‘தாரை தப்பட்டை படத்தை பார்ப்பதற்கான மன திடம் என்னிடம் இல்லை’: ஒரு பத்திரிகையாளர் சொல்லும் காரணங்கள் இதோ…

கி.ச. திலீபன்
கி.ச.திலீபன்
கி.ச.திலீபன்

இதுதான் உங்கள் யதார்த்தமா?

இன்னும் தாரை தப்பட்டை படம் பார்க்கவில்லை என்பதை விட பார்ப்பதற்கான மன திடம் என்னிடம் இல்லை என்று வெளிப்படையாகவே சொல்லி விடுகிறேன். பருத்தி வீரன் படத்தில் ப்ரியாமணியின் வன்புணர்வுக் காட்சியைப் பார்த்த போது மயக்கம் போட்டு விழுந்து விட்டேன். கஜினி படத்தில் அசினை இரும்பு ராட் கொண்டு அடிக்கும் காட்சியைப் பார்த்ததும் தலை சுற்றல் வந்து அம்மா மடியில் படுத்து விட்டேன்.

ஒரு திரைப்படம் அதைப் பார்ப்பவர்களின் உளவியலை பாதிக்கும் என்பது மருத்துவப் பூர்வமான உண்மை. பருத்தி வீரன் படத்தில் அவ்வளவு வக்கிரமான வன்புணர்வுக் காட்சியை எடுக்க வேண்டிய தேவை என்ன இருக்கிறது? பாலியல் வன்முறைகள் இதை விடவும் நிஜத்தில் கொடுமையாக நிகழ்கின்றன என்று வைத்துக்கொண்டாலும் அதை வெளிப்படையாக பிரகடனப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் என்ன இருக்கிறது? யாதார்த்தத்திலிருந்து கலை பிறக்க வேண்டும் என வாதத்தை முன் வைக்கலாம். திரைப்படத்தை நாம் கலை என்கிற ரீதியில் அணுகுவதை விட அது சென்றடையும் சமூகத்தை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

போர் தொடுக்கப்படும் நாடுகளில் குண்டு விழும் சப்தமும், இறந்து போனவர்களின் சடலமும், உயிருக்கான ஓலங்களும், அழுகைகளும் நாள்பட நாள்பட பழகிப்போன ஒன்றாகி விடும். ஆனால் நாம், நம் கண் முன் ஒருவர் கத்தியால் குத்துப்படுவதைப் பார்த்தாலே பேரதிர்ச்சிக்குள்ளாகி விடுவோம். மதுக்கடைகள் முன்பு நிகழும் சண்டையைப் பார்க்கும்போதே மனம் பதைபதைக்கும். இப்படியான மனநிலை கொண்ட பெரும்பாலானவர்கள் வாழும் தமிழ்நாட்டில் வருகிற சினிமா அந்த பொது மனநிலைக்கு விரோதமாக இருக்கக்கூடாது. கொலை, வன்முறை, பாலியல் வன்புணர்ச்சி எங்கும்தான் இருக்கிறது அதை மறுக்கவில்லை. அதை அப்படியே திரையில் காட்சிப்படுத்துவதன் மூலமாக உங்களது யதார்த்த சினிமா எதைச் சாதித்து விடும்?

அது மட்டுமல்ல, வன்முறைகள் மட்டும்தான் இங்கு யதார்த்தமா? சென்னைக்கு பல முகங்கள் இருக்கிறது. நமது பெரும்பாலான சினிமாக்கள் சித்தரித்ததெல்லாம் சென்னை என்பது ரவுடிகளின் கூடாரம் என்பதைத்தான். பள்ளி நாட்களில் நான் சென்னை பக்கமே எட்டிப்பார்க்கக் கூடாது என்று நினைத்திருந்தேன். காரணம் சப்பை காரணங்களுக்காகவெல்லாம் இழுத்துப் போட்டு வெட்டிவிடுவார்கள் என்று திரைப்படங்கள் எனக்கு ஏற்படுத்தியிருந்த பயம். சினிமா போலியான ஓர் பிம்பத்தைக் கட்டமைக்கிறது என்கிற புரிதல் இங்கு எத்தனை பேரிடம் இருக்கிறது? சென்னைக்கான முகம் என்று அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும் படங்களில் கத்தியும், ரத்தமும் தவிர்க்க முடிவதில்லையே ஏன்? ரவுடியிசத்தை களமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம் ஆனால் அதை எவ்வளவு நுட்பமாக அணுகுகிறார்கள் என்பது முக்கியமானது. ஐட்டக்காரனுக்கும் மனைவி, குழந்தை மீது தீராப்பிரியம் இருக்கும் என்கிற யதார்த்தத்தை தலைநகரம், புதுப்பேட்டை படங்களில் நுட்பமான அழகியலோடு காட்சிப்படுத்தியிருப்பார்கள். ஆனால் அதே படங்களில் ஜீரணித்துக் கொள்ள முடியாத சில காட்சிகளும் இடம் பெற்றிருக்கும்.

கலை என்பது சமூகத்துக்கானது. இப்படியான வன்முறைகள் நிறைந்த படம் சமூகத்தின் அமைதியை சீர்குலைக்கச் செய்பவை. காக்கமுட்டை படத்தை எடுத்துக் கொள்வோமே…. அதுவும் சென்னையின் இயல்பு வாழ்க்கையை பிரதிபலித்த படம்தான். ‘அங்காடித்தெரு‘ எனக்கு பிடித்த படம். கதையோட்டத்துடனேயே ஆங்காங்கே வரும் சின்னச் சின்னக் கதாப்பாத்திரங்கள் நேர்மறையான எண்ணத்தை விதைப்பவை. ஆனால் இங்கு பெரும்பாலான திரைப்படங்கள் எதிர்மறை எண்ணத்தை விதைப்பவையாகவே இருக்கின்றன. ஒரு நாட்டின் கலாச்சார சூழலை கருத்தில் கொண்டு எடுக்கப்படும் திரைப்படமே மக்களுக்கான திரைப்படமாக இருக்கும்.

கி.ச. திலீபன், பத்திரிகையாளர்.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.