“உன் வாழ்வு முடிந்துவிடவில்லை”: அ. மார்க்ஸ்

அ. மார்க்ஸ்

அ.மார்க்ஸ்
அ.மார்க்ஸ்
“கொலையாளி ராம்குமார் தப்பியது எப்படி” என்றெல்லாம் விதவிதமான கட்டுரைகள்..பழைய புகைப்படம், புதிய படம், கழுத்தில் ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட, கழுத்தில் கட்டுடன்…. இப்படிப் படங்கள்..

எனக்கு ஒரு பழைய நினைவு..

அப்போது எனக்கு 14 வயது. ஒரத்தநாடு உயர்நிலைப் பள்ளியில் பத்தாவது படித்துக் கொண்டிருந்தேன். தினம் பாப்பாநாட்டிலிருந்து பஸ்சில் போய் வருவேன்.

இடைப்பட்ட ஊர் ஒன்றில் ஒரு தாசில்தார். அடிக்கடி நான் செல்லும் பஸ்ஸில், அந்த ஊரில் ஏறுவார். உள்ளூர்காரர், அதிகாரி என்கிற அடிப்படையில் அவருக்கு மரியாதை உண்டு. திருமணமானவர். தன் தம்பி ஒருவரை வீட்டோடு வைத்துப் படிக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தார். தஞ்சை மருத்துவக் கல்லூரியில் அவர் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஒருநாள் அந்த பரபரப்புச் செய்தி.

அந்த தாசில்தார் கொல்லப்பட்டார். கொடூரமான கொலை.

கொன்றது?

மருத்துவம் படித்துக் கொண்டிருந்த அவர் தம்பியும் அவர் அண்ணி, அதாவது தாசில்தாரின் மனைவியும். இப்போது அளவிற்கு அன்று ஊடகங்கள் இல்லாவிட்டாலும் பல நாட்கள் அதுதான் பரபரப்புச் செய்தி,

என் பஸ் செல்லும் வழியில் அந்த தாசில்தாரைப் புதைத்திருந்தனர்., தினம் நான் அந்த இடத்தைக் கடக்கும்போது என்னை அறியாமல் என் கண்கள் அந்த இடத்தை நோக்கிப் பார்வையைக் குவிக்கும். அந்தச் சின்ன வயதில் எனக்கு அது ஒரு அதிர்ச்சி.

காலப்போக்கில் மறந்து போனேன்.

பின் பத்துப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஓடின.

இப்போது நான் சரபோஜி கல்லூரியில் ஒரு ஆசிரியன்.

ஆசிரியர் போராட்டம் ஒன்றில் நாங்கள் நூற்றுக் கணக்கில் திருச்சி மத்திய சிறையில் இருந்தோம். நான் ஆசிரியர் சங்கத் தலைவன்.அடிக்கடி நோய்ப்பட்ட ஆசிரியர்களைச் சிறைமருத்துவ மனைக்கு அழைத்துச் செல்வேன்.

அப்போது அங்கு எல்லோராலும்மதிக்கப்பட்ட ஒரு இளம் கைதி சிறை மறுத்துவருக்கு இணையாக இருந்து கைதிகளுக்கு மருத்துவம் செய்வார். எப்போதும் புன்னகை தவழ மருத்துவம் செய்யும் அவரைக் கைதிகள் அனைவருக்கும் பிடிக்கும். சிறையிலிருந்தவாரே அவர் மருத்துவப் படிப்பைத் தொடர்கிறார் எனவும் சொல்வார்கள்.

விசாரித்தபோதுதான் தெரிந்தது, அவர்தான் அந்த, நான் முன் குறிப்பிட்ட அந்தக் ‘கொ….ர” இளைஞன்.

நான் என்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ளலாமா எனப் பலமுறை நினைத்துப் பின் பழைய நினைவுகளைக் கிளற வேண்டாம் என ஒன்றும் பேசாமலே, வெறும் புன்னகைப் பரிமாற்றத்தோடு விடைபெற்றேன்.

பின்னர் அவரை மறந்தே போனேன்.

இன்று ஏனோ அவரது நினைவு நெஞ்சைப் பிசைகிறது.. இன்னேரம் அவர் எங்காவது ஒரு ஊரில் ஒரு நல்ல மருத்துவராக, அனைவராலும் மதிக்கப்படுபவராக மருத்துவத் தொண்டு ஆற்றிக் கொண்டு இருக்க வேண்டும்..

#

ராம்குமார், உன் வாழ்க்கை இத்தோடு முடியவில்லை. உனக்கும் ஒரு எதிர்காலம் உண்டு. உன்னாலும் இவ்வுலகம் உய்ய வழி உண்டு,,

உன் வாழ்வு முடிந்துவிடவில்லை.

#

பி.கு: அந்த மருத்துவர் குறித்து ஒரு வேளை தோழர் தியாகுவுக்கு இன்னும் அதிக விவரங்கள் தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில் அவரும் அப்போது அந்தச் சிறையில் ஆயுள் கைதியாக இருந்தார்.

அ. மார்க்ஸ், எழுத்தாளர்; மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர்.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.