இது சிரியாவா? பாகிஸ்தானா? ஹைதராபாத் பல்கலையில் நடப்பது என்ன? ஒரு நேரடி ரிப்போர்ட்

கல்பனா கண்ணபிரான்

ரோஹித் வெமுலாவின் தற்கொலையிலிருந்து எவ்விதமான படிப்பினையையும் கற்க மறுக்கும் ஹைதராபாத் மத்திய பல்கலைக் கழகம் அங்கே மாணவர்கள் மத்தியில் எழுந்துள்ள கோபாவேசத்தை வெளிஉலகிற்குத் தெரியாமல் மூடிமறைத்துவிட்டால் போதும் என்கிற ரீதியில் தன் நிர்வாக எந்திரத்தை முடுக்கிவிட்டிருக்கிறது. பல்கலைக் கழகத்தில் நடைபெற் றுள்ள நிகழ்வுகள் மிகவும் வலியை ஏற்படுத்து கின்றன. திடீரென்று எவ்வித முன்னறிவிப்பும் இல்லாமல் துணை வேந்தர் வளாகத்திற்குள் நுழைந்ததானது, பெரும்பாலான மாணவர்களின் மத்தியில் கடும் கோபத்தை ஏற்படுத்தியதால் அவர்கள் பெரும்திரளாகக் கூடி தங்கள் எதிர்ப்பினை வெளிப்படுத்தி இருக்கின் றனர். இதன் காரணமாக ஒருபக்கத்தில் ஏபிவிபி மாணவர்களும், மறுபக்கத்தில் பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்திற்கு எதிராக கிளர்ச்சி செய்யும் மாணவர்களும் மோதக் கூடிய நிலைக்கு இட்டுச் சென்றது. இது முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒன்று. ஏனெனில், ரோஹித் வெமுலா தற்கொலையையால் ஏற்பட்ட நெருக்கடிக்குப் பின்னர் பல்கலைக் கழக வளாகத்திற்குள் அசாதாரணமான முறையில் அமைதி நிலவி வந்தது, கல்வியாண்டும் முடியக்கூடிய தருணத்தில் இருந்தது.

பல்கலைக்கழகத்திற்குள் நடை பெற்ற விசயங்களை முதலில் தொலைக்காட்சி செய்தி அலைவரிசைகளின் மூலமாகத்தான் நாங்கள் பார்த்தோம். பல்கலைக் கழக மாணவர்களையும் அவர்களுடன் இருந்த ஒருசில ஆசிரி யர்களையும் காவல்துறையினர் தங் களிடம் இருந்த குண்டாந்தடிகளால் அடித்து நொறுக்கிக்கொண்டிருந்தனர். பின்னர் அந்த செய்தியில், இதனைத் தொடர்ந்து சுமார் 30 மாணவர்களும் மூன்று ஆசிரியர்களும் கைது செய்யப்பட்டு, காவல் நிலையத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டி ருப்பதாகவும் கூறப்பட்டது. முனைவர்கள் தத் தாகதா சென்குப்தா மற்றும் கே.ஒய்.ரத்னம் ஆகியோரும் கைது செய்யப்பட்ட வர்களில் இருந்தார்கள். உண்மையில் டாக்டர் ரத்னம் அங்கே இருந்த மோசமான நிலைமையைச் சரிசெய்வதற்காக மோதலில் ஈடுபட்டிருந்த இரு பிரிவின ருக்கும் இடையே சமாதானத்தில் ஈடு பட்டுக்கொண்டிருந்த சமயத்தில்தான், காவல்துறையினர் டாக்டர் ரத்னத்தை அடித்து நொறுக்குவதை பலரும் பார்த் திருக்கின்றனர்.

சம்பவங்களை மூடிமறைக்க முயற்சி

இவ்வாறு மாணவர்களும் ஒருசில ஆசிரியர்களும் கைது செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, ஒருசில மணிநேரம் காவல் நிலையத்தில் வைத்திருந்து அவர்களை விட்டுவிடுவார்கள் என்றுதான் நான் (மிகவும் பாமரத்தனமாக) நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால், இரவு முழுவதும் காவல்நிலையத்திலேயே அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்து, விடுதலை செய்யப்படுவதற்கான அடையாளங்கள் எதுவுமே தெரியாதபோது, கைது செய்யப்பட்ட மாணவர்களுடனும் ஆசிரியர் களுடனும் நெருங்கிய தொடர்புகளை வைத்துக்கொண்டிருந்த கார்த்திக் பிட்டு என்னும் ஆசிரியரைத் தொடர்புகொண்டு விசாரித்தேன். என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக மார்ச் 23 அன்று மியாபூர் காவல் நிலையத்திற்கு ஒரு வழக்குரைஞரையும் அனுப்பினேன். அவரிடமிருந்தும் மற்றும்பல வழிகளிலும் எனக்குக் கிடைத்த தகவல்கள் என்னவெனில், காவல்துறை யினரின் அடுத்த நகர்வு எப்படி இருக்கும் என்று எவருக்குமே தெரியவில்லை என்பதேயாகும். என்ன நடக்கும் என்று ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு விதமாகக் கூறிக் கொண்டிருந்தார்கள். மாலை 5 மணியாகிவிட்டது. காவல்நிலையத்தின் முன் ஏராளமான வழக்குரைஞர்களும், மாணவர்களும் காத்துக் கொண்டிருந் தார்கள்.

அப்போதும் காவல் துறையினரின் அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை குறித்துஒன்றும் தெரியாததால் நான் மீண்டும் கார்த்திக் பிட்டுவைத் தொடர்பு கொண்டேன். அவர், காவல்துறையினர் தலைமை நீதிபதியை சந்திக்கத் திட்டமிட்டிருப்பதாகக் கூறினார். அதே சமயத்தில், மாலை 7 மணியளவில், என் வழக்குரைஞர் எனக்கு ஒரு செய்திஅனுப்பினார். அதில், கைது செய்யப் பட்டவர்கள் தொடர்பான காவல் அடைப்புக் குறிப்புகள் இன்னமும் தயாராகாததால் நீதிமன்றத்தில் ஆஜர்படுத்தப்பட வில்லை என்றார். கைது செய்யப்பட்டு 24 மணி நேரத்திற்கும் மேலாகிவிட்டது. நான் உடனே மீண்டும் கார்த்திக் பிட்டுவிற்கு செய்தி அனுப்பினேன். இந்தத்தகவலை தலைமை நீதிபதியின் பார்வைக்குக் கொண்டு செல்லுமாறும், கைதுசெய்யப்பட்டோரை உடனே விடுவிக்குமாறு அவரைக் கோருமாறும் அதில் கேட்டுக் கொண்டேன். அவர்கள் அவரை சந்தித்தார்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அமைச்சர்களுடன் நன்கு தொடர்பு களைக் கொண்டிருந்த என் நண்பர் ஒருவரிடம் உள்துறை அமைச்சரையும், முதல்வரையும் இதில் தலையிடச் செய்யுமாறு கேட்டுக்கொண்டேன். அவர்உள்துறை அமைச்சரைச் சந்தித்திருக் கிறார்.

அவர் இதில் தலையிடுவதில் தனக்குள்ள இயலாமையைத் தெரிவித்திருக்கிறார். முதல்வரைத் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. நான் நகரத்தின் மறுகோடியில் வசித்ததால், என் நண்பர் ஒருவரிடம் என்னை வளாகத்திற்குக் கூட்டிச்செல்லுமாறு கேட்டுக் கொண் டேன். அவரிடம், நம்மால் அவர்களுக்கு என்ன செய்ய முடியும் என்று போய் பார்ப்போம் என்றேன். அங்கே சென்றபோது, அவர்கள் எங்களிடம் உணவும் தண்ணீ ரும் வேண்டும் என்று வேண்டினார்கள். அங்கே தண்ணீர் விநியோக வழிகளை அடைத்து வைத்திருப்பதால், பாட்டில்களில் உள்ள தண்ணீர் போதுமானதாக இருக்காது. தண்ணீர் லாரிகளை வரவழைக்கலாமா என்று பார்த் தால், காவல்துறையினர் குவிக்கப்பட்டிருப்பதும், போகும் பாதைகளை அடைத்து வைத் திருப்பதும் அந்த யோசனையை உடனடி யாக கைவிட வைத்தது. வாயிலின் அருகே எவ்விதமான வாகனமும் நிறுத்த அனுமதிக்கப்படவில்லை, வெளியாள் யாரும் உள்ளே செல்லவும் அனுமதிக்கப் படவில்லை. ஆயினும் எப்படியோ நண்பர்கள் சிலர் மூலமாக உணவுப் பொட்டலங்கள் நள்ளிரவு வரை உள்ளே சென்றுகொண்டிருந்ததை நான் தெரிந்துகொண் டேன். மாணவர்கள் ஏதோ உள்ளேயே சமைத்ததாகவும் தெரிந்து கொண்டேன்.

இன்று (மார்ச் 24ஆம் தேதி) காலை மிகவும் கவலையுடன் காவல் நிலையத்தில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தவர்களை பார்ப்பதற்காக மியாபூர் காவல்நிலையத்திற்குச் சென்றேன். அங்கே எவரும்இல்லாததால் வெகு நேரம் காத்திருந்துவிட்டு நான் அங்கிருந்து திரும்பிவிட் டேன். பின்னர் அன்றிரவே (மார்ச் 23 இரவே), மாஜிஸ்ட்ரேட் முன்வு ஆஜர்படுத்தப்பட்டுவிட்டார்கள் என்றும்அங்கிருந்து செர்லாபள்ளி சிறைக்குகாவல் அடைப்பு செய்து அனுப்பப்பட்டு விட்டார்கள் என்றும் பின்னர் தெரிந்து கொண்டேன். அதுமட்டுமல்ல மேலும் 50 மாணவர்கள் கைது செய்யப்பட இருப்பதாகவும், அவர்களுக்கான முதல் தகவல் அறிக்கையும் தயாராக இருப்பதாகவும் கேள்விப்பட்டேன்.

ஆசிரிய சமுதாயம் கிளர்ந்தெழாததேன்?

இன்று (வியாழக்கிழமை) மாலை,கைது செய்யப்பட்டவர்கள் சார்பாக தாக்கல் செய்யப்பட்ட பிணை மனுக்கள்அனைத்தின்மீதும் திங்கள்கிழமைவரை விசாரணை ஒத்திவைக்கப்பட்டிருப்ப தாகக் கேள்விப்பட்டேன். எனவே கைது செய்யப்பட்டவர்கள் அனைவரும் திங்கள்கிழமை வரை, அதாவது ஒரு வாரத்திற்கு, சிறையில் இருந்தாக வேண்டும். முழுமை யாக ஒரு வாரம் சிறையில், என்ன காரணத்திற்காக?மிகவும் மனஉளைச்சலை ஏற்படுத் திய விசயங்கள் என்னவெனில் தன் சொந்த மாணவர்களையே கைது செய்ததை பல்கலைக்கழக நிர்வாகம் மறைத்ததற்கான காரணம் என்ன? அது தொடர்பாக விசயங்களை மூடிமறைப் பதேன்? கைது செய்யப்படாது பல்கலைக்கழகத்தில் இருக்கும் மாணவர்களுக்கும் மின்சாரமின்றி, தண்ணீரின்றி, உணவின்றி பல வழிகளிலும் கொடுமைகளைச் செய்வது ஏன்? பல்கலைக் கழகத்தில் பணியாற்றிவந்த என் ஆசிரியநண்பர் ஒருவரைத் தொடர்பு கொண்டேன். இவ்வாறு மிகவும் மோசமான முறையில் மாணவர்களும், சில ஆசிரியர்களும் கைது செய்யப்பட்டிருப்பதற்கு எதிராக ஒட்டுமொத்த ஆசிரிய சமுதாயமும் ஏன் கிளர்ந்தெழ வில்லை என்று அவரிடம் கேட்டேன். நமக்குள் வித்தியாசங்கள் இருக்கலாம், அரசியல் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம், ஆனால் காவல்துறையினரால் மாணவர் கள் அடித்து நொறுக்கப்பட்டது தொடர்பாகவும், சட்டவிரோதமாக அவர்கள் அடைத்து வைக்கப்பட்டது தொடர் பாகவும், எவ்வித சந்தேகத்திற்கும் இடமின்றி கண்டித்திருக்க வேண்டாமா? நம்முடைய நாட்டின் கிரிமினல் சட்டங் களின் அடிப்படைக் கொள்கைகளை மீறி இருப்பதைக் கண்டித்திருக்க வேண் டாமா? இதற்கு அவர் அளித்த பதிலைக் கேட்டு நான் அதிர்ச்சி அடைந்தேன்.

“இல்லை, ஊடகங்கள் தவறானதகவல்களை அளித்துக் கொண்டிருக் கின்றன. வளாகத்திற்குள் அனைத்தும் நன்றாகவே நடக்கின்றன.’’“கைதுகள் மற்றும் போலீசாரின் வன் முறை குறித்து என்ன சொல்கிறீர்கள்?’’“துணை வேந்தரை `கொலை செய்ய முயற்சி’ நடந்திருக்கிறது. மூத்த ஆசிரியர் இதனைப் பார்த்திருக்கிறார்.’’

ஏபிவிபியினர் கைதாகாதது ஏன்? காயம்படாததேன்?

“உண்மையா?’’ நான் கேட்டேன், “கொலை செய்ய முயற்சியா? எனக்குத் தெரிந்தவரை இதுவரை அதுபோன்ற குற்றச்சாட்டுக்களை நான் எங்கேயும் பார்க்கவில்லையே. அவரைக் கொலை செய்ய முயற்சிக்கும் அளவுக்கு என்ன நடந்தது? எப்படி இருந்தாலும், கைது செய்யப்பட்ட 30 பேரும் நேரடியாக இதற்குக் காரணமா? இருதரப்பினருக்கு இடையிலே நடைபெற்ற மோதலில் ஏபிவிபி மாணவர்களை மட்டும் கைது செய்வதிலிருந்து எப்படி ஒதுக்கித் தள்ளினீர்கள்? அங்கே நடைபெற்ற மோதலுக்கு இருதரப்பினருமே காரணம் இல்லையா? மாணவர்களை அடித்து நொறுக்குவதற்கு 200 பேர் தேவையா? போலீசாரின் குண்டாந்தடியால் ஏபிவிபி மாணவர் எவராவது காயப்பட்டிருக்கிறாரா? இந்த சம்பவத்திற்காக பல்கலைக் கழக மாணவர்கள் அனைவரையும் உண்ண உணவின்றி, குடிக்கத் தண்ணீரின்றி அவதிக்குள்ளாக்குவது தேவையா?’’ அவரிடமிருந்து இவற்றுக்கு எந்தப் பதிலும் இல்லை. எனக்கு நிலைமை தெளிவாகப் புரியத் தொடங்கிவிட்டது. உண்மையில் ஏபிவிபி மாணவர்கள் காவல்துறையினரின் தாக்குதலுக்கு ஆளாகியிருந்தால், கைது செய்யப்பட் டிருந்தால் அதனையும் நான் கடுமையாக எதிர்த்திருப்பேன், நீங்களும் அதனை எதிர்க்க வேண்டும் என்று நான் வலியுறுத்தி இருப்பேன்.துணை வேந்தரும், அவரது நிர்வாக மும், அவரது சகாக்களும் (கணிசமான அளவிற்கு அவருடன் இருக்கிறார்கள்) நிராயுதபாணியான மாணவர்கள்மீது அளவுக்குமீறிய விதத்தில் காவல்துறை யினரை ஏவுவதற்கு எப்படி இவர்கள் அனுமதித்தார்கள்? தங்களுடைய சொந்த மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் சிறையில் அடைக்கப் பட்டதைக் குறித்து சந்தோஷமாக இருக்கிற இவர்களைப்பற்றி எப்படி நாம் புரிந்துகொள்வது?

தங்களுடைய சொந்த மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் சிறையில் அடைக்கப்பட்டதைக் குறித்து சந்தோஷமாக இருக்கிற இவர்களைப்பற்றி எப்படி நாம் புரிந்துகொள்வது?

கட்டுரையாளர் : சர்வதேச சமூகவியல் சங்கத்தின் நிர்வாகக் குழு உறுப்பினர், இந்திய சமூகவியல் சங்கத்தில் ஆயுள் உறுப்பினர்.

தமிழில்: ச.வீரமணி

நன்றி:தீக்கதிர்.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.