்கணக்கான இளைஞர்கள் வாழ்வதற்கு ஏதாவது ஒரு வழி தேடி இந்த தனியார் நிறுவனங்களுக்கு வேலைக்கு செல்கின்றனர். கிடைத்த அந்த வேலையையாவது காப்பாற்றிக் கொள்ளும் பதைப்பில் அவர்கள், நேரம் காலம், விதிகள் எதுவும் இல்லாமல் வேலை பார்க்கிறார்கள். கத்தியின்றி, ரத்தமின்றி எந்த சத்தமுமின்றி ஒரு பெரும் உழைப்புச் சுரண்டல் நடக்கிறது.

இதைப் பார்த்தவுடன், ‘பார்த்தீர்களா, தனியார் நிறுவனங்களில் எவ்வளவு ஈடுபாட்டோடு, அக்கறையோடு பணியாற்றுகிறார்கள்? அங்குதான் சர்வீஸ் நன்றாக இருக்கிறது. இந்த அரசுத்துறையே மோசம்’ என கிண்டல்களும், கேலிகளும், விமர்சனங்களும் எழுகின்றன.

அதாவது – அரசு, பொதுத்துறை நிறுவனங்களுக்கு எதிராக தனியார் துறையை வளர்த்து, இந்த நாட்டின் வேலையில்லா படித்த இளைஞர்களை தனியார் துறைகளில் குறைந்த ஊதியத்துக்கு, எந்த உரிமையும் இல்லாத நிலைமையில் பணிபுரிய வைத்து, பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் பணிபுரிகிறவர்களுக்கு இருக்கும் சட்ட ரீதியான ஊதியத்தையும் உரிமைகளையும், அப்படி தனியார் துறையில் பணிபுரிகிறவர்களின் நிலைமைகளை வைத்தே ஒப்பிட வைக்கிறார்கள். பொது சமூகத்தில் அரசு, பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் பணிபுரிகிறவர்கள் மீது வெறுப்பை ஏற்படுத்தும் முயற்சியில் வெற்றியும் பெறுகிறார்கள்.

அரசு, பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் பணிபுரிகிறவர்கள் மீது மேலோங்குகிற வெறுப்பு, ஏன் தனியார் நிறுவனங்களில் பணிபுரிகிறவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைக்கு எதிரான கோபமாய் எழவில்லை? அரசு, பொதுத்துறையில் ஐம்பதாயிரம் ஊதியம் வாங்கும்போது ஏன் தனியார் துறையில் மட்டும் ஐயாயிரம் ஊதியம் என்று கேள்வியின் தொனி ஏன் மாறவில்லை? தனியார் துறையில் பணிபுரிகிறவர்கள் ஏன் பெரும்பாலும் தங்கள் உரிமைக்காக, ஊதியத்துக்காக போராட மாட்டேன்கிறார்கள்?

இப்படி கேள்விகளை கேட்க ஆரம்பித்தால்…. தங்கள் உரிமைக்காக, ஊதியத்துக்காக போராடும் எந்தத் தொழிலாளர் மீதும் வெறுப்பு வராது. அவர்களுக்கு ஆதரவாக குரல் எழுப்ப வேண்டும், அவர்களைப் போல நாமும் போராட வேண்டும் என தெளிவு வரும்.

மாதவராஜ், எழுத்தாளர்; தொழிற்சங்க செயல்பாட்டாளர்.

வசுமித்ராக்களும் ஸ்ரீராம ஜெயமும்: பகுதி – 1

ப. ஜெயசீலன்

நரேன் ராஜகோபாலன்(கருப்பு குதிரை என்ற புத்தகத்தை எழுதி உள்ளார்) என்று ஒரு முக நூல் பதிவர் சென்ற பாராளுமன்ற தேர்தலின் போது வெறித்தனமான முரட்டுத்தனமான பிஜேபி எதிர்ப்பாளராக, திமுக ஆதரவாளராக தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டார். he is really a character. ஒரு நாள் திடீரென்று நான் ஏன்தான் இவ்வளவு விஷயம் தெரிந்த அறிவாளியாக இருக்கிறேன் என்று எனக்கு சலிப்பாயிருக்கிறது. இப்பொழுது பாருங்கள் ஒரு புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

அதன் மூலம் இந்தியா ஒரு மிக பெரிய பொருளாதார வீழ்ச்சிக்கு தயாராகி கொண்டிருக்கிறது. oh my god மாதவா எப்படிடா உனக்கு மட்டும் இவ்ளோவ் அறிவு என்னமோ போடா என்னும் தொனியில் ஒரு பதிவிட்டார். கடந்த சட்டமன்ற தேர்தலின் போது திமுக அள்ளி அலசி எடுக்கபோவுது என்னும் தொனியில் பேசிக்கொண்டிருந்தவர் தேர்தல் முடிவுக்கு முதல் நாள் ஓத்தா திமுகடா என்று பதிவிட்டு வெறிகொண்டு வெற்றிநடனமாட தயாராகிருந்தார். அடுத்த நான் அதிமுக ஆட்சியை பிடிக்க தலைவர் முகநூலை விட்டெ சிலமாதங்கள் தலைமறைவானார். அது பரவாயில்லை. இயல்பு. ஆனால் திரும்ப வந்தவர் தான் யுகோஸ்லோவியா தேர்தலையே சரியாக கணித்ததாகவும், தனது நண்பர்கள் எல்லோரும் அதற்க்கு சாட்சியென்றும் இந்த முறை சின்ன தவறு நடந்துவிட்டதாகவும் கூறி கூலானார்.

இப்படிப்பட்ட அதிமேதாவி நரேன் திடிரென்று அம்பேத்கர் ஆய்வாளராகி, நரேன் அளவுக்கு ஆழ்ந்த வாசிப்பும் கல்வியும் பெறாத சின்ன புள்ள அம்பேத்கர் செய்த பிழைகளை பட்டியலிட்டார். அதில் அம்பேத்கரின் மீது வைத்த முக்கியமான விமர்சனம்/குற்றசாட்டு அம்பேத்கர் rss அமைப்பால் உள்வாங்கப்படுகிறார். அதற்கான வாய்ப்பை அம்பேத்கரே தனது அரசியல் நிலைப்பாடுகளின் மூலம் வழங்கியிருக்கிறார். மாறாக rss அமைப்பால் பெரியாரை அவர்களுடைய தலைவராக ஒருபோதும் உரிமைகோர முடியாது. hence it is proven அம்பேத்கரை விட பெரியார்தான் கெத்து என்று 10ஆம் வகுப்பு கணக்கில theorem prove செய்யும் சிறுவர்களை போல எழுதியிருந்தார். இவரை போன்ற சில்லறை பசங்கள் வாழ்நாள் எல்லாம் செலவழித்தாலும் அம்பேத்கரின் ஆளுமையின் மீதோ, கருத்தியல் மீதோ சின்ன கீறலை கூட ஏற்படுத்திவிட முடியாது என்னும் நிலையில் சில்லறை பசங்க எதோ உளறுகிறார்கள் என்று ஒதுங்கி செல்வதே சிறந்தது. ஆனாலும் மரங்களை ஓய்வெடுக்க குசுக்கள் விடுவதில்லை.

பாரிசாலன் என்னும் ஒரு மழலை மொழி மாறாத சிறுவன் பெரியாரின் அடிப்படையான வாழ்வியல் முறையையோ, அவரது வாழ்வியல் கோட்பாட்டையோ புரிந்துகொள்ளாமல் பெரியார் நிர்வாண அமைப்பை தனது வெளிநாட்டு பயணத்தில் சென்று சந்தித்தார். அப்பனா அவரு இலுமினாட்டி தான என்று பேசி திரிந்துகொண்டிருக்கிறார். அவரது இன்னொரு பிரதியாகத்தான் நரேன் போன்ற கோமாளிகளையும் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அந்த கோமாளிகளுக்கு அம்பேத்கரின் அடிப்படையான வாழ்வியல்/அரசியல்/தத்துவ கோட்பாட்டை புரிந்துகொள்வதில் எந்த ஆர்வமோ விருப்பமோயில்லை. அவர்களுக்கு அம்பேத்கரை புரிந்துகொள்வதற்கான விருப்பமிருக்கிறதா என்பதே சந்தேகம்தான். சமீபத்தில் வசு மித்ர என்பவர் “அம்பேத்கரும் புத்தமும்” என்னும் புத்தகத்தை 903 பக்கங்களை வீணடித்து எழுதியுள்ளார். அந்த புத்தகத்தை நான் படிக்கவில்லை. ஆனால் அந்த புத்தகம் குறித்து அவர் அளித்த பேட்டியை பார்த்தேன். ஓக்க மக்க யாருடா இது நரேனுக்கே சவால்விடுகிற மாதிரி என்று அந்த பேட்டியில் தோன்றவைத்தார். அந்த புத்தகத்தை நான் படிக்காத நிலையில் அந்த பேட்டியில் வெளிப்பட்ட அவரது தொனியையும், உளவியலையும் முன்வைத்து…

முதலில் நரேனின் அம்பேத்கர் குறித்தான பார்வையை சற்று விளக்க வேண்டியுள்ளது. ஏனென்றால் வசு மித்ராவின் பேட்டியிலும் அதே விமர்சனத்தை கவனிக்க முடிந்தது. அம்பேதகர் முன்வைத்த கோட்பாடுகளும், அரசியல் கருத்தாக்கங்களும், கொள்கை நிலைகளும்/முன்னெடுப்புகளும் அவரது ஆழ்ந்த, பரந்துபட்ட சமூக பொருளாதார அரசியல் மற்றும் வரலாறு சார்ந்த அறிவையையும், புரிதலையும் பின்னணியாக கொண்டவை. அம்பேத்கரின் எந்த நூலை வாசித்தாலும் அவர் அவரது கருத்துக்களை எவ்வளவு கவனமாகவும், வலுவாகவும், ஆதாரபூர்வமாகவும் வலுவான தரவுகளோடு நிறுவ முயல்கிறார் என்று எளிதாக உணர முடியும்.

தன்னுடைய கருத்துக்களை சாதி வெறி பன்றிகள் உலவும் இந்திய சமூகம் தனது தலித் அடையாளத்தின் பொருட்டு எளிதாக புறம்தள்ளிவிடும் என்று அவருக்கிருந்த உளவியல் அச்சத்தை அவருடைய எழுத்துக்களை வாசிக்கும் எவரும் எளிதாக உணரமுடியும். எனவே அவர் தனது கருத்துக்களை, கோட்பாடுகளை, சித்தாந்தங்களை மிக வலுவான ஆதாரங்களின், ஆய்வுகளின், தர்க்கங்களின் துணையுயுடனும், அவரது நூலை வாசிப்பவரின் மனதில் எழும் கேள்விகளுக்கும், தன்னை புறம்தள்ளிவிடக்கூடிய சில்லறை பசங்களின் உளவியலையும் உள்வாங்கி அவர்கள் என்ன மாதிரியான குதர்க்கமான கேள்விகளை எழுப்புவார்கள் என்று கணித்து அந்த கேள்விகளுக்கும் அவரே தனது நூல்களில் கேள்விகளையும் எழுப்பி பதிலையும் சொல்லியிருப்பதை அவரது எந்த நூலை வாசித்தாலும் வெளிப்படையாக காண முடியும். இவையெல்லாவற்றையும் தாண்டி ஒரு மிக சிறந்த கல்வியாளரான/ஆய்வாளரான அவர் தனது எழுத்துக்களில் தன்னை வாசிப்பவர்கள் திறந்த உள்ளத்தோடு தான் சொல்லும் கருத்துக்களை உள்வாங்குங்கள் என்று கிட்டத்தட்ட ஒரு கோரிக்கையை போல கேட்பதையும் உணரமுடியும்.

அம்பேத்கர் தனது புரட்சிகரமான அரசியலையும், கருத்துக்களையும் எளிதாக புறம்தள்ளிவிடமுடியாத வகையில், அவரது கேள்விகளை எளிதாக கடந்துசெல்லமுடியாத வகையில், இந்திய சூழலில் இந்திய சமூகத்தின் மீது அவர் ஏற்படுத்திய ஜநாயகபூர்வமான நவீன மறுமலர்ச்சியை எவரும் மறுத்துவிடமுடியாத அளவில் நிறுவியவர். RSS மட்டுமல்ல இந்து கடவுள்களான ராமனும், விஷ்ணுவும் கூட அம்பேத்கரை கடந்து சென்று விட முடியாது. இந்து கடவுள்களே அம்பேத்கரின் முன்பு மண்டியிடத்தான் வேண்டும் எண்ணும்பொழுது RSS எம்மாத்திரம். அவர்களால் வீழ்த்திவிட முடியாத ஒரு அசாத்தியமான கோட்பாட்டு தளத்தில் தன்னை நிறுவிக்கொண்டவர்தான் அம்பேத்கர். சில்லறை பயலான சுப்ரமணியசாமியே நேரு பண்டிட் இல்லை. அம்பேத்கர்தான் உண்மையான பண்டிட். அறிவார்ந்தவர்களே பார்ப்பனர்கள் என்னும்வகையில் அம்பேத்கர் ஒரு பார்ப்பனர் என்று அம்பேத்கரை உரிமைகோரி பேசிய youtube காணொளி உள்ளது.

RSS அம்பேத்கரை உரிமைகொண்டாடுவதை எதோ அம்பேத்கரின் தோல்வியாக பேசும் மயிராண்டிகளை கேட்கிறேன் நிஜத்தில் RSS மட்டுமல்ல இந்திய சூழலில் எந்த மயிராண்டியுமே அம்பேத்கரின் ideological influence இல்லாமலோ அல்லது அம்பேத்கரின் கலகக்குரலை புறம்தள்ளியோ முன்னகர்ந்து விட முடியுமா? RSS can challenge Periyar only because they can. but they wont dare to do it with Ambedkar. not because they don’t want to but simply because they cant. பெரியார் intellectual, academic, scholar, researcher, diplomat, போன்ற வகைமைக்குள் வராதவர்.

பெரியார் thinker, philosopher, social reformer, revolutionary, radical என்ற வகைமைக்குள்தான் வருவார். அம்பேத்கர் தன்னை கேள்விகளுக்கு அப்பாற்பட்ட intellectual, academic, scholar, researcher, diplomat, thinker, philosopher, revolutionary, social reformer ஆக தன்னை நிறுவியவர். பெரியாரின் அரசியல் என்பது unfortunately ஒரு வகையில் divisive politics. தமிழக சூழலில் பெரும்பான்மையாக உள்ள திராவிடர்கள் vs பார்ப்பனர்கள். in nut shell Periyar marched the majority against a ruling class minority. அம்பேத்கர் marched the minority dalits against the majority caste Hindus bounded or slaved by brahmins/brahminical ideology.

அம்பேத்கர் ஒரே நேரத்தில் பார்பனீயத்தையும், பார்ப்பனிய அடிமைகளான சாதி ஹிந்துக்களையும் ஒடுக்கப்பட்ட பட்டியல் சாதி,பழங்குடியினர், பெண்கள் மற்றும் எல்லா ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் சார்பாக நின்று எதிர்த்தார்.பெரியார் பார்ப்பனியத்தின் ஆயுதமாக பார்ப்பனிய ஹிந்து மதத்தை/கடவுளை பார்த்தார். அம்பேத்கர் பார்ப்பனியத்தின் ஆயுதமாக சாதிய அமைப்பை/வர்ணதர்மத்தை பார்த்தார். இந்த இருவருக்குமான இதுபோன்ற நுண்ணிய வேறுபாடுகள் RSS போன்ற அடிப்படைவாத அமைப்புக்கு பெரியாரை புறம்தள்ளி, அவதூறு பேசி முன்னகர வாய்ப்பை அளிக்கிறது. ஆனால் அம்பேத்கரை அவர்களால் உதாசீனப்படுத்திவிட முடியாது. வீழ்த்தமுடியாதவர்களை தங்களில் ஒருவனாக உரிமைகோரும், உரிமைகொண்டாடும், உருமாற்றும் பார்ப்பனிய யுக்தியின் மற்றுமொரு உதாரணமே வீழ்த்தவே முடியாத தளத்தில் தன்னை நிறுவிக்கொண்டுள்ள அம்பேத்கரை RSS உரிமைகொண்டாடுவது.

நான் ஹிந்துவாக சாகமாட்டேன் என்று சொல்லி அதை செய்துவிட்டும் போன அம்பேத்கரை, ஹிந்துமதத்தை தலைகீழாக கயிற்றில் கட்டிவைத்து வாழ்நாளெல்லாம் தனது எழுத்துக்களாலும், விமர்சனங்களாலும், அரசியல் சாசனத்தாலும் செருப்பால் அடித்த அம்பேத்கரை RSS உரிமைகொண்டாடுவதை சுட்டிக்காட்டி அதை அம்பேத்கரின் போதாமையாக நிறுவ முயலும் மயிராண்டிகளிடம் எனக்கு வடிவேலுவின் சூனாபான வரியை மேற்கோள் காட்ட தோன்றுகிறது

RSS மட்டுமல்ல எந்த மயிராண்டியாக இருந்தாலும் முடிந்தால் அம்பேத்கருக்கு எதிராக “பயப்படாத..பயப்படாதடா..சொல்லு நீதான் தைரியமான ஆளேச்சே”.

தொடரும்

ப. ஜெயசீலன், சமூக-அரசியல் விமர்சகர்.